Γράμματα Αναγνωστών

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

ΕΤΙΚΕΤΕΣ: Γραμματα Aναγνωστων

Ποια Ελλάδα θα παραδώσουμε;

Κύριε διευθυντά
Η αριστεία καταργείται γιατί είναι ρετσινιά (κ. Μπαλτάς, υπ. Παιδείας). Σημαιοφόρος δεν θα είναι ο άριστος μαθητής αλλά ο τυχερός διά κλήρου μαθητής (κ. Γαβρόγλου, υπ. Παιδείας). Η έπαρση της σημαίας στα σχολεία καταργείται. Το μάθημα των Θρησκευτικών δεν χρειάζεται όπως διδάσκεται σήμερα και θα περιοριστούν οι ώρες διδασκαλίας (κ. Φίλης, υπ. Παιδείας). Δεν θα γίνουμε οι Ταλιμπάν της Ορθοδοξίας (κ. Βούτσης, πρόεδρος Βουλής). Το τρίπτυχο Πατρίς - Θρησκεία - Οικογένεια δεν μας εκφράζει (ΣΥΡΙΖΑ). Η αποφυγή της στράτευσης είναι εξυπνάδα, είναι μαγκιά και σε βοηθά να γίνει καθηγητής Πανεπιστημίου, ακόμα και υπουργός (ονόματα δεν λέμε). Με κάτι τέτοιες κοσμοθεωρίες, δεν χρειάζεται έξωθεν άνεμος για να καταστρέψει αυτό που λέγεται κράτος - έθνος - πατρίδα. Ολα θα γίνουν από μέσα, με ένα απλό φύσημα. Προκειμένου να ισοσκελίσουμε τον προϋπολογισμό ή να δημιουργήσουμε πλεονάσματα, ας καταργήσουμε τις αμυντικές δαπάνες, δεν χρειάζονται Ενοπλες Δυνάμεις, αφού δεν φοβόμαστε τους εξωτερικούς εχθρούς. Καλλιεργούμε την εθνική... αυτοκτονία (τι λέει ο κ. Καμμένος;). Διερωτώμαι, ως Ελληνας που υπηρέτησε στον Στρατό 30 μήνες, τι έθνος, τι πατρίδα θα παραδώσουν αυτοί οι άνθρωποι στα παιδιά μας και στα εγγόνια μας.

Σπυρος Καραντζης – Ιατρός

Εμείς, η ΕΛ.ΑΣ., οι μπαχαλάκηδες

Κύριε διευθυντά
Στη γενική απογοητευτική κατάσταση που μας περικυκλώνει, κυριολεκτικά μας πνίγει, ευτυχώς υπάρχουν νησίδες ελπίδας.

Τεράστια επιτυχία στην Κρήτη με την υπόθεση της απαγωγής. Νιώθουμε περήφανοι! Επιτέλους ακούγεται η Ελλάδα, όχι για μια αστοχία ή αδιάφορη διαχείριση δημοσίων πραγμάτων από τον άσχετο Τσίπρα. Συστηματική, άοκνη εργασία με απόλυτη επαγγελματική αυτάρκεια και ευσυνειδησία χαρακτηρίζουν το αστυνομικό σώμα. Δεν είναι πρώτη φορά που διαπιστώνουμε πόσο αποτελεσματικό είναι σε πολύ δύσκολες αποστολές! Και όμως δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις που αντιμετωπίζουν ανυπέρβλητα προβλήματα από σοβαρές ελλείψεις υλικού, εξοπλισμού για την επιτέλεση του έργου τους.  Ωστόσο χειρότερο είναι όταν μένουν με δεμένα τα χέρια τους. Ευνουχισμένοι ουσιαστικά, λόγω έλλειψης πολιτικής βούλησης ή της ανόητης, για να μην πούμε βλακώδους ιδεοληπτικής αγκύλωσης, που αφαιρούν την κύρια αποστολή και ιδιότητα τού, κατ’ ευφημισμόν ονομαζομένου, υπουργού Προστασίας του Πολίτη.

Μπαινοβγαίνουν αδιανόητα, ανεξέλεγκτα οι παντοειδείς αναρχικοί σε δημόσια γραφεία, υπουργεία. Ελέγχουν περιοχές της πόλης. Ελέγχουν τη ζωή μας, περιορίζοντας την ελεύθερη διακίνησή μας με εκδηλώσεις βίας, ληστρικές λεηλασίες και την αλόγιστη καταστροφή των πάντων χωρίς εξαιρέσεις και διακρίσεις. Χαλαρή, σχεδόν ηλιθίως αποδεκτή, ως δικαίωμα, η κάθε είδους παραβατικότητα. Συλλαμβανόμενοι, για τους τύπους και μόνον, αφήνονται ελεύθεροι χωρίς καμιά επίπτωση ή τιμωρία. Καταστρέφεται δημόσια και ιδιωτική περιουσία, που πληρώνουμε με σκληρή εργασία, ιδρώτα. Κανένας δεν διώκεται, δεν τιμωρείται. Είναι κρίμα, γιατί διαθέτουμε το έμψυχο υλικό, το ικανό, εκπαιδευμένο και ευσυνείδητο αστυνομικό σώμα, και δεν το αξιοποιούμε! Απογοητεύονται δεχόμενοι την άδικη κατάκριση των συμπολιτών τους για την αθέλητη αναποτελεσματικότητα του έργου τους! Μήπως πρέπει να τους αποδεσμεύσουμε, να περιορίσουμε την καταστροφή; Να δώσουμε λύση στα σοβαρά προβλήματα που αντιμετωπίζει ο τόπος μας;

Δημ. Γ. Σμυρλης, Συντ/χος Λυκειάρχης

Τα δένδρα μας; Μα, από την Ινδονησία

Κύριε διευθυντά 
Επανεπικαλούμαι την ευαισθησία της «Καθημερινής» και απευθύνομαι στις –πριν πολιτικής εξουσίας– περιβαλλοντικές επαγγελματικές ιδιότητες των πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα, Χρήστου Σπίρτζη και Θεανώς Φωτίου για τους ακόλουθους λόγους: Απ’ ό,τι φαίνεται έχουν ξεχάσει την υπευθυνότητά τους στους σχετικούς τομείς σε ό,τι αφορά την «ανθρώπινη κλίμακα», τη μικρή κλίμακας αρχιτεκτονική, τον αστικό σχεδιασμό και την πολεοδομία, δηλαδή το «περιβάλλον» από την άποψη του «ατόμου/πολίτη» ως χρήστη χώρων των σχετικών κλιμάκων, ιδιωτικών ή δημοσίων. Το «περιβαλλοντικό» λοιπόν θέμα δεν πρέπει να είναι μόνο «Ελληνικό και αρχαιολόγοι».  Στη χώρα μας, το «άτομο / ιδιώτης / ιδιοκτήτης» που αντιμετωπίζεται μόνον ως «ψηφοφόρος», για την οποιαδήποτε λήψη των αποφάσεων, ιδίως στης μικρής κλίμακος διοικητικής αρμοδιότητας αποφάσεις (π.χ. δήμαρχοι), κυριολεκτικά υποφέρει, ιδίως αν δεν είναι «κομματικά ομογάλακτος με τους διοικούντες».  Μερικά μικρά παραδείγματα: Δεν εξασφαλίζεται το δικαίωμα της θέας, των περιοίκων, από την εκ των υστέρων φύτευση δένδρων σε ορισμένες οικοδομές. Δεν εξασφαλίζεται η φύτευση δένδρων κ.λπ. τοπικής οικολογικής προέλευσης, πολλά δε πρόσφατα εισάγονται, ιδίως από αλλοδαπούς, νεόπλουτους ή «τιμωρητές γειτόνων» και «επιδειξομανών», ακόμη και από τις ζούγκλες της Ινδονησίας (π.χ. Τζακάρτα). Δεν υπάρχουν κανονισμοί για το πόσο ύψος άνωθεν της στέγης οικοδομής θα μπορούσαν να φτάσουν τα όποια εκ των υστέρων επιλεγούν προς φύτευση δέντρα.  Επίσης: Δεν υπάρχει γνώση των δημάρχων ότι η «οικοδομική γραμμή» και το «όριο του οικοπέδου» ταυτίζονται σε περιπτώσεις «συνεχούς δόμησης», με αποτέλεσμα ορισμένοι να συνεπικουρούν στη σύνταξη και να υπογράφουν νέα τοπογραφικά, αποδίδοντες δημόσιους χώρους σε ιδιώτες (συνήθως ψηφοφόρους τους).  Ολα αυτά είναι απαραίτητα να αντιμετωπιστούν, γιατί οι πιο αδύναμοι και αγνοούντες,  και γενικά οι μη δυνάμενοι να τα αντιμετωπίσουν πολίτες, ιδίως οι θιγόμενοι λόγω κρίσης, υποφέρουν, και αυτό θα αυξάνεται, από τους νεο-αγοραστές, αλλοδαπούς ή εγχωρίους, οι οποίοι, εκμεταλλεύομενοι τις περιστάσεις, επιβαρύνουν τη χωροψυχολογική ηρεμία και υποβαθμίζουν την αξία των περιουσιών των μονίμων «γηγενών». Τελευταίο κρούσμα οι άρτι «αποβιβασθέντες λόχοι» κυπαρισσιών στην Υδρα.

Αντωνης Κ. Αντωνιαδης, Αρχιτέκτων-πολεοδόμος (συνταξιούχος), τ. καθηγητής Αρχιτεκτονικής UTA

«Καταθέτοντας τη διαφωνία μου»

Κύριε διευθυντά
Ο κ. Παντελής Μπουκάλας είναι από τους πρώτους που διαβάζω όταν ανοίγω την «Κ», γιατί εκτιμώ τη μόρφωσή του και την πένα του, έστω και αν κάποιες φορές διαφωνώ με τα λεγόμενά του. Στο άρθρο του όμως της 28/9, το πρώτο, αν δεν κάνω λάθος, στο οποίο αναφέρθηκε στη γνωστή υπόθεση των συνομιλιών του υπουργού Π. Καμμένου με κάποιον καταδικασθέντα, η απόπειρα εξομοίωσης του καταγγελλόμενου υπουργού με τον καταγγέλλοντα (Αδωνι Γεωργιάδη), χωρίς μάλιστα οποιαδήποτε κρίση (εάν είχε) για την ουσία της καταγγελίας, συνιστά ουσιαστικά «αθώωση» του καταγγελθέντος. Δεν γνωρίζω προφανώς πόσο φιλόδοξος εξακολουθεί να είναι ο κ. Γεωργιάδης και ούτε πρόκειται να αρνηθώ ότι τα υφολογικά στοιχεία εκφοράς του λόγου του δεν μου είναι ούτε εμένα αρεστά κάποιες φορές. Αλλά από εκεί μέχρι να κατηγορείται ως «λαϊκιστής, διακινητής ψεμάτων, απειλητικών υπονοούμενων και συνομοσιολογικών σεναρίων» υπάρχει τεράστια απόσταση. Εάν αυτοί οι χαρακτηρισμοί δεν συνοδεύονται με συγκεκριμένες αναφορές σε αντίστοιχες και κατά σύστημα επαναλαμβανόμενες περιπτώσεις, τότε ο κ. Μπουκάλας κινδυνεύει να φορτωθεί το βάρος μετέωρων χαρακτηρισμών. Την ολέθρια για τη χώρα μέθοδο «όλοι ίδιοι είναι» και την a priori απαξίωση ορισμένων πολιτικών προσώπων, λόγω του ύφους τους ή του πολιτικού παρελθόντος τους, την έχουμε ζήσει επανειλημμένως, ειδικά όταν δεν μπορούν κάποιοι να απαντήσουν επί του «συγκεκριμένου», με γνώση του αντικειμένου και επιχειρηματολογία, και με βάση τις αρχές του ρασιοναλισμού, στοιχεία που είναι παρόντα στον λόγο του κ. Γεωργιάδη (ακόμη και όταν διαφωνεί κάποιος μαζί του επί της ουσίας του περιεχομένου του). Οσο για το δήθεν «δημαγωγικό» σύνθημα της αριστείας, ε, ήμαρτον...

Βασιλης Βερνικος

Έντυπη

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ