Γράμματα Αναγνωστών

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

ΕΤΙΚΕΤΕΣ: Γραμματα Aναγνωστων

74 έτη αναγνώστης της «Κ»

Κύριε διευθυντά
Η «Καθημερινή», η οποία το 2019 κλείνει αιώνα ζωής και στα πρωτοσέλιδά της «έχουν εμφανισθεί όλα τα διεθνή συμβάντα...», πράγματι γράφεται σαν να παρακολουθείς την πρόσφατη ιστορία μπροστά στα μάτια σου.

Και όντως το κάνει με ήθος, συνέπεια και δημοσιογραφική ακεραιότητα, ώστε οι αναγνώστες της «Καθημερινής» να αισθάνονται στενές τις σχέσεις τους με την εφημερίδα τους.

Σας το βεβαιώνει δε αυτό και ο υπογράφων, ο οποίος από τα 17 του –μέχρι και τώρα, ηλικίας 91 ετών– είναι σταθερός αναγνώστης σας.

Αθανασιος Β. Αβραμιδης, Καρδιολόγος, ομ. καθ. Παθολογίας Παν. Αθηνών

Ομηρος, Θουκυδίδης, Βυζάντιο και Ρήγας

Κύριε διευθυντά
Επιτρέψατέ μου παρακαλώ, μια αναδρομή στην Ιστορία μας, σε συσχετισμό με τα τρέχοντα ιστορικά δρώμενα. Ενας άνθρωπος που έχει βιώσει έναν πολυτάραχο βίο, εάν δεν μπορεί να επωφεληθεί από την πλούσια πείρα του, τότε είναι άξιος της τύχης του. «Τώρα κρίνεται αν πρέπει τέτοιοι άνθρωποι να κατέχουν ή να χάνουν χώρες, που κάνουν φριχτά πράγματα ο ένας στον άλλο». Αυτά τα γράφει στο βιβλίο του ο Φράγκος Γοδεφρείδος Βιλλεαρδουίνος, για τους Βυζαντινούς άρχοντες, «κυβερνώντας και αντιπολιτευόμενους». («Η κατάκτηση της Κωνσταντινούπολης», 3η έκδοση Χατζηνικολή, παρ. 271, σελ. 127). Αναφέρεται στην ακραία συμπεριφορά και σε εντάσεις ανάλογες στην εποχή, που ενδημούν στο DNA μας. Αυτή η συμπεριφορά οδήγησε τότε στην πρώτη άλωση της Πόλης, την πλέον καταστροφική (1204). Ο μέγας Σκωτσέζος βυζαντινολόγος Στίβεν Ράνσιμαν τη χαρακτηρίζει τη «μεγαλύτερη πολιτισμική καταστροφή παγκοσμίως». Το βιβλίο αυτό γράφτηκε σε μια φράγκικη διάλεκτο, το 1208, από έναν από τους πρωταγωνιστές. Την ίδια χρονιά, 1208, ένας από τους Βυζαντινούς που διέσωσαν ένα κομμάτι της πάλαι ποτέ αυτοκρατορίας, ο Θεόδωρος Β΄ Λάσκαρις, από τη Νίκαια, απευθύνει διάγγελμα προς τον λαό και μεταξύ άλλων τον προσκαλεί. Γιατί και πώς; «Κινείται γαρ η έχθρα τω πλήθει και τα έθνη μάχεται καθ’ ημών. Και τις ο βοηθείσων ημίν; Μόνον δε το Ελληνικόν, αυτό βοηθήσει εαυτόν, οίκοθεν λαμβάνον τας αφορμάς». Αυτό το διάγγελμα του Θεοδώρου Β΄ Λασκάρεως, ως συνέχεια προς την απάντηση του Κωνσταντίνου Παλαιολόγου, προς τον Μωάμεθ Πολιορκητή, διατυπώνει πληρέστατα την πεμπτουσία και τον δυναμισμό της ελληνικής αντίληψης περί ελευθερίας και Ιστορίας.

Ας ακολουθήσουμε, λοιπόν, την προτροπή του Λασκάρεως και ας καταφύγουμε να «λάβομεν οίκοθεν τας αφορμάς» για την αντιμετώπιση των επίκαιρων προβλημάτων μας. Ακούμε λοιπόν: Ομηρος: «Ουκ αγαθόν πολυκοιρανίη· εις κοίρανος έστω, εις βασιλεύς». Δεν είναι καλό πράγμα η πολυαρχία. Ενας να είναι ο αρχηγός σας. Θουκυδίδης: «Εγένετό τε λόγω μεν δημοκρατία, έργω δε υπό του πρώτου ανδρός αρχή. Οι δε ύστερον, ίσοι μάλλον αυτοί προς αλλήλους όντες, ορεγόμενοι του πρώτος έκαστος γίγνεσθαι, ετρέποντο καθ’ ηδονάς τω Δήμω». Γινόταν στα λόγια δημοκρατία, στα έργα, άρχοντας ήταν ο πρώτος (κατά τις εκλογές). Αυτοί που έρχονταν ύστερα, όντες ίσοι μεταξύ τους και έχοντας την όρεξη ο καθένας να γίνει πρώτος, (με τις εκλογές) συναγωνίζονταν να φανεί ο καθένας πιο αρεστός στον λαό. Ο λαϊκισμός, αποδιδόμενος με όλη την αυθεντία του Θουκυδίδη!

Ρήγας: «Συμβούλους προικισμένους με πατριωτισμό, να βάλωμεν εις όλα να δίνουν ορισμόν. Ο νόμος να ’ναι πρώτος και μόνος οδηγός και της Πατρίδος ένας να είναι αρχηγός». Αυτά προς το παρόν. Δεν χρειάζεται μετάφραση. Κατανόηση και αποδοχή, ναι!

Ελπίζω πως κάποιοι άλλοι Ελληνες θα βρεθούν να συνεχίσουν της Ιστορίας τις αναδρομές...

Παν. Χρ. Καραγεωργος, Γεωπόνος

Ενόχληση ορόφων και φιλολόγων

Κύριε διευθυντά
«Ιδιαίτερα ενοχλημένος είναι ο τρίτος όροφος της Πειραιώς»: φράση από την «Καθημερινή» της 28-29/10/17, σελ. 10. Αλλά ποιος τον ενοχλεί τον... όροφο; Και ποια μέρη του ορόφου ενοχλούνται; Οι τοίχοι, τα ταβάνια ή το δάπεδο; ΄Η ολόκληρος ο όροφος; Και οι άλλοι όροφοι, ο πρώτος, ο δεύτερος, τι λένε; Σιωπούν; Γιατί; Ας μιλήσουν και αυτοί! Δημοκρατία έχουμε (που λέει ο λόγος).

Αντί να πουν: Ο Μητσοτάκης ή το επιτελείο του, λένε ο όροφος!

Οπως λένε: Η Κουμουνδούρου ή η Αγίου Κωνσταντίνου κ.λπ. Σαν να μιλάνε και να έχουν γνώμη οι... δρόμοι; Αντί να πουν το τάδε κόμμα λένε ο τάδε δρόμος.

Αυτό βέβαια λέγεται μετωνυμία – είναι ένα λεκτικό σχήμα. Αλλά όταν χρησιμοποιείται πολλές φορές, καταντά κουραστικό και ενοχλητικό. That’s all!

Για την υπογραφή: Φιλολογοι

Το ελληνικό Δημόσιο και ο σουρεαλισμός

Κύριε διευθυντά
Στην Οικονομική «Καθημερινή» της 29.10.2017, δημοσιεύθηκε άρθρο του κ. Στ. Σταματούρου, γενικού γραμματέως Ν. Τ. ΑΔΕΔΥ. Ο κ. Σταματούρος υποστηρίζει ότι οι δημόσιοι υπάλληλοι της χώρας, σε αντίθεση με όσα υποστηρίζει μελέτη του ΣΕΒ, δεν είναι υπεράριθμοι και συνεπώς δεν επιβαρύνουν υπερβολικά τον μέσο πολίτη. Τα επιχειρήματά του είναι βασικά δύο. Λέει λοιπόν ο αρθρογράφος: «Α. Ο υπολογισμός του μέσου μηνιαίου μισθού του ιδιωτικού τομέα γίνεται λανθασμένα» (προφανώς από το ΣΕΒ).

Το σοβαρό αυτό επιχείρημα αναπτύσσεται σε εννέα ή δέκα γενικόλογες μικρές γραμμές και φυσικά δεν μπορεί να κριθεί από τον αναγνώστη η εγκυρότητά του. «Β. Ο αριθμός των δημοσίων υπαλλήλων δεν είναι 806.000 αλλά 653.000». Οι υπόλοιποι, λέει ο αρθρογράφος, ανήκουν στις δημόσιες επιχειρήσεις και δημόσιες τράπεζες (!).

Τέλος, ο αρθρογράφος κάτω από τον τίτλο «Και τελικά» αναφέρει και προβάλλει μια βασική αντίληψη που κυριαρχούσε στη γραφειοκρατία και τη νομενκλατούρα της ΕΣΣΔ, αλλά και στα λοιπά κομμουνιστικά κόμματα. Γράφει επί λέξει:

«Στόχος ενός κοινωνικοοικονομικού συστήματος δεν πρέπει να είναι η εξίσωση προς τα κάτω μισθών και συνθηκών διαβίωσης του πληθυσμού αλλά η ώθηση προς ανώτερα επίπεδα και εκείνων των κοινωνικών ομάδων που υπολείπονται».

Η παραπάνω απολύτως λανθασμένη και αντίθετη στις θεωρίες των Μαρξ, Λούξεμπουργκ κ.λπ. αντίληψη οδήγησε κατά κύριο λόγο στην ακύρωση της σοσιαλιστικής ιδέας. Εδώ είναι διδακτικό ένα ανέκδοτο που αφορά τον Ζορζ Μαρσέ, ως γνωστόν πρώην γενικό γραμματέα του ΚΚΓ. Αυτός ταξίδευε με το τρένο στην πρώτη θέση κάπου στη γαλλική επαρχία. Οταν κάποιος τον ρώτησε πώς ήταν δυνατόν ο γ.γ. του ΚΚΓ να ταξιδεύει στην πρώτη θέση με τους μεγασχήμονες κεφαλαιοκράτες, άκουσε την αμίμητη απάντηση: «Μα γι’ αυτό αγωνιζόμαστε». Τα αποτελέσματα της θεωρίας αυτής είναι γνωστά.

Αυτές τις ανεδαφικές, μη ρεαλιστικές και βλαπτικές πολιτικές ίσως χωρίς να το θέλει, ελπίζω, υποστηρίζει ο γραμματέας των Ελλήνων εργατών.

Τελειώνοντας, αν δεν κάνω κατάχρηση της φιλοξενίας σας, θα αναφέρω μια πρόσφατη εμπειρία μου που θυμίζει Κάφκα. Το καλοκαίρι που πέρασε, η σύζυγός μου πούλησε ένα ακίνητο. Τα έγγραφα που χρειάστηκαν για να νομιμοποιηθεί ξεπερνούσαν τα είκοσι. Πέραν των παρανόμων απαιτήσεων της αρμόδιας εφορίας ως προς τη συσχέτιση των δικών μου οφειλών με της συζύγου, που δεν είχε καμία, χρειάστηκαν τουλάχιστον οκτώ υπεύθυνες δηλώσεις της ότι δεν οφείλει φόρους σε διάφορες εφορίες στα τέσσερα σημεία της Αττικής.

Κανείς δεν σκέφτηκε ότι οι δηλώσεις αυτές, εφόσον ήσαν απαραίτητες, θα μπορούσαν να γίνουν ενώπιον του συμβολαιογράφου που είναι άμισθος δημόσιος υπάλληλος, αυξημένου κύρους και ελεγχθούν συνέχεια ηλεκτρονικά, και ότι δεν είναι απαραίτητο να απασχολείται ο υπάλληλος της ΔΟΥ. Αλλά βεβαίως πώς θα δικαιολογηθεί η ύπαρξη 800.000 και πλέον δημοσίων υπαλλήλων σε μια χώρα 11.000.000 κατοίκων με μεγάλη υπογεννητικότητα...

Χαριλαος Ι. Καλπουζος, Δικηγόρος ε.τ.

Έντυπη

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ