Γράμματα Αναγνωστών

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

ΕΤΙΚΕΤΕΣ: Γραμματα Aναγνωστων

Οι Καταλανοί και οι αριθμοί

Κύριε διευθυντά
Σε συνέχεια της επιστολής της κ. Εστερ Ηλιάδου, που δημοσιεύθηκε στη στήλη «Γράμματα αναγνωστών» της «Καθημερινής» της 5/10/17 με τον τίτλο «Διαφωνώ αλλά σας εκτιμώ» και που αναφέρεται σε άρθρο του κ. Παντελή Μπουκάλα, έχω κι εγώ να κάμω μια παρατήρηση στο άρθρο του κ. Μπουκάλα με τον τίτλο «Ισπανοί και Καταλανοί». Εκεί ο κ. Μπουκάλας, μεταξύ των άλλων, αναφέρει ότι ένα θυμωμένο 90% των Καταλανών είναι υπέρ της αυτονομίας. Οπως όμως το διαβάζει κάποιος καταλαβαίνει ότι το 90% των Καταλανών είναι υπέρ της αυτονομίας, ενώ το σωστό είναι ότι το 90% αναφέρεται στους συμμετέχοντες στο δημοψήφισμα, των οποίων η συμμετοχή ήτο 42%. Δηλαδή το ποσοστό που ζητάει με το δημοψήφισμα (όπως αυτό διενεργήθηκε) την απόσχιση είναι: 42%x0,90=37,8% των Καταλανών.  Είναι σεβαστά τα ιδεολογικοπολιτικά πιστεύω του καθενός. Ομως θα πρέπει οι συνεργάτες της αγαπητής «Κ» να μην κάνουν ηθελημένες παρανοήσεις ή παραλείψεις που αλλάζουν το νόημα κάποιων λεγομένων ή πραγματικών στοιχείων.

Β. Τζελεπης

Οι πνιγηροί αριθμοί και οι αντιστάσεις μας

Κύριε διευθυντά
Η ουσιωδέστερη αναγκαιότητα της σύγχρονης καθημερινότητας ενηλίκων και ανηλίκων τείνει να γίνει η ψυχανάλυση. Δεν εννοώ βέβαια ότι είμαστε διαγνωσμένοι ασθενείς (έχετε κάνει ποτέ ανάλογα τεστ; Ποτέ δεν ξέρεις…) αλλά είμαστε σίγουρα ασθενείς (αδύναμοι) ως προς τα ψυχικά και συναισθηματικά μας βιώματα. Η επαγγελματική, η σχολική, η οικογενειακή και η πολιτική καθημερινότητα μας συνθλίβουν. Τα «νούμερα» μας κατατρύχουν και οι παντός είδους «δείκτες» είναι εις βάρος μας.

Κατ’ αρχάς, τα ονόματά μας τείνουν να αντικατασταθούν από έναν πολυψήφιο αριθμό με αρκετά δεκαδικά ψηφία: ο αριθμός της αστυνομικής μας ταυτότητας, αριθμός μητρώου του δήμου, αριθμός φορολογικού μητρώου, ΑΜΚΑ. Το όνομά μας σκέτο δεν φθάνει ποτέ. Μας έχουν γίνει εμμονή και άλλα νούμερα: του τραπεζικού λογαριασμού (όσο μεγαλύτερο, τόσο καλύτερα), του παντελονιού (όσο μικρότερο, τόσο καλύτερα), του ελέγχου προόδου στο σχολείο, στα τεστ και τα διαγωνίσματα. Αυτά τα τελευταία μας στιγματίζουν από τη σχολική ζωή: ο Κώστας είναι «του 18», οπότε σημαίνει ότι είναι Ελληνας, καλό παιδί, με επαγγελματικές προοπτικές, από ευκατάστατη οικογένεια –γιατί σίγουρα θα πηγαίνει φροντιστήριο–, ενώ η Μαρία «του 12» είναι καταδικασμένη, θα είναι σίγουρα χαμηλού νοητικού επιπέδου, από φτωχή οικογένεια, με περιορισμένες δυνατότητες, άσ’ τα να πάνε. Το νούμερο της ηλικίας και των κιλών, αυτά και αν έχουν γίνει εμμονή: η Ελένη ετών 25 – κιλών 55 πρέπει να το γράψει στο βιογραφικό της, πώς θα βρει δουλειά; Αλλοι έχουν άγχος με το νούμερο του τηλεφώνου τους, ή της σειράς αναμονής για τον πάγκο των τυριών στο σούπερ μάρκετ και την τράπεζα.

Οι δείκτες είναι και αυτοί νούμερα που τεντώνουν κάθε ευαίσθητη χορδή της ύπαρξής μας. Οι οικονομικοί και χρηματιστηριακοί δείκτες, δείκτες επαγγελματικής αξιολόγησης, οι δείκτες νοημοσύνης, οι στατιστικές αυτοκτονίας, οι έρευνες αγοράς, οι δείκτες του πληθωρισμού, ακόμη και οι δείκτες μάζας σώματος…

Ασυνείδητα, υποσυνείδητα και ενσυνείδητα δημιουργούνται διαταραχές της ψυχικής και συναισθηματικής νοημοσύνης, αγωνία, μελαγχολία, εσωστρέφεια, εκνευρισμός, αδιέξοδα δύσκολα διαχειρίσιμα, με ακραίες εκδηλώσεις, σε ένα ευρύ φάσμα ηλικιών και ανθρώπινων χαρακτήρων.

Δυστυχώς δεν έχω να προτείνω εύκολα μεταλλαγμένα, γενόσημα χημικά ή φυτικά, βιολογικά ή συνθετικά φάρμακα, που να δικαιολογούνται από τα ασφαλιστικά ταμεία, με αμφίβολες συνέπειες και υπολανθάνουσες παρενέργειες. Προτείνω όμως την ανακουφιστική και παρηγορητική δράση της τέχνης, όπως διδάσκει και ο μεγάλος Αλεξανδρινός ποιητής Καβάφης «τα φάρμακά σου φέρε Τέχνη της Ποιήσεως, που κάμνουνε –για λίγο– να μη νιώθεται η πληγή».

Μια βουτιά στη θάλασσα της λογοτεχνίας, του θεάτρου, της μουσικής μπορεί να οδηγήσει σε απάνεμο λιμάνι την ψυχή μας, να δώσει μια άλλη διάσταση στην καθημερινότητα, να γεμίσει το υπαρξιακό κενό, να γεφυρώσει το χάσμα της λογικής με το συναίσθημα. Η επαφή με την τέχνη μπορεί να δώσει ελπίδα και όραμα, να χρωματίσει τα όνειρά μας, να ανοίξει τα φτερά της δημιουργικότητας και της φαντασίας. Ενας λόγος, μια φράση, ένας στίχος, μια λέξη, μια μελωδία μπορεί να δώσει ζωή σε μια ανάμνηση ξεχασμένη στο σκονισμένο μπαούλο του μυαλού μας, να ξυπνήσει την ευαισθησία μας, να αφυπνίσει τον προβληματισμό μας, να εξάψει τη δημιουργικότητά μας. Είναι ψυχική αναγκαιότητα να γίνουμε μύστες κάθε μορφής ποιοτικής τέχνης.

Ας γίνουμε όλοι συνεργάτες στο παρασκήνιο, στο προσκήνιο, στη σκηνή του θεάτρου, στη δημιουργία της λογοτεχνίας, της ποίησης, της μουσικής. Ας κάνουμε την τέχνη το μόνο αντίδοτο που θα αφαιρέσει το στερητικό -α- από το ψυχικό μας α-διέξοδο και ας βαδίσουμε το μονοπάτι της εξόδου από τον λαβύρινθο του εαυτού μας, σε πείσμα των δύσκολων καιρών που ζούμε!

Σοφια Ι. Μαργαριτη, Φιλόλογος - συγγραφέας

Δρόμοι-καρμανιόλες και τουρισμός

Κύριε διευθυντά
Μετά ολιγοήμερες διακοπές στην πατρώα γη της Κρήτης θα επιθυμούσα να επισημάνω μέσα από τις φιλόξενες στήλες της εφημερίδας σας δύο στοιχεία που αμαυρώνουν την εικόνα της Μεγαλονήσου, ιδίως στον περιστασιακό επισκέπτη της.

Πολλά γράφονται για τον προβληματικό τρόπο οδήγησης των γηγενών οδηγών, αλλά και από την πλευρά της η διοίκηση θα έπρεπε να ελεγχθεί για αμέλεια, όσον αφορά τη δημιουργία συνθηκών ασφαλέστερης οδήγησης.

Σε ορισμένα οδικά τμήματα, όπως της νέας εθνικής οδού Ρεθύμνου - Ηρακλείου, υπάρχει κίνδυνος για σοβαρά τροχαία ατυχήματα λόγω της, χωρίς προειδοποιητικές  πινακίδες,  μείωσης  των κυκλοφοριακών λωρίδων από  δύο σε μία.

Ιδίως κατά τη νυκτερινή οδήγηση, ένα όχημα κινούμενο στη δεξιά λωρίδα ξαφνικά κινδυνεύει ή να βρεθεί εκτός δρόμου ή να συγκρουσθεί με κινούμενο όχημα στην αριστερή λωρίδα. Το όλο πρόβλημα θα μπορούσε να αντιμετωπισθεί με την τοποθέτηση μερικών δεκάδων πινακίδων πολύ μικρού συνολικού κόστους.

Οπωσδήποτε μικρότερης σημασίας, αλλά συνδεόμενο με τις εντυπώσεις που σχηματίζει ο (αλλοδαπός) επισκέπτης, είναι το γεγονός ότι στους αρχαιολογικούς χώρους στην Κνωσό, στη Φαιστό, στα Μάλια, στο Φρούριο του Κούλε (Ηράκλειο), ενδεχομένως και αλλού, το αντάξιο των εκθεμάτων και των μνημείων «αλμυρό» εισιτήριο δεν συνοδεύεται από το γνωστό τρίπτυχο ενημερωτικό φυλλάδιο. Ιδιαίτερα στον αρχαιολογικό χώρο στα Μάλια, εκτός από την έλλειψη πωλητηρίου, αλγεινή εντύπωση προκαλεί και η επιπλέον έλλειψη κυλικείου για έστω και ένα μπουκάλι νερό, με τη μόνη δαπάνη του επισκέπτη, τελικά και ανεξάρτητα από τις προθέσεις του, να περιορίζεται σε αυτή για την είσοδό του στον χώρο. Εξ όνυχος τον λέοντα, αλλά προς δόξαν της ελληνικής τουριστικής βιομηχανίας.

Δημ. Χατζηδακης, Δρ χημικός μηχανικός – Αθήνα

«Γιατί επιμένετε στην Ιονία;»

Κύριε διευθυντά
Στο άρθρο του κ. Γιώργου Λιάλιου της 10ης Σεπτεμβρίου, ο νέος αυτοκινητόδρομος, που συνδέει τα Ιωάννινα με το Αντίρριο, αναφέρεται ως Ιονία Οδός. Το σωστό είναι Ιόνια Οδός, αφού ο δρόμος διατρέχει την Ηπειρο και τη Στερεά Ελλάδα, παράλληλα προς τις ακτές του Ιονίου Πελάγους.

Το όνομα Ιονία παραπέμπει (ακουστικά) στο Ανατολικό Αιγαίο και τα παράλια της Μικράς Ασίας. Εξάλλου, όπως μπορείτε να διαπιστώσετε και στην ιστοσελίδα της κατασκευάστριας εταιρείας www. neaodos.gr, ο αυτοκινητόδρομος ονομάζεται Ιόνια Οδός.

Αντωνιος Καραπετσιος, Καθηγητής Αγγλικής Γλώσσας Ιωάννινα

Η «Λεωφόρος bypass», ο χρυσάργυρος Θερμαϊκός και ιδού βαθιά συγκίνηση

Κύριε διευθυντά
Τη Δευτέρα 9 Οκτωβρίου, που με το νέο ημερολόγιο ανακαλεί ιστορικές μνήμες του 1912 και της μεγάλης εθνικής εξόρμησης που οδήγησε στην απελευθέρωση της Μακεδονίας και της Ηπείρου, βγήκα να περπατήσω στο δρομολόγιο Διοικητήριο Θεσσαλονίκης - λιμάνι - Λευκός Πύργος - Μέγαρο Μουσικής, ιδανικό για πεζοπόρους και κυρίως τους εξ αυτών καρδιοπαθείς. Διανύουν την υπέροχη παραλιακή λεωφόρο, μήκους περίπου 5 χλμ., η οποία πήρε το προσωνύμιο «Λεωφόρος bypass».

Παρά την ψυχρούλα, ήταν μέρα που ο χρυσάργυρος Θερμαϊκός στραφτοκοπούσε κι ο ένας μεγάλος μας ποιητής θα την τραγουδούσε «Πρωί και λιοπερίχυτη και λιόκαλη είν’ η μέρα […]», ο δε άλλος θα σταματούσε για να πει: «Εδώ ας σταθώ. Κι ας δω κ’ εγώ τη φύσι λίγο. / Θάλασσας του πρωιού κι ανέφελου ουρανού/ λαμπρά μαβιά… […]». Ομως εγώ δεν στάθηκα σ’ αυτό το σημείο του δρόμου. Προχώρησα στο λιμάνι κι εκεί ένα θέαμα με κράτησε ασυναίσθητα σε στάση προσοχής: Ηταν πλευρισμένο, με τις σημαίες αναπεπταμένες και τα τηλεβόλα περίοπτα κι ευθυτενή, το θωρηκτό μας «Αβέρωφ»! Αν και είχα διαβάσει πως θα καταπλεύσει για τις γιορτές της απελευθέρωσης και της 28ης Οκτωβρίου, έτσι που τον είδα ξαφνικά ένιωσα τη μεγάλη συγκίνηση που συγκλονίζει κάθε Ελληνα, επειδή ο «Αβέρωφ» δεν είναι απλώς ένα πολεμικό πλοίο, είναι (ήταν) ο Βυζαντινός Δρόμων των μεγάλων ονείρων του Ελληνισμού, πολλά των οποίων πραγματώθηκαν με την ουσιώδη συμβολή του. Ο φρουρός ναύτης που τον ρώτησα, μου είπε ότι από την επόμενη μέρα, Τρίτη, θα ήταν επισκέψιμος από το κοινό. Ηταν τοποθετημένη ήδη η μεγάλη σκάλα για την επιβίβαση. Αλλά και από την ώρα εκείνη πολύς κόσμος από απόσταση στεκόταν και φωτογράφιζε το θρυλικό θωρηκτό. Ομως δεν θα παραλείψω να ομολογήσω ότι προσωπικώς ένιωσα διπλή τη συγκίνηση. Ο λόγος είναι ότι είμαι Αρμάνος Βλάχος με την απώτερη καταγωγή από τη Μοσχόπολη, εν συνεχεία τη Σαμαρίνα και τέλος το Τσοτύλι. Σημειώνω ότι το 1909, τον Απρίλη, υπό τον «απαραδειγμάτιστον ζυγόν της δουλείας», οι βλάχικες οικογένειες Τσοτυλίου, των οποίων είχε αμφισβητηθεί –για λόγους εμπορικού ανταγωνισμού, όπως πιστοποιεί το ελληνικό Προξενείο Ελασσόνας– ο πατριωτισμός, δημοσίευσαν ολοσέλιδη καταχώριση στην εφημερίδα «Αλήθεια» της Θεσσαλονίκης, στην οποία έγραφαν με υποδειγματικά ελληνικά: «Ορκιζόμεθα εις την ιεράν μνήμην των πατέρων ημών ότι Ελληνες εσμέν και Ελληνες θα αποθάνωμεν. Παλαιοί χρόνοι, ουχ ημείς ημάρτομεν δι’ ατυχές της γλώσσης παράπτωμα». Και το Οικουμενικό Πατριαρχείο εν Συνόδω, με Πατριάρχη τον Ιωακείμ τον Μέγαν, τους εφοδίαζε με σιγιλλιώδες γράμμα, με το οποίο διακηρύσσεται ότι οι Βλάχοι του Τσοτυλίου (και εννοείται οι βλαχόφωνοι Ελληνες) είναι «Πιστά τέκνα της Εκκλησίας και του Γένους ημών». Τούτων δοθέντων, να γιατί ήταν διπλή η συγκίνησή μου: Διότι ο μέγας ευεργέτης Γεώργιος Αβέρωφ ήταν επίσης Αρμάνος Βλάχος, η δε δωρεά του ήταν η απάντηση στις αμφισβητήσεις και η επιβεβαίωση του Ελληνες εσμέν και Ελληνες θα αποθάνωμεν. Δεν πρέπει να λησμονείται, ότι εκείνη την εποχή οργίαζε η μεγαλορουμανική προπαγάνδα και έρρεε από τα θησαυροφυλάκια του Βουκουρεστίου το χρυσίο της εξαγοράς συνειδήσεων, ενώ λίγο αργότερα και εν ονόματι άλλης μέγιστης εθνικής ανάγκης, ο Ελευθέριος Βενιζέλος παραχωρούσε τους Βλάχους, ως «λύτρον αντί πολλών», στις ανιστόρητες ρουμανικές αξιώσεις, επιτρέποντας την ίδρυση ρουμανικών Γυμνασίων στα Γρεβενά και στη Θεσσαλονίκη – γεγονός που έστρεψε τη μεγάλη πλειοψηφία των Βλάχων στον Κωνσταντίνο και στον αντιβενιζελισμό. Μακρηγόρησα ίσως, αλλά η συνειρμική ακολουθία εν προκειμένω και η συναισθηματική φόρτιση είχαν αυτό το αναπόφευκτο αποτέλεσμα. Ο δε «Αβέρωφ» παραμένει ως η πνευματική παρακαταθήκη των λόγων του Ελευθερίου Βενιζέλου προς το πλήρωμα του θωρηκτού που απέπλεε από τον Πειραιά για τον Ελλήσποντο, τη Λήμνο και την αθάνατη δόξα: «Η πατρίς αξιοί από υμάς όχι απλώς ν’ αποθάνητε υπέρ αυτής. Αυτό θα ήτο το ολιγώτερον. Αξιοί να νικήσητε! […]».

Γερασιμος Μιχαηλ Δωσσας, Θεσσαλονίκη

Απλή αναλογική, δεκανίκια κ.λπ.

Κύριε διευθυντά
Από την «Κ» της 19/9/2017 διαβάζω: «Εάν με εκλέξουν οι πολίτες, ο κ. Μητσοτάκης δεν θα πάρει από εμάς ψήφο εμπιστοσύνης. Ας κυβερνήσει ως κυβέρνηση μειοψηφίας». Τάδε έφη Γ. Ραγκούσης, ο αναμορφωτής της Τοπικής Αυτοδιοίκησης με τον Καλλικράτη του (να τον χαιρόμαστε). Λίγες μέρες αργότερα, ο κ. Γ. Καμίνης στην «Εφημερίδα των Συντακτών» είπε: «Δεν δημιουργούμε τη συμμαχία των προθύμων» του Τσίπρα ή του Μητσοτάκη.

Προ καιρού η κ. Γεννηματά είχε δηλώσει ότι «δεν θα γίνουμε το δεκανίκι της Ν.Δ.».

Αναρωτιέμαι αν έχουν συναίσθηση των λόγων τους, αν ξέρουν ποιο είναι το καθήκον τους ως βουλευτών. Ολοι αυτοί είναι θιασώτες της απλής και άδολης αναλογικής, τούτ’ έστιν της συνεχούς ακυβερνησίας, και προσδοκούν να κυβερνήσουν τη δύστυχη αυτή χώρα.

Ο Θεός να βάλει το χέρι του και μυαλό στους Ελληνες πολίτες και φώτιση, ώστε να ψηφίσουν με γνώμονα το συμφέρον της χώρας και όχι τα «φούμαρα» που επαγγέλλονται οι υποψήφιοι εθνοπατέρες και οι ανεπάγγελτοι αρχηγοί τους.

Ο εκλογικός νόμος πρέπει να είναι αναλογικός αλλά και ενισχυμένος, ώστε το πρώτο κόμμα να μπορεί να κυβερνήσει υπεύθυνα, με σοβαρότητα για το καλό της χώρας. Αν θέλουμε η χώρα να δει προκοπή και εξέλιξη προς όφελος του ταλαίπωρου λαού της.

Σπυρος Καραντζης, Νέα Ερυθραία

«Χρειαζόμαστε την καλή εφημερίδα»

Κύριε διευθυντά
Οσοι ενδιαφέρονται ανιδιοτελώς για τον δημόσιο βίο και το ήθος της ελληνικής κοινωνίας, δεν μπορούν παρά να ενδιαφέρονται και για τη δημοσιογραφία ως καταγραφή γεγονότων, ως ερμηνεία καταστάσεων, ως δύναμη διαμόρφωσης αντιλήψεων και ως πρόκληση γόνιμου προβληματισμού για το σήμερα και το αύριο.  Πολλοί πολίτες γυρίζουν –άλλοτε από απόγνωση και άλλοτε από απερισκεψία– την πλάτη στην πολιτική και στα δημόσια πράγματα, θεωρώντας, ταυτοχρόνως, τη δημοσιογραφία υπόλογη για την κάθετη πτώση της ποιότητας του δημοσίου λόγου και για τη στροφή της κοινής γνώμης από την κουλτούρα της συζήτησης προς το καταφύγιο των άκρων και της «τυφλής» οργής.

Ωστόσο, πλην των λαθών των επαγγελματιών δημοσιογράφων που ωθούν στη δημιουργία παραπλανητικών εντυπώσεων για τις κάθε λογής εξελίξεις, ευθύνη για την προσέγγιση των ειδήσεων και των γενικότερων τεκταινομένων στον δημόσιο χώρο φέρουν κι εκείνοι οι πολίτες που ασπάζονται ακρίτως την παντοδυναμία της σύγχρονης ηλεκτρονικής «επικοινωνίας». Εκείνοι, δηλαδή, που ανάγουν σε θέσφατα τις αποσπασματικές πληροφορίες του Διαδικτύου και εξαντλούν την ενημέρωσή τους στην παρακολούθηση μέρους των τηλεοπτικών δελτίων των 8. Κι αν τα τηλεοπτικά δελτία είναι κατ’ αρχήν αξιόπιστα, πλην όμως λόγω της πίεσης του χρόνου επιγραμματικά, το Facebook κι ένας σημαντικός αριθμός sites αποτελούν, όπως αποδεικνύεται καθημερινά, την επιτομή της αναξιοπιστίας της είδησης και της ρηχότητας της επικοινωνίας.

Εν μέσω αυτού του σκηνικού, επιτρέψτε μου μία παρατήρηση, τόσο ρομαντική όσο και ορθολογική: ακόμη και σήμερα, με την τεχνολογική εξέλιξη των μέσων επικοινωνίας να είναι αλματώδης, η πληρότητα και η εμβρίθεια της ποιοτικής εφημερίδας δεν έχουν εξαλειφθεί. Οπως δεν έχουν εξαλειφθεί η γοητεία της... αποκάλυψης που περικλείει και το νόημα της ενδελεχούς ανάλυσης στο οποίο εδράζεται. Η ποιοτική εφημερίδα, όπως η ιστορική «Καθημερινή», συνδυάζει την ορθολογική οργάνωση της ειδησεογραφίας με τον στοχασμό της ερμηνευτικής δημοσιογραφίας, ερεθίζοντας τη φαντασία και ακονίζοντας τον νου του συνετού αναγνώστη. Προσωπικά, είμαι αρκετά μικρός για να έχω ζήσει τις εποχές της μονοκρατορίας των εφημερίδων ως προς τη διάδοση ειδήσεων και την ενεργοποίηση των πνευματικών αναζητήσεων των ανθρώπων. Ομως, από την άλλη πλευρά, είμαι και αρκετά μεγάλος για να μην καταλαβαίνω ότι το ιντερνετικό χάος παράγει χάος και ευνουχίζει τη λογική και το συναίσθημα του αναγνώστη.

Συνεπώς, όσοι αγαπάμε την οργάνωση και το περιεχόμενο της ποιοτικής εφημερίδας, καθώς και τη... μουσική συντροφιά του ξεφυλλίσματός της, είμαστε πολλαπλώς κερδισμένοι. Τόσο σε ποικιλία γνώσεων όσο και σε πλούτο συναισθημάτων.

Γιαννης Ασημακοπουλος, Φοιτητής Νομικής Σχολής Αθηνών

Μέση εκπαίδευση και εισαγωγή στα ΑΕΙ

Κύριε διευθυντά
Για να γίνουν ένα εκπαιδευτικό σύστημα μέσης εκπαίδευσης και ένας τρόπος εισαγωγής στην τριτοβάθμια εκπαίδευση άριστα και αδιάβλητα, χρειάζονται αλλαγές ριζικές και ρηξικέλευθες. Αλλαγές που να μην αφήνουν την παραμικρή χαραμάδα ανοιχτή για αλλοίωση του αξιοκρατικού και του αδιάβλητου. Θα πρέπει επίσης να υπάρχουν νόμοι που να διασφαλίζουν την ισονομία μεταξύ όλων των μαθητών.
Θα πρότεινα την αύξηση της μέσης εκπαίδευσης από τρία χρόνια σε τέσσερα, εκ των οποίων τα τρία χρόνια θα είναι για την απόκτηση του απολυτηρίου και το τέταρτο προπαρασκευαστικό έτος για την εισαγωγή στην τριτοβάθμια εκπαίδευση. Βεβαίως χωρίς το απολυτήριο δεν θα μπορεί κανείς να εγγραφεί στο προπαρασκευαστικό έτος, όμως και ο βαθμός του απολυτηρίου δεν θα παίζει κανένα ρόλο στην εισαγωγή στην τριτοβάθμια εκπαίδευση. Η βαθμολογία της κάθε τάξης θα πρέπει να αποτελείται κατά 50% από τον βαθμό του καθηγητή (προφορικό και πρόχειρου γραπτού διαγωνίσματος) και κατά 50% από τον βαθμό πανελλαδικών εξετάσεων που θα γίνονται στο τέλος κάθε χρονιάς.

Στο προπαρασκευαστικό έτος, τα μαθήματα θα πρέπει να είναι μειωμένα και στοχευμένα. Με βρίσκει απόλυτα σύμφωνο η άποψη, οι πανελλαδικές στο προπαρασκευαστικό έτος να γίνονται δύο φορές. Ο μαθητής ξέροντας ότι ο βαθμός της πρώτης εξέτασης θα προσμετρείται μόνον αν είναι καλύτερος από τη δεύτερη, θα είναι απαλλαγμένος από το άγχος. Δεν θα πρέπει να υπάρχει συμμετοχή βαθμού του καθηγητή, προφορικού ή γραπτού πρόχειρου διαγωνίσματος. Θα μπορούσε για την εισαγωγή στην τριτοβάθμια εκπαίδευση να λαμβάνονται υπόψη και οι βαθμοί των Πανελλαδικών και των τριών τάξεων του Λυκείου, ώστε η πορεία ενός μαθητή να μην κρίνεται μόνον από μία εξέταση. Η δε αναβάθμιση του Λυκείου θα γίνει ακόμη μεγαλύτερη, διότι ποιος μαθητής δεν θα διαβάζει τα μαθήματα του Λυκείου, αφού και από τον βαθμό των Πανελλαδικών σε αυτά θα εξαρτάται η εισαγωγή του στην τριτοβάθμια εκπαίδευση; Εκπτωση δε στα μαθήματα του Λυκείου δεν θα γίνεται χάριν της εισαγωγής στην τριτοβάθμια εκπαίδευση, αφού θα υπάρχει το προπαρασκευαστικό έτος. Είμαι εναντίον της συμμετοχής του βαθμού των καθηγητών για την εισαγωγή στην τριτοβάθμια εκπαίδευση, ώστε να μην υπεισέρχεται παράγων υποκειμενικότητας, να διασφαλιστεί η σχέση μαθητή-καθηγητή και να μην υπάρχει κίνητρο για χρηματισμό και πιέσεις από το οικογενειακό και κοινωνικό περιβάλλον προς τους εκπαιδευτικούς. Επί υπουργίας Αντώνη Τρίτση, του απηύθυνα επιστολή προκαλώντας τον για την κατάργηση της συμμετοχής του βαθμού των καθηγητών, εξηγώντας του και τους λόγους. Ο Αντ. Τρίτσης έστειλε επιστολή στους συλλόγους γονέων και κηδεμόνων όλης της Ελλάδος και η συντριπτική πλειοψηφία των απαντήσεων ήταν να καταργηθεί. Επαναφέρθηκε δυστυχώς από τον κ. Αρσένη, σήμερα όμως δεν είναι σε ισχύ.

Σχετικά με τις Πανελλαδικές Εξετάσεις μετά τη διαβεβαίωση του κ. υπουργού ότι δεν θα καταργηθούν και ότι θα γίνονται δύο φορές και με τον τρόπο που είπε, λίγα πράγματα θα  είχα να προσθέσω. Απλά ότι αν καταργούνταν, θα ήταν ένα πλήγμα για την αξιοπιστία και τη διαφάνεια του συστήματος εισαγωγής  στην τριτοβάθμια εκπαίδευση.

Το 2009 η πλειοψηφία των καθηγητών πανεπιστημίου, των καθηγητών μέσης εκπαίδευσης, των γονέων, των μαθητών και γενικότερα της κοινής γνώμης, ήταν υπέρ της κατάργησης των Πανελλαδικών. Το να είναι κανείς υπέρ της κατάργησης των Πανελλαδικών και ταυτόχρονα εναντίον της συμμετοχής του βαθμού των καθηγητών εμπεριέχει μία αντίφαση. Με μεγάλη μου ικανοποίηση διαπιστώνω ότι σήμερα όλοι οι παραπάνω είναι κατά της κατάργησης των Πανελλαδικών και κατά της επαναφοράς της συμμετοχής του βαθμού των καθηγητών στην τριτοβάθμια εκπαίδευση. Θυμάμαι πως Σπηλιωτόπουλος και Διαμαντοπούλου σε τηλεοπτικό σταθμό, όπου είχαν προσκληθεί, είχαν συμφωνήσει απόλυτα στην κατάργηση των Πανελλαδικών Εξετάσεων. Στενοχωρηθείς αφάνταστα συνέταξα ένα άρθρο με τίτλο «Οι πανελλαδικές ασπίδα προστασίας των μη προνομιούχων Ελλήνων. Κακούργημα η κατάργησή τους».

Το άρθρο αυτό δημοσιεύθηκε στον τοπικό Τύπο του Βόλου στις 24-1-2009, αφού εν είδει επιστολής είχε αποσταλεί στον κ. Αρη Σπηλιωτόπουλο, υπουργό τότε Παιδείας, στις 16-1-2009, όπου τόνιζα:
«Η κατάργηση των Πανελλαδικών, κ. υπουργέ, θα είναι ένα κακούργημα και θα αποβεί εις βάρος των μη προνομιούχων Ελλήνων. Θα δημιουργηθεί μία νέα σχέση μεταξύ κυβέρνησης-καθηγητών πανεπιστημίου και  φοιτητών. Μία νέα τάξη πραγμάτων. Θα δημιουργηθεί μία “νομενκλατούρα”, η οποία θα λυμαίνεται την Παιδεία και ο τζίρος της οποίας θα ξεπεράσει και αυτόν των ναρκωτικών». Ο υπουργός παρέπεμψε το θέμα στη σύνοδο των πρυτάνεων που έγινε στο Καρπενήσι, στην οποία και αποφασίστηκε η μη κατάργηση των Πανελλαδικών.

Σήμερα με τις Πανελλαδικές Εξετάσεις, πολλές φορές, τις κορυφαίες θέσεις πολλών σχολών καταλαμβάνουν παιδιά αγνώστων γονέων, ενώ πολλά παιδιά πλουσίων και «επιφανών» αποτυγχάνουν. Αλλωστε αυτό είναι και η κορωνίδα της αξιοπιστίας των Πανελλαδικών. Επιπλέον θα πρότεινα να μην επιδιωχθεί μείωση των εισακτέων, ώστε να έχουν περισσότερα παιδιά πρόσβαση στη γνώση. Ακόμη και δεδομένης της ανεργίας που προκαλεί η δύσκολη οικονομική κατάσταση που περνάει η χώρα μας, είναι καλύτερα να εξάγουμε γιατρούς και μηχανικούς παρά εργάτες.

Γιαννης Τερψιαδης, Νέα Αγχίαλος Βόλου

Η παραμελημένη ναυτική εκπαίδευση

Κύριε διευθυντά

Η πρόσφατη εξαγγελία του Πανεπιστημίου της Λευκωσίας πως η νεοσύστατη Ναυτική Ακαδημία Κύπρου θα χορηγεί στους αποφοίτους της πανεπιστημιακό πτυχίο (Bachelor) αποδεικνύει περίτρανα την αδιαφορία των πολιτικών μας για την υποβαθμισμένη και καταρρακωμένη ναυτική εκπαίδευση με οδυνηρή συνέπεια τον αφελληνισμό της ναυτιλίας μας!

Η ναυτική παιδεία στην Ελλάδα έχει τις βαθιές ρίζες της από την ίδρυση και λειτουργία, το 1749, του σχολείου του Αγίου Βασιλείου που στη συνέχεια μετεξελίχθηκε στην περιώνυμη Ναυτική Σχολή της Υδρας. Στις Ακαδημίες Εμπορικού Ναυτικού λοπόν που είναι διεσπαρμένες σε ολόκληρη την επικράτεια λειτουργούν 9 Σχολές Πλοιάρχων και 4 Μηχανικών. Οι παραγωγικές αυτές Σχολές λόγω κακής κρατικής χρηματοδότησης, αν και οι εφοπλιστές (άσχετα της σημαίας που φέρουν τα πλοία τους) συνεισφέρουν γενναία με το Κεφάλαιο Ναυτικής Εκπαίδευσης αλλά και με επισκευές των υποδομών, και πολλές δωρεές, υπολειτουργούν σε ασυντήρητα κτίρια, παρωχημένης εποχής ή μη λειτουργούντα εποπτικά όργανα και μεγάλης κυρίως έλλειψης εκπαιδευτικού προσωπικού, που το περισσότερο απαρτίζεται από ωρομίσθιους ή... εποχικούς! Αν και ο οργανισμός των Ακαδημιών είναι της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης (νόμοι 2638/1998 και 3450/2006), οι διευθυντές τους δεν είναι «ναυτοδάσκαλοι», όπως απαιτείται, και επιπλέον «καπελώνονται» από τους διοικητές, αξιωματικούς Λ.Σ., και διορίζονται από τον υπουργό Ναυτιλίας! Ενώ επίσης οι Ακαδημίες ανήκουν στην τριτοβάθμια εκπαίδευση, οι σπουδαστές εισάγονται μέσω των Πανελλαδικών Εξετάσεων και η διάρκεια των σπουδών τους είναι τετραετής (τρία χρόνια θεωρητική διδασκαλία στις Σχολές και ένα χρόνο πρακτική εξάσκηση στα πλοία), το «πτυχίο» τους δεν είναι πτυχίο τριτοβάθμιας εκπαίδευσης αλλά αποτελεί ένα «τυπικό προσόν εξέλιξης» και «αναβαθμίζεται» σε ισάξιο των... ΤΕΙ όταν ο απόφοιτος λάβει το δίπλωμα Α΄ τάξης Πλοιάρχου ή Μηχανικού, μετά μια δεκαετία δηλαδή! Και ερωτώνται οι κύριοι αρμόδιοι: υπάρχει παρόμοιο σχολείο ή σχολή στην Ελλάδα ή σε άλλη τριτοκοσμική χώρα που να χορηγεί τέτοιου είδους «μεταχρονολογημένα» πτυχία και γιατί το υπουργείο Ναυτιλίας που σκοπός του είναι η στήριξη της ναυτιλίας αδικεί τόσο κατάφωρα τα στελέχη της μεγαλύτερης βιομηχανίας της χώρας και πρώτης ναυτιλιακής δύναμης στον κόσμο;

Βέβαια «οι παροικούντες εν... Πειραιεί» γνωρίζουν τα συμφέροντα που κρύβονται για την αδικία που οι εκάστοτε κυβερνώντες προσποιούνται πως δεν... γνωρίζουν...

Φριξος Δημου – Πλοίαρχος Ε.Ν.

Εχετε καταλάβει γιατί τον επαινούν;

Κύριε διευθυντά

Ο πρωθυπουργός πριν από σχετικά λίγο καιρό είχε εισπράξει τα συγχαρητήρια του κ. Ολάντ, επειδή υλοποίησε τις συμφωνίες με τους Ευρωπαίους και επομένως η Ελλάδα απέκτησε την αξιοπιστία της.
Πριν από λίγες ημέρες επανελήφθη το σκηνικό: Ο κ. Ντάισελμπλουμ έπλεξε το εγκώμιο του πρωθυπουργού που τον χαρακτήρισε χαρισματικό, αφού στάθηκε στο ύψος των περιστάσεων τώρα στην περίοδο της κρίσης για την Ελλάδα.

Δεν είπε φυσικά ότι υφάρπαξε την ψήφο των Ελλήνων λέγοντας τα μεγαλύτερα ψέματα που έχουν ακουσθεί από πολιτικούς. Δεν είπε ότι είναι ανθέλληνας και ότι φυσικά δεν δικαιούται να κυβερνά αυτή τη χώρα, αφού ξηλώνει ό,τι έχει να κάνει με την ιδιαιτερότητά της, την ελληνοχριστιανική της παράδοση.

Δεν είπε ότι στις μέρες της διακυβέρνησης της χώρας από αυτόν, αν μιλάς για πατρίδα είσαι γραφικός... Αν μιλάς για θρησκεία είσαι επίσης γραφικός και αν μιλάς και για τα τρία μαζί, πατρίδα, θρησκεία, οικογένεια, είσαι χουντικός. Τόση τρομοκρατία... Επειτα από τόσα εγκωμιαστικά σχόλια, ο κ. Τσίπρας πρέπει να αναρωτηθεί: Τι κακό έκανα στη χώρα μου, ώστε να με επαινούν οι ξένοι;

Δαναη Πανοπουλου – Εκπαιδευτικός

Έντυπη

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ