Γράμματα Αναγνωστών

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

ΕΤΙΚΕΤΕΣ: Γραμματα Aναγνωστων

Δίψηφα φωνήεντα, διαλυτικά και άι, όι...

Κύριε διευθυντά
Στο φύλλο του Σαββάτου 30/9 και στη σελ. 8 (Γράμματα Αναγνωστών) ο κ. Α. Στέφος, σύμβουλος του Δ.Σ. της Πανελλήνιας Ενωσης Φιλολόγων, διαμαρτύρεται για τη λανθασμένη εκφορά (από τα ΜΜΕ) και τη λανθασμένη γραφή ξένων λέξεων στην ελληνική. Ο εγγονός μου, μαθητής της Β΄ Δημοτικού, έμαθε πριν από λίγες ημέρες ότι: 1. τα αι-ει-οι-υι-ου είναι δίψηφα φωνήεντα (όχι δίφθογγοι) 2. τα αυ-ευ είναι συνδυασμοί (όχι δίφθογγοι), αντιθέτως είναι δίφθογγοι τα αη-άι-οη-όι και «αι» και «οι» με διαλυτικά, και καταχρηστικοί δίφθογγοι ια-ιο-εια-ειο-οιο. Η δασκάλα του μου είπε ότι έτσι δίνει την ύλη το υπουργείο και αυτό πρέπει να διδάξουν. Αυτά για τους φιλολόγους, γλωσσολόγους και λοιπούς αρμοδίους ώστε να μην απορούμε με την αγραμματοσύνη των νέων μας.

Ιφιγενεια Ροκανα – Αθήνα

Εξοντώνοντας τη μεσαία τάξη

Κύριε διευθυντά
Ο Πλάτωνας διατύπωσε το επιχείρημα ότι το ιδανικό κράτος θα στηριζόταν σε τέσσερις αρετές: φρόνηση, θάρρος, μετριοπάθεια και δικαιοσύνη. Θα σταθώ στην ευρύτερη έννοια της δικαιοσύνης, την κοινωνική δικαιοσύνη, καθώς αντλεί την αρχή της από τους κώδικες της ηθικής που επικρατούν σε κάθε πολιτισμό. Ο πολιτικός φιλόσοφος John Rawls διατύπωσε αυτούς τους κώδικες εστιάζοντας πρωτίστως στην ελευθερία της σκέψης, την ελευθερία της συνείδησης, αν και υπάρχουν επιπτώσεις στις διάφορες κοινωνικές σχέσεις λόγω της θρησκείας ή της αποδεκτής ηθικής στην εκάστοτε κοινωνία. Επιπλέον, οι πολιτικές ελευθερίες συνδέονται με τους ηθικούς κώδικες, με ιδιαίτερη έμφαση στην ελευθερία της ομιλίας και του Τύπου, την ελευθερία της συνέλευσης και αντιπροσώπευσης από δημοκρατικά όργανα. Βέβαια, κυρίαρχη θέση έχει η ελευθερία για την ακεραιότητα του ατόμου, δηλαδή η ελευθερία από τη σκλαβιά, καθώς και ένας λογικός βαθμός ελευθερίας στην επιλογή του επαγγέλματος. Ολες αυτές οι ελευθερίες και τα δικαιώματα καλύπτονται από το κράτος δικαίου και συνιστούν την κοινωνική δικαιοσύνη.

Δυστυχώς, τα τελευταία χρόνια στον τόπο μας η έννοια της κοινωνικής δικαιοσύνης ταυτίζεται πρακτικά με την κυβερνητική παρέμβαση υπέρ κάποιας κοινωνικής ομάδας που θεωρείται «αδικημένη» και όχι με τους προαναφερθέντες κώδικες της ηθικής που ισχύουν σε ένα κράτος δικαίου. Είθισται οι «αδικημένες» ομάδες να είναι αριθμητικά μεγάλες και οργανωτικά ισχυρότατες σε αναπτυσσόμενες κοινωνίες αλλά σε αναπτυγμένες κοινωνίες όπως η δική μας, η μεσαία τάξη είναι η αριθμητικά μεγάλη και οργανωμένη. Η κρατική παρέμβαση τα χρόνια της κρίσης στη χώρα μας έχει συντελέσει στην εξόντωση της μεσαίας τάξης, δηλαδή στη ραχοκοκαλιά της κοινωνίας. Η εξοντωτική φορολογία που βιώνει η μεγάλη πλειοψηφία των πολιτών δεν συμβάλλει στην κοινωνική ευημερία. Η κοινωνική ευημερία βελτιώνεται όταν βελτιωθεί η ευημερία του ατόμου όχι εις βάρος άλλων κοινωνικών ομάδων αλλά με την ενίσχυση της απασχόλησης, τη μεμονωμένη πρωτοβουλία και τις ίσες ευκαιρίες για ατομική πρόοδο. 

Η παρούσα κυβέρνηση με τις ιδεολογικές αγκυλώσεις περί επιχειρηματικότητας - κέρδους και παραπλανητικές υποσχέσεις έχει υπονομεύσει τη μεμονωμένη πρωτοβουλία, την ηθική της εργασίας και του επιχειρείν, ενώ η άδικη υπερφορολόγηση έχει οδηγήσει σε στρατιές πολιτών να κάνουν σημαία τους την αντίληψη «δεν πληρώνω» δημιουργώντας εκατοντάδες χιλιάδες πολίτες εξαρτημένους ηθελημένα από το κράτος και την πολιτική της κρατικής ελεημοσύνης, που η κυβέρνηση τη βάφτισε κοινωνική δικαιοσύνη. Η πολιτική της κρατικής ελεημοσύνης δεν οδηγεί στην υγιή προσωπική και κοινωνική ανάπτυξη, ενώ η μαζική φτωχοποίηση της μεσαίας τάξης βυθίζει την κοινωνία σε παρακμή όχι μόνον οικονομική αλλά και πνευματική. Το οξύμωρο είναι ότι, την ίδια στιγμή, μεγάλος αριθμός του πολιτικού προσωπικού της αριστερής κυβέρνησης που προέρχεται θεωρητικά από το εργατικό κίνημα έχει «γερά πορτοφόλια» και παράλληλα σε υπουργεία, κρατικούς φορείς και ό,τι έχει σχέση με τις υπηρεσίες του κράτους η οικογενειοκρατία και η πελατειακή-κομματική σχέση όχι μόνο συνεχίζονται αλλά ενδυναμώνονται, αφού μια αρρωστημένη παθογένεια της κρατικής εξουσίας που σε μεγάλο βαθμό οδήγησε στην οικονομική και κοινωνική χρεοκοπία του τόπου δεν αλλάζει. Είναι θλιβερή η διαπίστωση για το ιδανικό κράτος όπως το ονειρεύτηκε ο Πλάτωνας με τις τέσσερις αρετές: φρόνηση, θάρρος, μετριοπάθεια και δικαιοσύνη, καθώς απέχει πολύ από το σημερινό μας κράτος. Αραγε υπάρχει κάποιος ή κάποια που το έχει αντιληφθεί;

Κωνσταντια Τεκα - Ευσταθιου

Πολιτικός επιστήμων Βαριά βιομηχανία και μεταλλεία χρυσού

Κύριε διευθυντά
Με αφορμή την έντονη διαμάχη για την εκμετάλλευση χρυσού στις Σκουριές Χαλκιδικής, καθώς και ορισμένες αναφορές στο σχετικό άρθρο του γνωστού αρθρογράφου-οικονομολόγου Μπ. Παπαδημητρίου στην «Καθημερινή» (14.09.2017), θεωρώ ότι ορισμένα συμπληρωματικά στοιχεία βοηθούν στην πληρέστερη ενημέρωση γύρω από το θέμα αυτό. Ετσι, η πρώτη συστηματική εκμετάλλευση χρυσού στην Ελλάδα έγινε με την εξόρυξη του προσχωματικού χρυσού στον Γαλλικό ποταμό, που, όπως είναι γνωστό, δεν παρουσίασε σοβαρά τεχνικά ή περιβαλλοντικά προβλήματα. Απλώς, τα αποθέματα του δευτερογενούς χρυσού, προερχομένου από τη διάβρωση των πρωτογενών εμφανίσεων στα πετρώματα εκατέρωθεν της διαδρομής του ποταμού, εξαντλήθηκαν σχετικά σύντομα και το μεταλλείο έκλεισε. Διαφορετική, όμως, είναι η περίπτωση των αποθεμάτων εξορυγμένου θειούχου μεταλλεύματος πυριτών –που περιέχουν σημαντικό ποσοστό αρσενοπυριτίου και ελάχιστο ποσοστό χρυσού (Ολυμπιάδα, Μαντέμ Λάκκος κ.ά.)– αλλά και του πρωτογενούς κοιτάσματος χαλκούχων ορυκτών με πολύ μικρό ποσοστό χρυσού στις Σκουριές. Στο σημείο αυτό πρέπει να τοινισθεί ότι η παρουσία του αρσενικού στη θειούχο μεταλλοφορία της ευρύτερης περιοχής στη Χαλκιδική αποτελεί ένα ιδιαίτερο και κρίσιμο στοιχείο, δεδομένου ότι δημιουργεί σημαντικά προβλήματα στην απόληψη των χρησίμων ορυκτών του μεταλλεύματος. Αυτά θα πρέπει να ήταν γνωστά στην εταιρεία πριν από την υπογραφή της σύμβασης. Εκ προοιμίου θεωρούμε ότι η μεγιστοποίηση, εντός νομίμων ορίων, του κέρδους, αποτελεί, ασφαλώς, θεμιτή επιδίωξη μιας μεταλλευτικής επιχείρησης, όπως είναι επίσης γνωστή και η συχνή αδυναμία προσέγγισης, με τη επιθυμητή ακρίβεια, των ποιοτικών και ποσοτικών παραμέτρων ενός μεταλλευτικού στόχου, γεγονός που οδηγεί συχνά σε πολύπλοκες νομικο-επιχειρηματικές ανατροπές. Στο πλαίσιο αυτό και υπό το πρίσμα των ανωτέρω, δικαιολογείται το «μπέρδεμα συμφερόντων» που αναφέρει ο κ. Παπαδημητρίου, αφού κατά την άποψη των αντιτιθέμενων στην εκμετάλλευση, είναι επωφελέστερη η συνέχιση της τουριστικής αξιοποίησης της περιοχής, την οποία θα βλάψει, κατ’ αυτούς, η λειτουργία του μεταλλείου. Η λύση, συνεπώς, βρίσκεται στη διασφάλιση μιας μεταλλουργικής μεθόδου που θα επιτρέπει την απόληψη των χρησίμων ορυκτών, με ταυτόχρονη πλήρη προστασία του περιβάλλοντος. Στο σημείο αυτό, σύμφωνα και με το ρεπορτάζ της «Καθημερινής», οι συμβατικοί όροι είναι ιδιαίτερα σαφείς και επιβάλλουν ως τελικό προϊόν την απόληψη καθαρού χρυσού-χαλκού και όχι συμπυκνώματος, το οποίο πιθανώς θα πρέπει να εξάγεται, χωρίς ιδιαίτερο οικονομικό έσοδο για το Δημόσιο. Επομένως, είναι πράγματι συμβατή η ταυτόχρονη μεταλλευτική δραστηριότητα με την τουριστική ανάπτυξη μιας περιοχής, υπό  σαφώς καθοριζόμενες προϋποθέσεις.

Οσον αφορά, τέλος, τον Δημ. Μπάτση (που υπενθυμίζει ο κ. Παπαδημητρίου), τα σχέδιά του για την ίδρυση «Βαρειάς Βιομηχανίας στην Ελλάδα» (1947), με στόχο την ανάπτυξη της οικονομίας, είναι γνωστό ότι δεν στηρίζονταν σε έγκυρες συστηματικές μελέτες (που ήταν άλλωστε τότε ανύπαρκτες), αλλά σε ανεύθυνες, ατεκμηρίωτες απόψεις και έντονη φημολογία για την ύπαρξη αμύθητου ορυκτού πλούτου. Υπενθυμίζουμε, ότι η πρώτη ολιγομελής επιτροπή με ειδικούς επιστήμονες συστάθηκε το 1951 στο υπ. Συντονισμού και ακολούθησε το 1953 η ίδρυση του αρμόδιου ινστιτούτου (ΙΓΕΥ). Αρχισε τότε η συστηματική μελέτη του ορυκτού πλούτου της χώρας, παράλληλα με την ιδιωτική μεταλλευτική δραστηριότητα, και δόθηκε έτσι το ρεαλιστικό μέτρο των διαστάσεων του ορυκτού πλούτου της χώρας.

Β. Ανδρονοπουλος, Τ. γεν. δ/ντής ΙΓΜΕ – Ψυχικό

Έντυπη

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ