Μιχάλης Τσιντσίνης ΜΙΧΑΛΗΣ ΤΣΙΝΤΣΙΝΗΣ

Ντόρα Μπακογιάννη: Πυρετός

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

ΕΤΙΚΕΤΕΣ: ΜΑΣΚΕΣ

Θα μπορούσε να είναι αυτό το αντιστάθμισμα: Ο δολοφόνος που έφτυνε την «αστική» δημοκρατία έφτασε να εκλιπαρεί για τα ευεργετήματά της. «Ο νόμος!» έφτασε να λέει. «Να εφαρμοστεί ο νόμος!». Θα μπορούσε αυτή ηθική επικράτηση της δημοκρατικής Πολιτείας να είναι το αντιστάθμισμα στο άλγος των θυμάτων και την εκδικητική παρόρμηση που –ανθρώπινα, πολύ ανθρώπινα– υπαγορεύει στην πλειοψηφία το περιλάλητο περί δικαίου αίσθημά της.

Ο Κουφοντίνας, όμως, δεν είναι σαν όλους τους κρατουμένους. Οχι μόνον επειδή δηλώνει αμεταμέλητος. Ούτε επειδή αυτή η δήλωση τον καθιστά ύποπτο τέλεσης νέων αδικημάτων. Αλλά επειδή ο ίδιος φρόντισε να μην είναι ένας απλός κρατούμενος.

Ο ίδιος εξακολουθούσε να πολιτεύεται μέσα από τη φυλακή, προπαγανδίζοντας πράξεις σαν αυτές για τις οποίες καταδικάστηκε. Εξακολουθούσε να καλλιεργεί μια πολιτική persona και να κατευθύνει μια πολιτική αίρεση όχι μόνο για να εξιδανικεύει το παλαιό αίμα αλλά και για να ενθαρρύνει να χυθεί νέο.

Το γεγονός ότι η persona του αιρεσιάρχη δεν πέρασε στη λήθη ως γραφικό απολίθωμα οφείλεται σε μια ενεργό μειοψηφία, με δυσανάλογα ευρύ αποτύπωμα στα media.

Οφείλεται στην απόφυση εκείνη της Αριστεράς που δεν ακολούθησε την ωρίμαση της μεταπολιτευτικής κοινωνίας στην απομάγευση της τρομοκρατίας· που εξακολούθησε να λατρεύει –καλυμμένα και λιγότερο καλυμμένα– τη βία· που έχει πλέον εξοπλιστεί με προνομιούχο επιρροή στην εξουσία.

Θύμα που δεν διεκδίκησε μεταχείριση θύματος, η Ντόρα Μπακογιάννη προκάλεσε χθες στη Βουλή τα αποκαλυπτήρια της επιρροής που ασκεί στην κυβέρνηση αυτή η μειοψηφία. Προκάλεσε την απογύμνωση των κινήτρων του υπουργού Δικαιοσύνης, που δεν βρήκε ούτε λέξη για να αποδοκιμάσει ή έστω να αποστασιοποιηθεί από την απόφαση του συμβουλίου της φυλακής. Προκάλεσε την αφωνία του Κοντονή στο ερώτημα «αφού δεν άλλαξε ο νόμος, τι άλλαξε και πήρε τώρα την άδεια ο Κουφοντίνας;».

Προκάλεσε όμως πρωτίστως αυτή τη διαφωτιστική σκηνή, όπου ο υπουργός ήταν περισσότερο θυμωμένος από το θύμα· όπου, σε μια αντιστροφή των ρόλων, ο υπουργός εμφανίστηκε να αφρίζει από τάχα ηθικό πυρετό.

Η στάση αυτή έναντι της άδειας –και όχι τόσο η ίδια η χορήγησή της– είναι αυτοκαταστροφική για την κυβέρνηση. Αυτοκαταστροφική πολιτικά και διπλωματικά.

Τι είναι αυτό που εξουδετερώνει το κατά τα άλλα οξύ αισθητήριο του ΣΥΡΙΖΑ για το τι «περνάει» και τι «δεν περνάει» στον «κόσμο»; Τι είναι, αν όχι η γενετική του ευπάθεια στη δράκα των χειροκροτητών του Κουφοντίνα; Μια δράκα που χάρη στον ΣΥΡΙΖΑ απέκτησε περιωπή μαυροκόκκινου λόμπι.

Η δράκα δεν μεγάλωσε. Μεγάλωσε το κέλυφος που την προστατεύει.

Έντυπη

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ