Γράμματα Αναγνωστών

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

ΕΤΙΚΕΤΕΣ: Γραμματα Aναγνωστων

Ασφαλώς αγγλικά, με ολίγα ελληνικά

Κύριε διευθυντά
Πώς θα μας φαινόταν αν κάποιος μας έλεγε ότι κάποτε θα έρθει καιρός που θα μαθαίνουμε και θα χρησιμοποιούμε ως επίσημη γλώσσα τα αγγλικά, τα δε ελληνικά θα τα μιλάμε κατ’ οίκον, όπως μιλάνε (ή μάλλον μιλούσαν) τα αρβανίτικα στην Κούλουρη; Απίθανο; Και όμως προς τα εκεί βαδίζουμε. Απίθανο φαινόταν και σε μένα, όταν, ως μαθητής, μάθαινα γαλλικά, ότι η ωραία αυτή γλώσσα θα εκτοπιζόταν από τα αγγλικά, μια γλώσσα που ο Σαίξπηρ (όχι Σέξ(!)πιρ) την έκανε γλώσσα της προκοπής μόλις 400 χρόνια πριν. Η παγκοσμιοποίηση, βλέπετε, χρειαζόταν μια lingua franca.

Δεν αμφισβητεί κανείς την αναγκαιότητα – ανάγκα και θεοί πείθονται. Ως και ο κ. Τσίπρας αναγκάστηκε να μάθει αγγλικά, όντας ήδη πρωθυπουργός – ως μαθητής δεν ευκαιρούσε! Αλλά ποια ανάγκη, παρακαλώ, υπαγορεύει τη χρήση της αγγλικής π.χ. στη διαφήμιση; Σε ποιο κοινό απευθύνονται, όταν οι περισσότεροι Ελληνες δεν σκαμπάζουν αγγλικά; Σιγά σιγά με τον καιρό θα μάθουν, θα μας πουν. Ε, αυτό λέω κι εγώ. Κάποτε θα μιλάμε όλοι αγγλικά, οπότε ποιος ο λόγος να μιλάμε ελληνικά; Το πολύ πολύ ως ξένη γλώσσα. Εάν κάποιοι ενοχλούμεθα, θα μας περάσει. Εν τω μεταξύ, προς επιβεβαίωση ή διάψευση (ευκταία) των λεχθέντων, καλά θα κάναμε να ρωτήσουμε τον σοφό εκείνο Γερμανό ερευνητή, αν μεταξύ των υπό εξαφάνιση γλωσσών συγκαταλέγεται και η ελληνική.

Ιωαννης Αθ. Μακρης, Καστέλλια Παρνασσίδος

«Τα μοιρολόγια των μανάδων...»

Κύριε διευθυντά
Είμαι αναγνώστης της «Κ» από το 1953 συνεχώς και αδιαλείπτως μέχρι σήμερα, γιατί ήταν η εφημερίδα της οικογενείας μας, αλλά και γιατί εξέφραζε και εκφράζει την πολιτική φιλοσοφία του ιδρυτή της, που με βρίσκει σύμφωνο. Με αφορμή την επέτειο της 28ης Οκτωβρίου 1940, την οποία είχα την τύχη, αν και πολύ μικρός στην ηλικία, να ζήσω και να θυμάμαι, καταθέτω στη φίλη «Κ»: «Τον Οκτώβριο του 1940 ήμουν εξίμισι χρόνων και μαθητής της Α΄ τάξης του Δημοτικού Σχολείου της γενέτειράς μου, τα Πετράλωνα Ολυμπίας. Ανήμερα την 28η Οκτωβρίου οι γονείς μου είχαν “πάει” στο χωράφι, γιατί συνεχιζόταν ακόμα η σπορά των σιτηρών και στο σπίτι μας είχαμε μείνει μόνοι, εγώ και ο, μεγαλύτερος κατά τέσσερα χρόνια, αδελφός μου και το πρωί είχαμε πάει σχολείο, γιατί στο χωριό μας, που είναι ορεινό, δεν είχε συγκοινωνίες και επικοινωνίες, και δεν είχε φθάσει η είδηση του πολέμου. Η είδηση έφθασε αργά το απόγευμα, όταν άρχισε να σουρουπώνει και προκάλεσε αναστάτωση στους κατοίκους, που άρχισαν να κτυπούν τις καμπάνες και εγώ με τον αδελφό μου νιώθοντας αυτή την κατάσταση φοβηθήκαμε και βγήκαμε στο μπαλκόνι του σπιτιού μας κλαίγοντας δυνατά. Τότε άκουσα τη φωνή μιας γειτόνισσας να λέει, “μην κλαίτε, ρε, μην κλαίτε, έρχονται”, εννοώντας τους γονείς μας, οι οποίοι ήλθαν σε λίγο. Φθάνοντας ο πατέρας μου άκουσα να λέει: “Γυναίκα φεύγω φαντάρος, να προσέχεις τα παιδιά”. Στη συνέχεια έφθασε και η νόνα μου “ουρλιάζοντας” από το κλάμα, γιατί, ενώ είχε χάσει δύο από τα έξι (6) παιδιά της, το μεγαλύτερο στον μικρασιατικό πόλεμο και το δεύτερο πέθανε μόλις γύρισε από τον στρατό, έβλεπε να φεύγουν για το μέτωπο και άλλα δύο παιδιά της, τον πατέρα μου και τον αδελφό του και θείο μου. Την άλλη μέρα, 29 Οκτωβρίου, εγώ με τον αδελφό μου πήγαμε σχολείο, αλλά ο δάσκαλος είπε σε όλους τους μαθητές, “παιδιά πάω και εγώ φαντάρος και το σχολείο θα κλείσει”.

Φεύγοντας είδα απέναντι από το σχολείο, στο μαγαζί του Φώτη Βασίλη (Μιχαλόπουλου), πολλά παλικάρια, που έφευγαν για φαντάροι, να πίνουν ποτά και να τραγουδάνε και απέναντι στην εκκλησιά πολλές γυναίκες να κλαίνε. Υστερα από λίγες μέρες θυμάμαι έναν από το χωριό μας, που είχε στο πιο ψηλό σημείο του χωριού μαγαζί, να βγαίνει και να λέει μόλις άρχιζε να βραδιάζει, “έπεσε το Τεπελένι ή έπεσε η Χειμάρρα” και οι κάτοικοι, όσοι είχαν δίκαννα, να “ρίχνουν στον αέρα” σε ένδειξη ενθουσιασμού. Στο μαγαζί του, όταν η μάνα μου με έστελνε να πάρω πετρέλαιο, άκουγα τους γερόντους, που μαζεμένοι έπιναν μαστίχα, να συζητούν περήφανα για τις επιτυχίες του στρατού στην Αλβανία και για τον Μεταξά, που τον οργάνωσε. Από τους κατοίκους του χωριού μας, που πήγαν στο μέτωπο φαντάροι, σκοτώθηκαν τρία παλικάρια και θυμάμαι ακόμα τα καθημερινά κλάματα και τα μοιρολόγια των μανάδων τους».

Βασιλης Ν. Σαλακας, Επίτιμος Δικηγόρος, τ. Νομικός Σύμβουλος και Προϊστάμενος Δικαστικού της ΔΕΗ

Αν ρωτούσαν τον μπακάλη...

Κύριε διευθυντά
Δεν έμαθαν να σκέφτονται! Δεν γνωρίζουν να προγραμματίζουν. Ανόητοι, ανίκανοι, ανεύθυνοι! Με τη χαρακτηριστική απερίγραπτη ασχετοσύνη τους, νόμισαν ότι ανακάλυψαν τον τροχό!

Πρόβλημα που είχαν να λύσουν: να πληρώνουν οι επιβάτες των μέσων συγκοινωνίας το εισιτήριό τους. Ο πολιτισμένος κόσμος που διαθέτει δημόσιο συγκοινωνιακό δίκτυο έχει προ πολλού λύσει αυτό το… δυσεπίλυτο πρόβλημα με απλούς και πρακτικούς τρόπους. Λειτουργούν και ελέγχονται οι συγκοινωνίες, απρόσκοπτα, τέλεια! Οι επιβάτες πληρώνουν! Τόσο δύσκολο να τους ρωτήσουμε, να φέρουμε έναν εμπειρογνώμονα, να αντιγράψουμε το σύστημα;

Είναι αδιανόητη η αλυσιτελής ταλαιπωρία του κόσμου.

Η απερίγραπτη γραφειοκρατία με το περίεργο πλήθος των απαιτούμενων δικαιολογητικών και στοιχείων, για το σχετικό φακέλωμα, παρατείνει την απρόβλεπτη ανωμαλία. Δεν κατόρθωσαν εδώ και τόσες ημέρες να λύσουν το πρόβλημα του ενός και μόνου εισιτηρίου, του πολίτη που θέλει να χρησιμοποιήσει τη συγκοινωνία μόνο μία φορά! Δεν υπάρχει ένας, ανάμεσα σ’ αυτούς τους αργόμισθους, που φόρτωσε και φορτώνει ο Τσίπρας τον δημόσιο προϋπολογισμό, κάποιος με απλή μπακαλίστικη λογική, να δώσει μια απλή λύση;

Δημ. Γ. Σμυρλης, Συν/χος λυκειάρχης

Και τα «πυρομαχικά» των μπαχαλάκηδων;

Κύριε διευθυντά
Αλήθεια, πώς σκέπτονται και πού θέλουν να το πάνε οι «Υπεύθυνοι» της ασφάλειας των πολιτών και της προστασίας της περιουσίας του κράτους; Οι φορολογούμενοι πληρώνουν τα σπασμένα από μια ομάδα ανεξέλεγκτων αναρχικών, αναγνωρισμένων ως φαίνεται από το επίσημο «κράτος», διότι όταν τους συλλαμβάνουν οι νόμιμοι εντεταλμένοι αστυνομικοί επ’ αυτοφώρω να διαπράττουν εγκληματικές πράξεις, τότε η ανωτάτη αρχή δίδει τη σχετική εντολή να τους αφήσουν ελεύθερους. Αρα έχουν εκ των πραγμάτων την «εντολή» να συνεχίζουν το καταστροφικό τους «έργο».

Θερμά συγχαρητήρια λοιπόν στους «υπευθύνους». Ο πρώην πρόεδρος της Γαλλίας Νικολά Σαρκοζί είχε ψηφίσει έναν νόμο που αναφερόταν στους αναρχικούς που έσπαγαν καταστήματα, αυτοκίνητα κ.λπ. κατά τη διάρκεια διαδηλώσεων.

Ο νόμος έλεγε ότι όποιος διαπράττει τέτοιου είδους πράξεις θα πρέπει να πληρώνει τα σπασμένα και εάν δεν έχει τη δυνατότητα τότε πηγαίνει φυλακή, εάν είναι ανήλικος θα πρέπει να πληρώνουν οι γονείς.

Ετσι κι έγινε, εφαρμόστηκε ο νόμος. Πριν από λίγο καιρό αναρχικοί έκαψαν ένα αστυνομικό αυτοκίνητο, συνέλαβαν τον συνένοχο, διότι ο ένοχος κατόρθωσε να διαφύγει προσωρινά, αναζητείται. Λοιπόν, ο ένοχος δικάστηκε, ερήμην σε 7 χρόνια κάθειρξη, ο δε συνένοχος σε φυλάκιση 3 χρόνων.

Στην Ελλάδα σε αυτές τις περιπτώσεις δεν θα έπρεπε αυτεπαγγέλτως να επεμβαίνει η Δικαιοσύνη; Εχω μία απορία, αλήθεια, ποιος τροφοδοτεί τους αναρχικούς κουκουλοφόρους Ελληνες και ξένους, μέσα στο Πολυτεχνείο, με τρόφιμα, πυρομαχικά για την κατασκευή μολότοφ, που κάθε βράδυ επιτίθενται στους εξαίρετους αστυνομικούς που προσπαθούν να πράξουν το καθήκον τους;

Δημητρης Σκεπαρνιας, Γενεύη

Ο πόνος μιας ξενιτεμένης, το φρούριο με τις πέτρες και το μωσαϊκό με τις τσίχλες

Κύριε διευθυντά
Και πάλι μια μικρή επίσκεψη στην αγαπημένη μου Κέρκυρα. Ολοι οι άνθρωποι που φύγαμε από τον τόπο που γεννηθήκαμε πάντα νοσταλγούμε και ελπίζουμε να ξαναγυρίσουμε. Πώς πέρασαν τρία καλοκαίρια από τότε που ήρθα. Αυτή τη φορά η Κέρκυρα μου φάνηκε λίγο πιο προσεγμένη στο ιστορικό κέντρο με την πεζοδρόμηση, με την εύκολη περιήγηση επισκεπτών στους δρόμους της παλαιάς πόλης. Μόνο που δεν λείπει το μωσαϊκό από τις τσίχλες στα πεζοδρόμια. Ενα πρωί κατέβηκα ενωρίς στο κέντρο και ρώτησα μια ωραία δεσποινίδα που έπλενε μπροστά από το μαγαζί που δούλευε, «γιατί δεν καθαρίζετε και τις τσίχλες που είναι κατάμαυρες μπροστά από το μαγαζί σας; Δεν σας ενοχλούν;». Με κοίταξε σαν να της μιλούσα σε ξένη γλώσσα. Σήκωσε τους ώμους της και μπήκε μέσα στο μαγαζί. Κατά σύμπτωση την επόμενη μέρα, κατεβαίνοντας από την Πόρτα Ρεμούντα, βλέπω πίσω από το δημαρχείο έναν κύριο με ένα κοντάρι και στο τέλος του κονταριού μια κοφτερή λίμα. Τον συνεχάρη που είχε ανακαλύψει τρόπο να βγάζει της μαστίχες από τις πλάκες του πεζοδρομίου και μου είπε: «Είμαι ιδιώτης και πολλοί από εμάς της βγάζουμε γιατί δεν είναι ωραίο να τις βλέπουν οι τουρίστες και για μας ακόμη. Απόρησα και λυπήθηκα που υπάρχουν τόσο λίγοι να ενδιαφέρονται για το νησί μας». Η Κέρκυρα έχει μεγάλη ιστορία, οι μισοί Κερκυραίοι είναι υπέροχοι μουσικοί, ενώ έχει αναδείξει κορυφαίες προσωπικότητες σε όλους τους τομείς. Η Κέρκυρα είναι ένα από τα ωραιότερα νησιά στον κόσμο. Οχι επειδή είναι η ιδιαίτερη πατρίδα μου, αλλά επειδή η πόλη προσφέρει μεγάλη ιστορία και τη φυσική της ομορφιά. Πλησιάζοντας με το πλοίο βλέπεις το παρελθόν αυτού του νησιού και σου προκαλεί δέος. Υπάρχει άλλο νησί να έχει κρατήσει την κοσμοπολίτικη ζωή με τα επιβλητικά ωραία μεγάλα κτίρια, τα φρούρια, τα παλάτια μέσα σε ένα μικρό περίπατο; Να πω κάτι για το παλαιό φρούριο που είναι από τις σπουδαιότερες ενετικές οχυρώσεις στη Μεσόγειο. Εδώ και πολλά χρόνια από την πρόσοψη αυτού του αξιοθαύμαστου φρουρίου που περιβάλλεται από τεράστιες πέτρες, αν και μία από αυτές της πέτρες -ένας ογκόλιθος τοπικής ιστορίας- έχει πέσει. Και τι γίνεται;

Ας μην ξεχνάμε την ιστορία αυτού του επιβλητικού φρουρίου που από την αρχαιότητα όχι μόνο στάθηκε φρουρός των κατοίκων αλλά και στα νεότερα χρόνια, π.χ. στη δεκαετία του ‘60 μας έδινε πολλές χαρές σε μεγάλες γιορτές. Ποιος από τους παλαιούς δεν θυμάται τα γλέντια που γίνονταν το Πάσχα μέσα στο φρούριο; Η βραδιά της Αναστάσεως ήταν μαγευτική, όλοι φτωχοί και πλούσιοι έκαναν ανάσταση μαζί. Το κύμα των ανθρώπων που έβγαινε από το φρούριο μετά την Ανάσταση με αναμμένα τα κεράκια τους ήταν σαν παραμύθι.

Από ό,τι πληροφορήθηκα η UNESCO προσέφερε χρήματα για να φέρουμε την τεράστια πέτρα που έφυγε από την πρώτη σειρά της πρόσοψης του φρουρίου, στην Πλατεία. Μετά τον ένα χρόνο που δεν έγινε τίποτε, ίσως από αδιαφορία ή καλύτερα να πούμε από ανικανότητα, τα χρήματα επιστράφηκαν στην UNESCO. Το κονδύλι δόθηκε στη Ρόδο για να φτιαχτεί ο δρόμος των Ιπποτών. Οι Ροδίτες ξακουστοί για την αγάπη για τη Ρόδο και την ικανότητά τους κατάφεραν να τον ομορφύνουν. Σας θυμίζω επίσης το χαμένο κονδύλι που πάλι πρόσφερε η UNESCO για την αναστήλωση του Κάβο Σίδερο, που οι αρχές το αγνόησαν και δυστυχώς έχει καταστραφεί το τοίχωμα εδώ και πολλά χρόνια και δεν το αξιοποίησαν λες και θα το πλήρωναν από την τσέπη τους.

Από ό,τι μου ανέφεραν, η ίδια αδιαφορία και εγκατάλειψη υπάρχει και στο νέο φρούριο στο λιμάνι, καμιά έμπνευση να γίνει κάτι αξιόλογο ούτε για μουσείο ούτε για τουριστικό περίπτερο. Απλά αφήνουμε τα χόρτα να μεγαλώνουν, φωτισμός δεν υπάρχει και φοβόμαστε να το πλησιάσουμε. Τι απογοήτευση. Η Κέρκυρα αποδίδει ένα τεράστιο ποσό εσόδων στο κεντρικό ταμείο κάθε χρόνο. Η ανταπόδοση όμως από το κεντρικό κράτος είναι ελάχιστη. Και οι δημοτικοί άρχοντες; Και οι πολίτες του νησιού τι πράττουν - πλην εξαιρέσεων; Δεν καταλαβαίνετε εσείς που μείνατε στην Κέρκυρα ότι έχετε ιερή υποχρέωση να προφυλάξετε την Κέρκυρα και για εμάς που ξενιτευτήκαμε αλλά λατρεύουμε αυτόν τον τόπο;

Αννα Μπουρλα Ναλτσατζιαν, Zωγράφος, κόρη του ζωγράφου Σαρκή

Οι αγελάδες και η γραμματική

Κύριε διευθυντά
Τον τελευταίο καιρό ακούγεται συχνά από τους εκφωνητές των ΜΜΕ, αλλά και από πολιτικά πρόσωπα, η εσφαλμένη έκφραση των παχέων αγελάδων, σε αντιδιαστολή προς τις ισχνές, για να δηλωθεί μεταφορικά η περίοδος ευημερίας, σε αντίθεση προς την έλλειψη και τη δυσπραγία.

Η μεταφορά, ως γνωστόν, προήλθε από το κεφάλαιο 41 της Γενέσεως της Παλαιάς Διαθήκης –σε μεταγλωττισμένη μορφή στον νεοελληνικό λόγο–, όπου ο Φαραώ διηγείται στον Ιωσήφ το ενύπνιό του (αι επτά βόες καλαί τω είδει και εκλεκταί ταις σαρξί – αισχραί τω είδει και λεπταί ταις σαρξί), και ο γιος του Ιακώβ ερμηνεύει το όνειρο (εὐθηνὶα= αφθονία και λιμός, αντίστοιχα).

Για την ορθή χρήση της γενικής πληθυντικού του θηλυκού των επιθέτων παραπέμπουμε και στην προσφάτως εκδοθείσα, από το Κέντρο Λεξικολογίας, της Σύγχρονης Νεοελληνικής Γραμματικής του Γεωργίου Μπαμπινιώτη, όπου γίνεται λόγος για τα τριτόκλιτα επίθετα σε -ειών- και όχι όπως τα αρσενικά σε -έων, π.χ. των βραχειών συλλαβών, των αμβλειών γωνιών, των οξειών δυσκολιών, των ευρειών περιφερειών κ.ά.
Παρεμφερή γλωσσικά ολισθήματα παρατηρούνται, επίσης, στη χρήση του θηλυκού των μετοχών, όπως: των πληγέντων περιοχών, των απολεσθέντων ωρών, των ταχέων διαπραγματεύσεων, των προγραμματισθέντων συνεδριάσεων και άλλα ηχηρά παρόμοια.

Ο σεβασμός στην ορθή τήρηση των κανόνων της γλώσσας μας πρέπει να αποτελεί πρωτίστως μέλημα όλων.

Αναστασιος Αγγ. Στεφος, δ.φ. Σύμβουλος του Δ.Σ. της Πανελλήνιας Ενωσης Φιλολόγων

Αναμνήσεις ενός πολεμιστή, ετών 100

Κύριε διευθυντά
Ονομάζομαι Κωνσταντίνος Γκόβαρης, γεννηθείς εις Βυτουμά Καλαμπάκας τον Φεβρουάριο του 1918, και είμαι συνταξιούχος του ΟΓΑ. Στρατεύτηκα το 1939. Η 6η Απριλίου του 1941 με βρίσκει να υπηρετώ στα οχυρά του Μεταξά στο οχυρό ΚΕΛ ΚΑΓΙΑ, ως επιδιορθωτής όπλων. Υπηρετούσα στο εν λόγω φυλάκιο υπό τις διαταγές του λοχαγού Πάγκαλου Ιωάννη. Ημασταν ενενήντα (90) άνδρες, εκ των οποίων οι δέκα (10) σκοτώθηκαν την 6η και την 7η Απριλίου 1941. Στις πρωινές ώρες της 6ης Απριλίου οι Γερμανοί μάς κήρυξαν τον πόλεμο. Ο πρώτος νεκρός του φυλακίου μας ήταν ο ανθυπασπιστής Αμυγδαλάκης. Το μεσημέρι της 6ης Απριλίου, ενώ επισκεύαζα ένα όπλο στο πολυβολείο με αριθμό Π18, εισήλθε μια σφαίρα από τη θυρίδα και με τραυμάτισε στο αριστερό χέρι. Ταυτόχρονα, συντρίμμια από τσιμέντα, πέτρες και χώματα με τραυμάτισαν στο πρόσωπο. Οι νοσοκόμοι περιποιήθηκαν τα τραύματά μου.

Κατόπιν, πήγε ο οπλοδιορθωτής Γκολφινόπουλος στη θυρίδα Π18 να επισκευάσει το οπλοπολυβόλο. Ομως εισήλθε μια οβίδα από τη θυρίδα και τον τραυμάτισε θανάσιμα. Οταν ο νοσοκόμος μού μετέφερε το δυσάρεστο νέο, μου είπε πόσο τυχερός ήμουν, έκανα τον σταυρό μου και ευχαρίστησα τον Θεό που εγώ ζούσα με τραύματα.

Την επόμενη ημέρα, 7 Απριλίου, περί ώρα 11 π.μ. εξαιτίας της φλεγόμενης βενζίνης που χρησιμοποιούσαν οι Γερμανοί κάνοντας την όλη κατάσταση ανυπόφορη, υποχρεωθήκαμε να παραδοθούμε.

Ενας συμπολεμιστής μου (ονόματι Μίγος από τη Μεσοχώρα) προσπάθησε να περάσει πιο μπροστά και την ώρα που βρέθηκε μπροστά μου μια σφαίρα τον τραυμάτισε θανάσιμα. Οι δύο ή τρεις πρώτοι οι οποίοι βγήκαν έξω τούς πυροβόλησαν οι Γερμανοί και τους σκότωσαν. Κατόπιν μας μετέφεραν αιχμαλώτους, στην Ανω Τζουμαγιά της Βουλγαρίας.

Ενώ βρισκόμασταν εκεί αιχμάλωτοι, ένας Γερμανός ταγματάρχης ζήτησε από τον Ελληνα ανθυπίατρο, ο οποίος ήταν διερμηνέας, να του πει ποιος σκοπευτής με το αντιαεροπορικό του οχυρού Ιστίμπεη κατέρριψε αεροπλάνα γερμανικά. Ο ανθυπίατρος είπε στον ονόματι Τσινής να βγει και να αναφερθεί, όπως και έγινε.

Ο Γερμανός ταγματάρχης, αφού έπλεξε το εγκώμιο του Τσινή για τη γενναιότητά του με την οποία πολέμησε παρά τον απηρχαιωμένο εξοπλισμό, τον συνεχάρη για το άψογο των βολών του.

Παρά τη συνθηκολόγηση, δεν μας άφησαν όλους να φύγουμε αμέσως αλλά μετά μερικές ήμερες (εκτιμώ λόγω τραυματισμού). Στη συνέχεια, από το Πετρίτσι με τα πόδια εμείς και οι Γερμανοί με τις μοτοσικλέτες μάς μετάφεραν στις Σέρρες. Σε κάποιο σημείο της διαδρομής είχαμε διψάσει τόσο πολύ (ήδη ήταν μήνας Μάιος και έκανε ζέστη), ήπιαμε νερό από τον Στρυμόνα ποταμό ενώ τα πτώματα περνούσαν από εμπρός μας.

Στη συνέχεια μεταφερθήκαμε στη Θεσσαλονίκη, κατόπιν με πεζοπορία τριών ημερών από Θεσσαλονίκη έφτασα στο χωριό Κυπάρισσο Λαρίσης, όπου και ζω μέχρι σήμερα.

Αναφέρω ακόμη τρία (3) ονόματα συμπολεμιστών μου που θυμάμαι: Στεργιόπουλος, Παράσχος Λάμπρος και Γωγάκος.

Μετά την απελευθέρωση κατατάχθηκα στον τακτικό στρατό, όπου και υπηρέτησα για ένα έτος στη Λάρισα.

ΥΓ.: Τώρα που κλείνω έναν αιώνα ζωής και βλέποντας την πατρίδα μου να είναι και πάλι σκλαβωμένη οικονομικά, όπως και το 1897, θεωρώ ότι είναι χρέος μου να φωνάξω και να πω «Μάνα Ελλάδα, μην ξεχνάς τα παιδιά σου».

Η πατρίδα δεν με τίμησε για την προσφορά μου ούτε με ένα χαρτί, έτσι για να θυμίζει στου απογόνους μου την αληθινή ιστορία και όχι την ιστορία που γράφουν οι λίγοι για του ολίγους. Για μένα και πολλούς άλλους στρατιώτες δεν υπάρχει καμιά αναφορά, λυπάμαι.

Η Ελλάδα ανήκει σε όλους τους απανταχού Ελληνες.

Κωνσταντινος Γκοβαρης

Η «Οκτωβριανή» και η τιμή της ΕΡΤ

Κύριε διευθυντά
Στην «Καθημερινή» της 27/10/17 ο Σεραφείμ Κωνσταντινίδης, μεταξύ άλλων, γράφει: Η Συμφωνική Ορχήστρα της ΕΡΤ (ποια άλλη;) έδωσε συναυλία στο κατάμεστο Μέγαρο Μουσικής για να τιμηθούν τα 100 χρόνια από την Οκτωβριανή «Επανάσταση». Τα έργα Σοστακόβιτς, Προκόφιεφ απόλαυσε ένα ενθουσιώδες, όπως γράφει, ακροατήριο, το οποίο όμως δεν εγνώριζε άραγε ότι οι ανωτέρω μεγάλοι συνθέτες εδιώχθησαν κατά καιρούς από το κομμουνιστικό καθεστώς της πατρίδας τους ακριβώς για το έργο τους; Οποία υποκρισία! Ως προς την παρουσία εκεί του Προέδρου κ. Προκόπη Παυλόπουλου, μοναδικού αρχηγού ευρωπαϊκού κράτους παρευρεθέντος σε παρόμοια τελετή, τα σχόλια περιττεύουν.

Μιχ. Λιωσης, Αλιμος

Η απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης

Κύριε διευθυντά
Τα τελευταία δύο χρόνια προβάλλεται με ποικίλους τρόπους η ημέρα της απελευθέρωσης της Θεσσαλονίκης από τους Γερμανούς. Ο Δήμος Θεσσαλονίκης οργάνωσε πρόσφατα συναυλία με τη Συμφωνική Ορχήστρά του με τίτλο: «Ο ΕΛΑΣ απελευθερώνει τη Θεσσαλονίκη» και πρόβαλε ντοκιμαντέρ της δημοτικής τηλεόρασης με τίτλο: «30 Οκτωβρίου 1944, η παραμελημένη απελευθέρωση». Ομως, αυτοί οι τίτλοι δημιουργούν εσφαλμένες εντυπώσεις για τα ιστορικά γεγονότα εκείνης της εποχής. Η αλήθεια είναι ότι ο ΕΛΑΣ (στρατιωτικό σκέλος του ΕΑΜ), με επικεφαλής τον Μάρκο Βαφειάδη και τον συνταγματάρχη Μπακιρτζή, εισήλθε στη Θεσσαλονίκη χωρίς να μεσολαβήσουν μάχες, δεδομένου ότι τότε έφευγαν συντεταγμένα οι Γερμανοί από την Ελλάδα. Είναι προφανές ότι δεν μπορεί να θεωρείται κατόρθωμα η ανεμπόδιστη είσοδος ένοπλων αντιστασιακών ανταρτών στην πόλη, ούτε αποτελεί γεγονός αξιόλογο για εορτασμό. Οι Γάλλοι γιορτάζουν την απελευθέρωσή τους γιατί έγιναν μάχες για να επιτευχθεί. Η απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης γιορτάζεται δικαιολογημένα την 26η Οκτωβρίου και παραπέμπει στο 1912.

Για τις ενέργειες του ΕΛΑΣ στη Μακεδονία ο Θ. Μακρίδης, επιτελάρχης του Στ. Σαράφη, μετά την Κατοχή ανέφερε: «[…] οι Γερμανοί που υποχωρούσαν, είχαν κυκλωθεί εκεί στη Μακεδονία και μπορούσαν να εξοντωθούν. […]. Αλλά ο Μάρκος και ο Μπακιρτζής προτίμησαν να τρέξουν στη Θεσσαλονίκη, που μπορούσαν να την έχουν οποιαδήποτε στιγμή στα χέρια τους, αντί να εξοντώσουν τις κυκλωμένες γερμανικές δυνάμεις στην περιοχή τους». Εξάλλου και ο Ν. Πλαστήρας τα Χριστούγεννα του 1944 στην ιστορική σύσκεψη που προκάλεσε ο Τσώρτσιλ, παρουσία του Αρχιεπισκόπου Δαμασκηνού, αμφισβήτησε ευθέως την όποια συμβολή του ΕΛΑΣ στην αποχώρηση των Γερμανών, δεδομένου, όπως είπε, ότι «οι Γερμανοί μόνοι τους αποφάσισαν να φύγουν, δεν τους έδιωξε ο ΕΛΑΣ»!

Φαίνεται ότι από κάποιους επιδιώκεται να αντικατασταθεί η εθνική εορτή του ΟΧΙ της 28ης Οκτωβρίου –που γιορτάσαμε πριν από λίγες ημέρες– το οποίο είπε ο Ι. Μεταξάς και ακολούθησε σύσσωμος ο ελληνικός λαός, από μια γιορτή «της απελευθέρωσής της» με αναφορά στον ΕΛΑΣ. Αυτό το θεωρώ υποβολιμαίο, υποκρύπτει κομματικές σκοπιμότητες και διαστρέφει την αληθινή ιστορία.

Δημ. Καραμητσος, Ομ. καθηγητής ΑΠΘ, συγγραφέας

«Για τον θείο μου τον Χαρίλαο»

Κύριε διευθυντά
Το πρώτο ανάγνωσμα που διαβάζω μόλις λαμβάνω την ηλεκτρονική «Καθημερινή» είναι το άρθρο του κ. Στέφ. Κασιμάτη, λόγω εκτίμησης και στο ότι συμφωνώ 100% με τα γραφόμενά του. Αλλά σε αυτό στην πρόσφατη Κυριακάτικη «Καθημερινή», «Στρίγγοι και Βλαντάδες κ.λπ.» δεν συμφωνώ σε αρκετά σημεία.

Το να βάζει στο ίδιο τσουβάλι απαξίωσης όλους τους αριστερούς της δεκαετίας του ’40 βασισμένος σε μια μαρτυρία ενός light αριστερού, του Κύρκου (αγνοώ πού, πότε και αν πολέμησε στα βουνά…), αντίκειται στο κλασικό πλέον απόφθεγμα, που τόσο έξοχα είπε ο μεγάλος Wilde (Ενας είναι ο Oscar) «Αll generalizations are worthless… This one included!». Nαι, κ. Kασιμάτη, υπήρχαν οι Βλαντάδες αλλά υπήρχαν και εικοσάχρονα ανταρτόπουλα που όταν συλλαμβάνονταν και πέρναγαν στρατοδικείο επί τόπου, οι στρατοδίκες τους ζητούσαν απάντηση σε μια μόνο ερώτηση: «Αναγνωρίζεις την κυβέρνηση του βουνού ή την εθνική κυβέρνηση ως νόμιμη;». Αν απαντούσαν του βουνού, γνώριζαν ότι την άλλη μέρα στις 6 το πρωί, θα έβλεπαν το εκτελεστικό απόσπασμα… Ολοι, όμως, απαντούσαν του βουνού… Τέτοιες πράξεις ηρωισμού δύσκολα συναντάς στην Ιστορία…

Ναι, κ. Κασιμάτη, υπήρχαν οι Βλαντάδες αλλά υπήρχαν και οι Φλωράκηδες*… Που το ’41-’42, ο Χαρίλαος εργαζόμενος στα ΤΤΤ, συνδικαλιστής, οργάνωσε την πρώτη απεργία σε όλη τη γερμανοκρατούμενη Ευρώπη, βγήκε στο βουνό Ελασίτης το ’43 για να πολεμήσει τους Γερμανούς... μέραρχος στον Εμφύλιο με τη θεσσαλική μεραρχία του, κατέλαβε την Καρδίτσα και την κράτησε τρεις μέρες (μια από τις αρκετές πολεμικές επιτυχίες του), προς μεγάλη έκπληξη του στρατού. (Η μοναδική κατάληψη πεδινής πόλης στον Εμφύλιο από τους αριστερούς.) Το ’49, μετά την ήττα, οι Σοβιετικοί, στη Μόσχα, όχι μόνο δέχτηκαν το αίτημά του να σπουδάσει στην περίφημη σχολή Frunze (στα 34 χρόνια του) αλλά τον έχρισαν και αρχηγό της σχολής για τρία χρόνια! Και τώρα τρεις προσωπικές αναμνήσεις/γεγονότα (Η μητέρα μου Αθηνά Φλωράκη-Λύκα ήταν η μεγάλη αδελφή του Χαρίλαου) που με εντυπωσίασαν:

–Στα ’70 και ’80 σε πλήρη Σοβιετοκρατία σχεδόν στον μισό πλανήτη, στα περίφημα συνέδρια του ΚΚΣΕ, ο μοναδικός γενικός γραμματέας ΚΚ, που δεν ήταν στην εξουσία μεταξύ των 180 προσκεκλημένων KK, και που οι Σοβιετικοί τοποθετούσαν στην πρώτη σειρά, μαζί με τους προέδρους των σοσιαλιστικών χωρών (Πολωνία, Βουλγαρία, κ.λπ.) ήταν ο Χαρίλαος… βλέποντας τις φωτογραφίες αυτές (όχι σαν συγγενής αλλά, απλά, ως Ελληνας) νιώθω μια υπερηφάνεια…

–Στη δεκαετία του ’80, καλεσμένος σ’ ένα συγγενικό σπίτι του Κωνσταντίνου Καραμανλή, είχα την έκπληξη της ζωής μου: Με περίμενε στην πόρτα ο αείμνηστος πρόεδρος για να μου σφίξει το χέρι και να μου πει (δυο φορές!) «Τον εκτιμώ πολύ τον θείο σου!» (Προσωπική μου άποψη είναι ότι αυτή η προσωπική εκτίμηση του Καραμανλή έπαιξε ρόλο στην απόφασή του να νομιμοποιήσει το ΚΚΕ και να έλθει κάποια ομαλότητα…) Και μην ξεχνάτε, κ. Κασιμάτη, όταν ισοπεδώνετε όλους τους αριστερούς, ότι στα ’70, ο Χαρίλαος είχε επιβάλει σαν κυρίαρχο σύνθημα στην ΚΝΕ το «πρώτοι στον αγώνα αλλά και πρώτοι στα μαθήματα!». Δηλαδή τι Βλαντάδες τι Μπαλτάδες… (Για να δανειστώ και λίγο από το απαράμιλλο χιούμορ σας.)

Κωνσταντινος Λυκας

«Είναι η Σένγκεν, επιβάτες μου»

Κύριε διευθυντά
Επιστρέφαμε, ένας όμιλος 50 περιηγητών εξ Αγρινίου και Μεσολογγίου, από τη Βιέννη, τη Βουδαπέστη, το Βελιγράδι και τα Σκόπια, και βρεθήκαμε την Τρίτη 17 Οκτωβρίου 2017, περί ώραν 6 μ.μ., προ του φυλακίου Ευζώνων για τον τελωνειακό έλεγχο εισόδου στη χώρα μας. Οπως συνήθως, δώσαμε τις ταυτότητες και σε λίγη ώρα μάς τις επέστρεψαν.

Ομως, περνούσε η ώρα, και δεν επιτρεπόταν επί 45΄ η είσοδος του λεωφορείου. Κάποια στιγμή ανέβηκε στο όχημα ένας αστυνομικός, ζητώντας ξανά τις ταυτότητες. Οταν έφθασε στη θέση μου, τον ρώτησα γιατί η τόση καθυστέρηση, και μου απάντησε ότι αυτά προβλέπονται από τις συνθήκες Σένγκεν (Schengen) και αν δεν μας αρέσει, να καθόμαστε σπίτι μας και να βλέπουμε τηλεόραση! Και αμέσως κατέβηκε από τη μεσαία πόρτα του οχήματος, χωρίς να προχωρήσει στις επόμενες 10 θέσεις...

Γιωργος Κοκοσουλας, Μεσολόγγι

Έντυπη

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ