Γράμματα Αναγνωστών

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

ΕΤΙΚΕΤΕΣ: Γραμματα Aναγνωστων

Αιδώς! Το «σόου» στη Μακρόνησο

Κύριε διευθυντά
Η Μακρόνησος και άλλα ξερονήσια υπήρξαν για τους ιδεολόγους Ελληνες κομμουνιστές ναός της ιδεολογίας τους και της πολιτικής πίστης τους, τόπος μαρτυρίου, οδύνης σωματικής και βιασμού της συνείδησής τους. Εκείνοι οι κομμουνιστές πίστευαν ανιδιοτελώς στην ιδεολογία τους και στην πίστη τους αυτή αταλάντευτοι, ανυποχώρητοι με γενναιότητα, με ψυχικό πόνο, γίνονταν μάρτυρες και ήρωες. Αυτόν τον τόπο, αυτό το νησί του πόνου και της οδύνης δεν το σεβάσθηκαν στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ με την πρόσφατη επίσκεψή τους εκεί. Η επίσκεψη έγινε αμέσως μετά την επίσκεψη του πρωθυπουργού στον πλανητάρχη, τον αρχηγό των ΗΠΑ, στον ηγέτη «των δολοφόνων των λαών». Με γροθιές υψωμένες θέλησαν να δώσουν το μήνυμα ότι οι αριστεροί είναι εδώ ασυμβίβαστοι, ανένδοτοι – ανυποχώρητοι στα πιστεύω τους, πολιτικά και ιδεολογικά. Είναι αίσχος και ντροπή αυτοί που έχουν παραβιάσει, αυτοί που πρόδωσαν συνειδητά τα πάντα προκειμένου να υφαρπάξουν την εξουσία με την ακροδεξιά και να τη διατηρήσουν, να πηγαίνουν προσκύνημα στη Μακρόνησο. Πολιτικοί τυχοδιώκτες με κανένα πολιτικό και ιδεολογικό πιστεύω θέλουν να πάρουν... πιστοποίηση από τον ναό του κομμουνισμού στη χώρα την εποχή εκείνη. Η ντροπή τους και η ασχημοσύνη τους δεν έχουν όρια. Γι’ αυτό είναι αδίστακτη και επικίνδυνη λαϊκή μειοψηφία. Τι σχέση έχει εκείνη, η καθαρή, η ανιδιοτελής ιδεολογία των «πέτρινων χρόνων» –έστω και σφαλερή όπως απέδειξε η Iστορία– με τούτες τις πολιτικές και ιδεολογικές μίξεις, τη «ρωσική σαλάτα»;

Γ. Σταραντζης, Δικηγόρος στον Α. Πάγο και στο ΣτΕ, πρ. επιστημονικός συνεργάτης του «Αρχείου Νομολογίας»

Οι λαμπαδηδρόμοι και οι μητροπολίτες

Κύριε διευθυντά
Με αφορμή τις τελετές αφής και υποδοχής της Ολυμπιακής Φλόγας για τους Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες, ειδικά δε στο Αντίρριο την 25.10.2017, σας απευθύνω την παρούσα, μαζί με σχετική πρότασή μου. Με πρωτοβουλία, φροντίδα και δαπάνη μου έχουν φιλοτεχνηθεί στη Ναυπακτία, την τελευταία δεκαετία, 49 έργα υπαίθριας γλυπτικής, ύστερα από πέντε πανελλήνιους καλλιτεχνικούς διαγωνισμούς (ΠΚΔ) και με απευθείας αναθέσεις. Πρόκειται για έργα ιστορικού, πολιτιστικού και λαογραφικού περιεχομένου, 23 της αρχαίας και 26 της νεότερης Ελλάδας. Σύνθετο έργο με θέμα «Οικογένεια το 1930 – Στον δρόμο για το χωριό» αποτελείται από 8 μέλη και τρία ζωντανά. Στο Αντίρριο έχει δημιουργηθεί ένα υπέροχο υπαίθριο μουσείο με 26 έργα γλυπτικής, 19 της αρχαίας και 7 της νεότερης Ελλάδας. Ο ορειχάλκινος Λαμπαδηδρόμος, ύψους 7,50 μ. πλέον δάδας, πάνω σε χωματόλοφο επί στρογγυλής πλατείας πέντε στρεμμάτων, κοντά στα διόδια, φιλοτεχνήθηκε ύστερα από δεύτερο ΠΚΔ. Δεύτερος Λαμπαδηδρόμος, 3,70 μ. πλέον δάδας, έχει φιλοτεχνηθεί με ΠΚΔ στη Ναύπακτο. Είναι δε ο μόνος ανδριάντας στην Ελλάδα που στηρίζεται σε ένα πόδι.

Σχετική πρότασή μου να δημιουργηθεί, ομοίως, σειρά λαμπαδηδρόμων από Αρχαία Ολυμπία μέχρι Δελφούς, σε συνεργασία με το Επιμελητήριο Εικαστικών Τεχνών Ελλάδος (Καλλιτεχνικό Επιμελητήριο) δεν υλοποιήθηκε. Και τούτο λόγω αντιδράσεων τριών μητροπολιτών, παρά τις ομόφωνες αποφάσεις των δημοτικών συμβουλίων των δύο ιστορικών πόλεων! Επίσης, έπειτα από πρόσφατη προμελέτη μου, έχω προτείνει στο Επιμελητήριο Εικαστικών Τεχνών Ελλάδος να πρωτοστατήσει στη φιλοτέχνηση 90-110 ανδριάντων και προτομών –λαμπαδηδρόμων, επιφανών ανδρών και θεών του Ολύμπου– σε εθνικές οδούς, λιμάνια, αεροδρόμια κ.λπ. Κάλυψη της δαπάνης από κονδύλια της Ε.Ε., ομογενείς και χορηγούς. Σκοπός πάντα η προβολή και η αξιοποίηση του μεγαλείου της αρχαίας Ελλάδας, που αποτελεί πολύτιμο εθνικό κεφάλαιο, καταλυτικής σημασίας στην παρούσα εξαιρετικά κρίσιμη οικονομική συγκυρία, για την οικονομική ανάπτυξη της χώρας.Αναμένω θετική ανταπόκριση γενικότερα δε για την προβολή τής εν λόγω ιδέας, η οποία πιστεύω ότι θα συμβάλει αποφασιστικά στην τουριστική και οικονομική ανάπτυξη της χώρας.

Γρηγορης Γ. Βαρελας, Οικονομολόγος, απόφοιτος Ινστιτούτου Οικονομικής Ανάπτυξης της Διεθνούς Τράπεζας Ανασυγκρότησης και Ανάπτυξης, πρώην διευθυντής Διοίκησης ΕΤΕ, Θρακομακεδόνες Αττικής

Ας μιλήσουμε ανοιχτά για τον Γιαμαμότο

Κύριε διευθυντά
Οι παλιοί θα θυμούνται, και όσοι νέοι μελετούν την Ιστορία θα γνωρίζουν, ποιος ήταν ο Γιαμαμότο. Για τους υπόλοιπους αναγνώστες σας αναφέρω ότι ο Γιαμαμότο υπήρξε ο θεμελιωτής, ο οργανωτής και ο αρχιναύαρχος του φοβερού ιαπωνικού στόλου κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Ο Γιαμαμότο, πριν να κηρύξει τον πόλεμο η Ιαπωνία, έστειλε τα αεροπλανοφόρα του να καταστρέψουν τον αμερικανικό στόλο στο Περλ Χάρμπορ. Επίσης, λόγω του στόλου της, η Ιαπωνία κατάφερε να κατακτήσει ολόκληρη την Ανατολική Ασία. Αλλά ενάμιση χρόνο αργότερα, κατά τη διάρκεια της ναυμαχίας των Νήσων του Σολομώντος, ο Γιαμαμότο θέλησε να πετάξει, για κάποιο λόγο, προς τη Νήσο Μπουγκενβίλ. Η αμερικανική αντικατασκοπεία όμως υπέκλεψε το σχέδιο πτήσης, με αποτέλεσμα τα αμερικανικά καταδιωκτικά να καταρρίψουν το αεροπλάνο του Γιαμαμότο. Ο άδοξος θάνατος του Γιαμαμότο επηρέασε αρνητικά την έκβαση της ναυμαχίας αλλά κατάφερε και καίριο πλήγμα στο ηθικό των Ιαπώνων, αφού τον θεωρούσαν εθνικό ήρωα. Το πάθημα του Γιαμαμότο έγινε μάθημα για τις ΗΠΑ όπου, βάσει νόμου, ακόμα και εν καιρώ ειρήνης, όταν ο πρόεδρος των ΗΠΑ πετάει, τότε υποχρεωτικά ο αντιπρόεδρος βρίσκεται στο έδαφος, ώστε, σε περίπτωση ατυχήματος, να μην υπάρξει κενό εξουσίας.

Ολα τα παραπάνω έφερα στη μνήμη μου όταν έμαθα για τον πρόσφατο ωριαίο εναέριο περίπατο του πρωθυπουργού, που συνοδευόταν (σε δύο άλλα αεροπλάνα) από τον αρχηγό ΓΕΕΘΑ και τον αρχηγό του ΓΕΑ. Και αναρωτήθηκα: Ηταν απαραίτητη αυτή η αεροπορική συνοδεία; Οι εμπλεκόμενοι δεν ξέρουν ότι καθημερινά πολλά οπλισμένα τουρκικά αεροπλάνα αλωνίζουν στο Αιγαίο; Οι εμπλεκόμενοι δεν γνωρίζουν ότι ανά πάσα στιγμή μπορεί να συμβεί ένα «ατύχημα» στο Αιγαίο; Κανείς δεν διδάχτηκε τίποτε από το πάθημα του Γιαμαμότο και δεν σκέφτηκε ότι, αν γινόταν ένα «ατύχημα», τόσο το Στράτευμα όσο και η Αεροπορία μας θα έμεναν ξαφνικά ακέφαλα, με τραγικές συνέπειες;

Τα πράγματα αυτά που συνέβησαν είναι πιστεύω πολύ σοβαρά για να τα αντιπαρέλθουμε. Σκόπιμο νομίζω είναι τέτοιες περιπτώσεις να τις συζητούμε, και να τις κρίνουμε, ώστε να προκύπτουν κατάλληλα συμπεράσματα. Αλλά ας μη συνεχίζουμε. Ο,τι έγινε, έγινε. Ας είμαστε όμως στο μέλλον λίγο πιο προσεχτικοί. Και ας μην ξεχνάμε ότι η προφύλαξη δεν έβλαψε ποτέ κανέναν.

Νικος Δυοβουνιωτης, Πολιτικός Μηχανικός

Οι κολόνες, ντεκόρ εκεί στον Σπερχειό

Kύριε διευθυντά
Ενα ποτάμι από μόνο του δεν είναι τίποτα σημαντικό. Μπορεί να έχει τα δένδρα του, τη δροσιά του, το κελάρυσμά του, μα από μόνο του δεν λέει πολλά πράγματα, να είμαστε ειλικρινείς. Στον Σπερχειό προς Γοργοπόταμο κότσαραν και μια καινούργια γέφυρα προ δεκαπενταετίας και νόμισαν ότι τελείωσαν. Το ξανασκέφτηκαν και είδαν πως κάτι έπρεπε να προσθέσουν. Ετρεξαν αμέσως μηχανικοί, ηλεκτρολόγοι, ντεκορατέρ και το βρήκαν – νίκησε και πάλι η ευφυΐα του δαιμόνιου Ελληνος. Απεφασίσθη η εγκατάσταση περίπου δέκα κολόνων ηλεκτροφωτισμού ύψους δέκα μέτρων μιας εκάστης.

Εδόθησαν κάποιες χιλιάδες ευρώ και το έργο επερατώθη αισίως και πιθανόν ακουσίως. Πέρασαν κιόλας 15 χρόνια και τελικά καταλάβαμε πως οι κολόνες δεν τοποθετήθηκαν για να ηλεκτροφωτισθεί η γέφυρα, αλλά απλώς για να διακοσμηθεί που πριν φαινόταν ελλιπής και μαγκούφα. Μια ξερή γέφυρα. Τώρα πλέον δεν της λείπει τίποτα, ούτε καν το ποτάμι, μια πρώτης τάξεως γέφυρα. Πιθανόν σε λίγα έως πολλά χρόνια να επέλθει και η ηλεκτροφώτιση, αλλά κρίνοντας από το ρολόι του σταθμού στο Λιανοκλάδι που έχει σταματήσει εδώ και πενήντα χρόνια, υπολογίζω προχείρως πως και το φως της γέφυρας θα χρειαστεί μισόν έως έναν αιώνα. Εμείς ως Ελληνες έχουμε συνηθίσει να παίζουμε και να εμπαίζουμε τον χρόνο, έχουμε συμφιλιωθεί μαζί του και κείνος γνωρίζει πως δεν σηκώνουμε και πολλά πολλά...

Φοιβος Ιωσηφ

Έντυπη

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ