Δημήτρης Ρηγόπουλος ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΡΗΓΟΠΟΥΛΟΣ

Τι μάθαμε σε μία Κυριακή

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

​Υπάρχει κάτι που δεν ξέραμε πριν από την εσωκομματική διαδικασία του νέου φορέα της Κεντροαριστεράς και το ξέρουμε σήμερα; Νομίζω πως ναι.

Πρώτον, η εντυπωσιακή προσέλευση συνιστά από μόνη της μια ηχηρή αντικυβερνητική δήλωση 210.000 ανθρώπων. Μέχρι σήμερα είχαμε τις δημοσκοπήσεις με όλες τις αμφιβολίες που τις συνοδεύουν, αλλά τώρα έχουμε στα χέρια μας ένα απτό δείγμα κεντρώων ψηφοφόρων που ήθελαν να στείλουν το μήνυμά τους τόσο στον Αλέξη Τσίπρα όσο και στον Κυριάκο Μητσοτάκη: «Μη μας θεωρείτε δεδομένους». Το πρόβλημα είναι καταφανώς μεγαλύτερο για τον πρωθυπουργό και το κόμμα του. Και αυτό γιατί πρόκειται για τη μοναδική προνομιακή δεξαμενή που έχει απομείνει στον ΣΥΡΙΖΑ και η δυναμική της προχθεσινής διαδικασίας δεν είναι καλά νέα για τον ίδιο.

Δεύτερον, η αδυναμία των Γιώργου Καμίνη και Σταύρου Θεοδωράκη να διεκδικήσουν με αξιώσεις την είσοδό τους στον δεύτερο γύρο πιστοποιεί μια πραγματικότητα που πολλοί αρνούνται να δουν: το κοινό του μεταρρυθμιστικού κέντρου έχει μετακινηθεί ήδη στο στρατόπεδο του Κυριάκου Μητσοτάκη όχι μόνον εξαιτίας του φιλελεύθερου προφίλ του τελευταίου αλλά και λόγω της προοπτικής κατάκτησης της εξουσίας. Καμία κεντροαριστερή «παλιγγενεσία» δεν είναι ικανή να αποτρέψει το «μοιραίο».

Τρίτον, επιβεβαιώθηκαν οι ηλικιακές αναφορές του «Κινήματος». Περισσότεροι από τους μισούς που ψήφισαν την Κυριακή ήταν μεγαλύτεροι των 55 ετών. Αντίστοιχα, ήταν εντυπωσιακή (και οφθαλμοφανής σε όσους στήθηκαν στις κεντροαριστερές ουρές) η έλλειψη νέων ανθρώπων. Εχω, όμως, την αίσθηση πως το πρόβλημα δεν αφορά μόνο το ΠΑΣΟΚ και τον νέο φορέα. Αν η άνοδος του ΣΥΡΙΖΑ συνδέθηκε με την πολιτικοποίηση νεότερων ψηφοφόρων, φαίνεται ότι η απότομη απομάγευση του κυβερνητικού αφηγήματος, σε συνδυασμό με τη διάψευση των προσδοκιών για αισθητή πτώση της ανεργίας, οδηγεί εκ νέου τους νέους στην αδιαφορία, στον κυνισμό και στην αποχή.

Τέλος, η επιρροή των μέσων κοινωνικής δικτύωσης στην πραγματική κοινωνία δείχνει για άλλη μία φορά να κινείται κοντά στο μηδέν. Πρόκειται για επάλληλους κύκλους κλειστών κοινοτήτων ομοϊδεατών, που δείχνουν πλέον να μην εφάπτονται πουθενά.

Έντυπη

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ