Γράμματα Αναγνωστών

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

ΕΤΙΚΕΤΕΣ: Γραμματα Aναγνωστων

Ο προφητικός Salvador de Maradiaga

Κύριε διευθυντά
Το δράμα που εξελίσσεται σήμερα στην Ισπανία και παρακολουθεί η εφημερίδα σας (έξοχη συνοπτική περιγραφή του Στ. Κασιμάτη στις 12/10/17) μου θύμισαν τoν Salvador de Maradiaga (1886-1978) και το βιβλίο του «Spain, a modern History» (Ισπανία, μια σύγχρονη Ιστορία, Εκδ. 1960), που έτυχε να έχω. Ο Maradiaga ήταν από τις σημαντικότερες διεθνώς προσωπικότητες του περασμένου αιώνα. Βάσκος, φυγάς από την πατρίδα του, διπλωμάτης, ιστορικός, ειρηνιστής, καθηγητής στην Οξφόρδη και δύο φορές υποψήφιος για τα Νομπέλ Λογοτεχνίας και Ειρήνης. Στο τελευταίο κεφάλαιό του με τα του εμφυλίου τους και της δικτατορίας του Φράνκο, γράφει ότι οι δύο μεγαλύτεροι μεταφρανκικοί πολιτικοί κίνδυνοι στην Ισπανία θα συνεχίσουν να είναι: «Separatism and Dictatorship». Οι τάσεις για απόσχιση και για επιβολή ολοκληρωτικής λύσης. Με τους άφρονες Πουτζντεμόν και Ραχόι και τα δύο σήμερα αναβίωσαν. Τάση απόσχισης είχε ήδη εκθρέψει από την 10ετία του ’80 ο πρώην πρωθυπουργός της Καταλωνίας Ζόρδι Πουζόλ. Επέβαλε τότε την καταλανική γλώσσα στα σχολεία, με τα ισπανικά σαν ξένη και τη διδασκαλία μόνο της καταλανικής Ιστορίας. Το μόνο αντίδοτο στις τάσεις αυτές είναι η αυτονόμηση περιοχών λόγω πολιτιστικών ή/και οικονομικών διαφορών, με παράλληλη ομοσπονδοποίηση του κράτους. Μόνο δύο χώρες στην Ευρώπη με ώριμους και ενήμερους πολίτες, η Ελβετία και η Γερμανία, το έχουν επιτύχει. Στην υπόλοιπη Ευρώπη και οι δύο τάσεις επανεμφανίζονται και θα γίνουν τα εμπόδια στην προσπάθεια νέας πολιτικής της ενοποίησης.

Στρατής Ε. Στρατήγης, Επ. δικηγόρος Δ.Ν., τ. βουλευτής Επικρατείας

Αλτ! Τις ει; Αρρεν ή θήλυ;

Κύριε διευθυντά
Ο θόρυβος γύρω από το θέμα της αλλαγής φύλου μού εδημιούργησε μερικές απορίες:

1. Ποια είναι τα πλεονεκτήματα που θα έχουν οι άνδρες και οι γυναίκες που θα δηλώνουν στο ληξιαρχείο ότι αλλάζουν φύλο;

2. Με την υπ’ αριθμόν 2281 του 2001 απόφασή της, η Ολομέλεια του Συμβουλίου της Επικρατείας έκρινε ότι απαγορεύεται και η προαιρετική αναγραφή του θρησκεύματος στις ταυτότητες και γιατί «η αναγραφή του θρησκεύματος στα δελτία ταυτότητας παρέχει και έδαφος ενδεχομένων διακρίσεων, δυσμενών ή ευμενών» εις βάρος ή υπέρ αυτών που δεν θέλουν να δηλώσουν το θρήσκευμά τους. Απορία: Η αναγραφή της αλλαγής φύλου στο ληξιαρχείο πώς δεν θα παρέχει «και έδαφος ενδεχομένων διακρίσεων» γι’ αυτούς που δεν θα δηλώσουν αυτή την αλλαγή ενώ θα αισθάνονται ότι έχουν αλλάξει φύλο, όπως και αυτοί που θα τη δηλώσουν;

3. Οι άνδρες που θα δηλώσουν ότι είναι γυναίκες θα πηγαίνουν στρατιώτες; Αν ναι, με ποια στοιχεία θα επιστρατεύονται ως άνδρες αφού στα δημόσια έγγραφα θα φαίνονται γυναίκες; Αν όχι, πώς δεν θα παρέχεται «έδαφος δυσμενών διακρίσεων» εις βάρος αυτών που δεν θα δηλώσουν την αλλαγή του φύλου τους και θα πάνε νυκτερινοί σκοποί στα σύνορα, ενώ όσοι δηλώσουν γυναίκες θα κοιμούνται στα κρεβάτια τους; Και ποιος θα υπερασπισθεί την πατρίδα αν προκύψει ένα κύμα δηλώσεων των νέων ανδρών ότι είναι γυναίκες για να αποφύγουν τη στράτευση;

4. Οι γυναίκες που θα δηλώσουν ότι είναι άνδρες θα πηγαίνουν στρατιώτες; Αν όχι, με ποια στοιχεία θα εξαιρούνται, αφού στα δημόσια έγγραφα θα φαίνονται άνδρες; Αν ναι, πώς θα αντέξουν τα στρατιωτικά γυμνάσια και ποια γυναίκα θα δηλώσει ότι είναι άνδρας για να πάει σκοπός στα σύνορα;

5. Αυτοί που δημιούργησαν αυτό το ζήτημα έχουν αντιμετωπίσει τις συνέπειες του δημιουργήματός τους;

Ευαγγελος Ανδριανος, Επίτιμος αρεοπαγίτης, Καστόρειον Λακωνίας

Ο Αμίρ, η σημαία, τα ήθη και τα «όρια»

Κύριε διευθυντά
Με αφορμή τον διασυρμό του 11χρονου Αμίρ στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, αποφάσισα να καταθέσω εγγράφως τη γνώμη μου για το εν λόγω περιστατικό. Το πρόβλημα ξεκίνησε από τότε που ο αξιότιμος υπουργός Παιδείας Κ. Γαβρόγλου αποφάσισε να δίνει τη σημαία στα παιδιά του Δημοτικού με κλήρωση. Δεν λέω… δημοκρατικό μέτρο που καταργεί τις όποιες ταξικές διαμάχες, όμως εν προκειμένω είδαμε όλοι ότι κάτι τέτοιο στην πράξη δεν λειτουργεί. Οχι μόνο δεν λειτούργησε στην περίπτωση του Αμίρ, αλλά έγινε αφορμή για να στοχοποιηθεί, αδίκως κατ’ εμέ, ένα 11χρονο παιδί. Διότι τα πράγματα είναι απλά! Θα μπορούσαν να ρωτήσουν τον οποιοδήποτε αλλοδαπό μαθητή το εξής: αν, παιδί μου, γινόταν αύριο πόλεμος ανάμεσα στην Ελλάδα και τη χώρα όπου γεννήθηκες, σε ποιας χώρας το πλευρό θα πολεμούσες; Ομορφα, απλά, ανθρώπινα. Διότι στις περιπτώσεις του Πύρρου Δήμα και του Γιάννη Αντετοκούνμπο έχουμε άξια πολιτογραφημένους Ελληνες που τιμούν τη σημαία μας και το έχουν αποδείξει εμπράκτως, ενώ υπάρχουν και πλείστες άλλες περιπτώσεις αλλοδαπών που μόνον προβλήματα δημιουργούν. Δεν έχουμε τη δικαιοδοσία να τα ισοπεδώνουμε όλα. Επιπροσθέτως, και επειδή έγινε ζήτημα και για την όποια χαρακτηριστική εμφάνιση έχει ένας αλλοδαπός, θα ήθελα, κλείνοντας, να αναφέρω το εξής: σκεφτείτε έναν πολιτογραφημένο Ελληνα από τη φυλή Τζαράουα στα νησιά Ανταμάν του Ινδικού. Κυκλοφορούν γυμνοί, ξέρετε, διότι αυτό είναι μέρος της κουλτούρας τους. Σκεφτείτε, λοιπόν, ένα παιδί από αυτή τη φυλή να κρατάει τσίτσιδο την ελληνική σημαία και να περπατάει καμαρωτό καμαρωτό. Εκεί που θέλω να καταλήξω είναι στο ότι πρέπει να τεθούν κάποια όρια. Η ελληνική σημαία είναι εθνικό σύμβολο. Οποιος/α δεν την τιμάει δεν είναι και άξιος/α να την κρατάει.

Ελενα Χατζηγιωργακη, Σύμβουλος στο Φυσικό Αέριο Αττικής, πτυχιούχος του Τμήματος Πληροφορικής και Τηλεπικοινωνιών, ΕΚΠΑ, M. Sc. Μαθηματική Λογική και Θεωρία Πολυπλοκότητας και Υπολογισμού ΕΜΠ/ΕΚΠΑ

Ξεχασμένα μεγαλεία και σπαράγματα

Κύριε διευθυντά
Από το γένος στο έθνος και από το έθνος πού; Πριν από περίπου 200 χρόνια κάποιοι απεφάσισαν να ιδρύσουν ένα κράτος σε αυτήν τη γωνιά της Γης. Και το όνομα αυτού Ελλάς. Χαρές και γλέντια για τούτο το μωρό, το νέον, από τα κλέη τα παλιά βγαλμένο. Ανάδοχοι ωρίσθησαν κάποιοι ξένοι, γραμματιζούμενοι, μαθητευόμενοι από αυτό το φως το ανέσπερον και ήρθαν να μας διδάξουν αυτά που κάποτε έμαθαν. Αλλά το μικρό τούς βγήκε κάπως ατίθασο, ξεστράτισε, δεν βάδισε στον δρόμο που του στρώσανε, που νόμιζαν ότι κατάλαβαν. Τέτοια ψυχή που κουβαλούσε μέσα του… Και τώρα; Τι κράτος είναι τούτον; Είναι κράτος ελληνικόν; Διέπεται από αξίες ελληνικές; Από τις αξίες εκείνες που γέννησαν αυτό το θαύμα, το τότε, και ακόμη απορούν; Οχι. Αρα τι κράτος είναι;

Η ξακουστή Αθήνα τού κάποτε για τι πράγμα ήταν γνωστή; Μήπως για τα κτίρια τα ωραία, του δρόμους και τους κήπους της, για τα αγάλματα και τις ζωγραφιές; Οχι. Αλλά για τις σχολές και τις ακαδημίες της, την ενσάρκωσιν του Λόγου! Μια πανεπιστημιούπολη ήταν τρανή. Τώρα τι έχει μείνει από όλα αυτά; Τίποτα. Μόνον κάτι σπαράγματα, μεγαλεία ξεχασμένα, κάποιων αρχαίων Ελλήνων, ξεχασμένων και αυτών. 
Εχουμε σχολές, ακαδημίες, πανεπιστήμια να ταράξουμε τον κόσμον όλον; Οχι. Το κράτος τούτον κομίζει κάτι στο γίγνεσθαι το τωρινό; Στην επιστήμη, στις ιδέες, στην τεχνολογία, κάπου τέλος πάντων; Οχι. Μα πώς φτάσαμε εδώ; «Ανεπαισθήτως» χωρίς να ακούσωμεν «κρότον κτιστών ή ήχον;» Μα δεν υπάρχουν φύλακες για τη φυλή μας; Φύλακες; Μα τι να τους κάνουμε; Εχουμε τώρα τους βαρβάρους να μας συνετίσουν. Αχ! μισό το έργο αυτού του πρώτου του κυβερνήτου. Δεν πρόλαβε, τον απέκαμαν. 

Λίγοι ήμασταν πάντοτε και πάντοτε ανάχωμα στα θεριά. Αυτός μας έλαχε ο ρόλος, η μοίρα να μας ρίξει σε αυτά τα βράχια, τα ξεβρασμένα, μα στο φως λουσμένα. Μα τότε υπήρχαν Ελληνες. Τώρα τι; Ιτε, παίδες Ελλήνων… λέγαμε τότε. Είτε παίδες Ελλήνων είτε παίδες βαρβάρων πρέπει να λέμε τώρα.
Μα φύλακες δεν υπάρχουν; Ή μήπως δεν υπάρχει κάτι να σωθεί;

Αποστολος Καλεμος, Επίκουρος καθηγητής ΕΚΠΑ

Έντυπη

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ