Γράμματα Αναγνωστών

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

ΕΤΙΚΕΤΕΣ: Γραμματα Aναγνωστων

«Δείγμα γραφής μας η οδήγηση»

Κύριε διευθυντά
Αναγκάζομαι μετά από καιρό να επανέλθω, μια και στην καθημερινότητα οι κοινωνικές μας δραστηριότητες ευρίσκονται τα τελευταία χρόνια σε συνεχή κατάπτωση και παρακμή. Δείγμα δε αυτής της κοινωνικής παρακμής είναι και η απαράδεκτη οδική συμπεριφορά μας. Πλέον, η πλειονότης των νόμων που αφορούν την οδική ασφάλεια δεν εφαρμόζονται, όπως π.χ.: Το κράνος οδηγού και συνοδηγού, η ζώνη ασφαλείας, η απαγόρευση χρήσης κινητού τηλεφώνου, η παράνομη στάθμευση, η προσπέραση εκ δεξιών, η τήρηση αποστάσεων ασφαλείας, η υπακοή στους φωτεινούς σηματοδότες και στα σήματα της Τροχαίας, η απαγόρευση μικρών παιδιών στο κάθισμα συνοδηγού και άλλα πολλά. Οδήγηση υπό την επήρεια αλκοόλ, σεβασμός στις διαβάσεις πεζών!

Ολα τα αναφερόμενα παραπάνω και άλλα πολλά είναι δείγματα προερχόμενα από έλλειψη παιδείας αλλά προφανώς και από έλλειψη αστυνομικής παρουσίας. Η παρέμβαση της Τροχαίας και η επιβολή ποινών είναι ελλιπής έως ανύπαρκτη. Αυτή δε η μεταστροφή σε παρανομία παρατηρείται αυξάνουσα τα τελευταία χρόνια. Η κατάσταση αυτή είναι άκρως ανησυχητική και επικίνδυνη. Πιστεύω ότι πέρα από τις καθημερινές παραινέσεις από τα ΜΜΕ, μια συνεχής και αυστηρή παρουσία της Τροχαίας, που να εφαρμόζει τυφλά τον Κώδικα Οδικής Ασφάλειας, ίσως να μπορέσει να μας συνετίσει. Στην τουριστική προβολή της πατρίδας μας, ένας σημαντικός παράγοντας είναι και η οδική συμπεριφορά μας.

Αναστασιος Φιλιππιδης, Διπλ. μηχανολόγος μηχανικός, Βριλήσσια

Πέρασες με κόκκινο; Το εκκαθαριστικό σου

Κύριε διευθυντά
Δυστυχώς τα τροχαία δυστυχήματα συνεχώς αυξάνονται. Και όλοι συμφωνούν ότι για να μειωθούν αυτά, θα πρέπει οι προβλεπόμενες από τον Κ.Ο.Κ. ποινές να αυξηθούν σημαντικά ώστε να συμμορφωθούν οι οδηγοί των οχημάτων.

Από τα ΜΜΕ πληροφορούμαστε ότι αποφασίστηκαν διάφορα σχετικά με την αύξηση των επιβαλλόμενων από τον Κ.Ο.Κ. προστίμων. Προωθείται ψήφιση νόμου, που θα συνδέει το μέγεθος του επιβαλλόμενου προστίμου με την περιουσιακή κατάσταση του παραβάτη. Δηλαδή για την ίδια παράβαση, όποιος είναι πλουσιότερος θα πληρώνει μεγαλύτερο πρόστιμο. Αυτή την πρωτότυπη πρόταση τη δικαιολογούν με τη σκέψη ότι όποιος είναι πλούσιος, πιθανόν να αδιαφορεί για την καταβολή μικρών προστίμων και επομένως δεν συμμορφώνεται με τον Κ.Ο.Κ. Πόσοι είναι όμως οι πραγματικά πλούσιοι;

Αλλά, άσχετα με το παράλογο της παραπάνω πρότασης και της δυσκολίας (μέχρι αδυναμίας) στην εφαρμογή της, αυτή αντίκεται στο Σύνταγμα που προβλέπει ότι όλοι οι πολίτες είναι ίσοι απέναντι στον νόμο. Επιπλέον για να εφαρμοστεί η πρόταση αυτή θα πρέπει, κατά κάποιον τρόπο, να δημοσιοποιηθούν τα περιουσιακά στοιχεία του παραβάτη, που σαφώς αποτελούν προσωπικά δεδομένα. Επομένως είναι άσκοπο να προχωρήσουμε στην ψήφιση αυτού του νόμου, που θα μπορεί πολύ εύκολα να ακυρωθεί από το Συμβούλιο της Επικρατείας. Γενικότερα όμως η αύξηση των επιβαλλόμενων προστίμων νομίζω ότι δεν θα φέρει αποτέλεσμα γιατί με την οικονομική κρίση αυτά δεν θα πληρωθούν «λόγω αδυναμίας πληρωμής», όπως άλλωστε τώρα συμβαίνει και για πολλές άλλες οικονομικές υποχρεώσεις των πολιτών.

Τελικά πιστεύω ότι για να έχουν αποτέλεσμα τα νέα μέτρα, αυτά δεν θα πρέπει να αφορούν την αύξηση των προστίμων αλλά μόνο τη σημαντική αύξηση της αφαίρεσης των πινακίδων. Γιατί αυτή η αφαίρεση «πονάει» πολύ τους οδηγούς και ιδιαίτερα τους επαγγελματίες, και σίγουρα δεν θα μπορεί να παρακαμφθεί «λόγω αδυναμίας πληρωμής», όπως τα πρόστιμα.

Νικος Δυοβουνιωτης, Πολιτικός μηχανικός – Κηφισιά

Γράμμα και πνεύμα του Συντάγματος

Κύριε διευθυντά
Με αφορμή δύο επιστολές που δημοσιεύθηκαν τελευταία στην «Καθημερινή», του επιτίμου αρεοπαγίτη Ευαγγέλου Αδριανού και προ ημερών του δικηγόρου παρ’ Αρείω Πάγω Γεωργίου Σταραντζή για το θέμα του Συνταγματικού Δικαστηρίου, ας μου επιτραπεί να κάμω κάποιο σχόλιο, στη δεύτερη επιστολή του κ. Σταραντζή, διότι επί της επιστολής του κ. Αδριανού, κατά τη γνώμη μου, δεν μπορεί να υπάρξει κάποιο σχόλιο, αφού καλύπτει πλήρως το θέμα. Βασικά, ούτε ο κ. Σταραντζής διαφωνεί με τον κ. Αδριανό, αλλά παρατηρεί ότι: «Αλλο το κύρος και το ειδικό βάρος μιας δικαστικής αποφάσεως του Συνταγματικού Δικαστηρίου, περί κηρύξεως ενός νόμου ως αντισυνταγματικού, και άλλο μιας αποφάσεως ειρηνοδίκη, π.χ., ο οποίος παρεμπιπτόντως θα ασχοληθεί με την αντισυνταγματικότητα». Προερχόμενος από τη μαχόμενη δικηγορία (επί πενήντα συναπτά έτη), ας μου επιτραπεί να παρατηρήσω ότι οι αποφάσεις των ειρηνοδικών που έκριναν αντισυνταγματικό νόμο του κράτους είναι πολύ ολίγες. Μια τέτοια απόφαση εκδίδουν συνήθως ειρηνοδίκες με άρτια νομική κατάρτιση και πείρα, το δε σκεπτικόν των αποφάσεων που εκδίδουν, θα το εζήλευαν όχι μόνον πρωτοδίκες, αλλά και εφέτες ακόμη. Αλλωστε, σε κάθε περίπτωση, η απόφαση ενός ειρηνοδίκη και δικαστή ουσιαστικού εν γένει δικαστηρίου υπόκειται σε ένδικα μέσα, ενώπιον ανωτέρου δικαστηρίου, υπό ορισμένας δε προϋποθέσεις, μηδέ του Αρείου Πάγου εξαιρουμένου, δικάζοντας ως ανωτάτου ακυρωτικού δικαστηρίου και όχι ως δικαστηρίου δευτέρου ή τρίτου βαθμού δικαιοδοσίας. Τελειώνω με την παρατήρηση ότι, εκτός από το γράμμα, υπάρχει και το πνεύμα του κάθε Συντάγματος, ώστε με τη λειτουργία του Συνταγματικού Δικαστηρίου, με τις ενώπιον αυτού αναμενόμενες πέραν του μέτρου προσφυγές, να μην καταλήγουμε στην έμμεση αρνησιδικία.

Χριστοδουλος Εμμ. Θεοδωροπουλος, Συνταξιούχος δικηγόρος – Αγρίνιο

Πειραιώτες θύματα ντεσιμπέλ και όχι μόνο

Κύριε διευθυντά
Πειραιάς δεν είναι μόνο το λιμάνι. Είναι μία πόλη με παμπάλαιο πυκνοκατοικημένο κέντρο, μαγαζιά που προσπαθούν να επιβιώσουν, ενώ (δυστυχώς) διατηρεί έναν από τους υψηλότερους δείκτες ανεργίας. Τα τελευταία χρόνια η δημοτική Αρχή ανακάλυψε ως τρόπο ανάπτυξης της πόλης την αναβίωση της Τρούμπας και όχι μόνο. Οι νεότεροι που δεν γνωρίζουν, θεωρούν ότι η Τρούμπα ήταν μία ειδυλλιακή περιοχή ψυχαγωγίας και αναψυχής. Τρούμπα, όμως, δεν ήταν τα απαράμιλλα τραγούδια του Ξαρχάκου ερμηνευμένα από τη Μοσχολιού, ούτε η εξωραϊσμένη «κοινή» της Καρέζη. Ηταν και άγρια εκμετάλλευση και εκπόρνευση, διακίνηση πάσης φύσεως «αγαθών και υπηρεσιών» και κυνηγητό από τις Αρχές. Η εικόνα με την πάροδο των χρόνων άλλαξε και τα Δικαστήρια της πόλης βρήκαν στην περιοχή την έδρα τους, με αγωνιώδη προσπάθεια να εξωραΐσουν την πρώτη εικόνα της πόλης δίπλα στο λιμάνι. Αγνοώντας αυτές τις παραμέτρους, η δημοτική Αρχή που ακούει στην εύηχη «Επιτροπή Ποιότητας Ζωής», χορηγεί αφειδώς άδειες για καταστήματα υγειονομικού ενδιαφέροντος, μπαρ με εκκωφαντική μουσική μέχρι τις πρωινές ώρες. Στην οδό Μεραρχίας που συνδέει το λιμάνι με το Πασαλιμάνι, η μουσική κλείνει τις πρωινές ώρες. Οι κάτοικοι ξενυχτούν. Φοβούνται να διαμαρτυρηθούν. Οι φυσικοί υπεύθυνοι για τη χορήγηση τέτοιων αδειών, για την τήρηση ωραρίων και τάξης, κωφεύουν επικίνδυνα και οι άδειες «εξαπλώνονται» ανησυχητικά και με πολλά ερωτήματα για την ποιότητα ζωής που τις συνοδεύει. Αρχισαν να δίνονται και για μπαρ δίπλα σε πολυκατοικίες, το «επιχειρείν» ασκούν και κάποιοι ζηλωτές της κολομβιανής κοινωνίας. Ο Πειραιώτης του κέντρου της πόλης δεν κοιμάται, δεν έχει δικαίωμα σε ησυχία καμία ώρα της ημέρας και της νύχτας, δακτυλοδεικνύεται ή και κινδυνεύει, όταν διαμαρτυρηθεί, αγνοείται παντελώς από τη δημοτική Αρχή και υφίσταται την τραγική απομείωση της αξίας της περιουσίας του.  Οι Πειραιώτες ζητούν βοήθεια για να μην εγκαταλείψουν και αυτοί την πόλη. Ακούει κανείς;

Αυγουστα Γ. Μαλικουτη

Έντυπη

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ