Γράμματα Αναγνωστών

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

ΕΤΙΚΕΤΕΣ: Γραμματα Aναγνωστων

Ο πρέσβης Γκομπινό και ο «Τζουμπές»

Κύριε διευθυντά
Μήπως οι πρώην βουλευτές, που επιδιώκουν την αύξηση των αποδοχών τους και μάλιστα εν μέσω της πρωτοφανούς οικονομικής κρίσης που πλήττει τον λαό, επικαλούμενοι άκρως ευνοϊκές γι’ αυτούς διατάξεις των νόμων, τους οποίους προφανώς εψήφισαν οι ίδιοι, πρέπει να αναρωτηθούν αν έτσι συμβάλλουν στην περαιτέρω απαξίωση του πολιτικού κόσμου; Και μήπως ακόμα πρέπει να αναρωτηθούν αν τους αφορούν οι χαρακτηρισμοί που εξέφρασε ο Γάλλος πρέσβης στην Αθήνα (1864-1868), Αρθούρος Ντε Γκομπινό, για τον πολιτικό κόσμο της εποχής του, εις τον οποίον κυριαρχούσε ο περιβόητος Δημ. Βούλγαρης, ο επονομαζόμενος «Τζουμπές»; «Μικρά πάθη, μικρά συμφέροντα, μικροί άνθρωποι, μικρές κατεργαριές, μικρές μηχανορραφίες, όλα μικρά, και μόνο η περιφρόνησίς μου μεγάλη».

Ετσι ο πολιτικός κόσμος, αντί να δώσει το παράδειγμα των θυσιών, εμφανίζεται να φροντίζει πώς να επωφεληθεί από την ένδεια που μαστίζει τον ελληνικό λαό...

Ο αθάνατος Πλούταρχος, σε ανάλογη περίπτωση σημειώνει ότι όταν ο Θηβαίος Στρατηγός Πελοπίδας, επικεφαλής των Θηβαίων, επρόκειτο να μεταβεί στο πεδίο της μάχης και η γυναίκα του τον παρακαλούσε να φροντίσει να σώσει τη ζωή του, της είπε: «Αυτές τις συμβουλές, γυναίκα μου, μονάχα στους απλούς ανθρώπους μπορεί να τις δίνει κανείς, ενώ στους άρχοντες, πώς πρέπει να σώσουν τους άλλους».

Αντωνης Ν. Βενετης, Μοναστηράκι Δωρίδος

Οι δικηγόροι και οι κάλπες

Κύριε διευθυντά
Ο θεσμός της δικηγορίας ανάγεται στους μυθολογικούς χρόνους, όταν ο Ορέστης, υιός του Αγαμέμνονος και της Κλυταιμνήστρας, εισήχθη σε δίκη, ως μητροκτόνος, ενώπιον του «Αρείου Πάγου», όπως ονομάσθηκε αργότερα το δικαστήριο της αρχαιότητος επί του Βράχου της Ακροπόλεως. Την υπεράσπιση του Ορέστη, κατά την πρώτη αυτή δίκη της Ιστορίας, ανέλαβε ο Απόλλων, ο θεός του φωτός, της μουσικής και της αρμονίας, ο οποίος και «κέρδισε» τη δίκη, με την ψήφο της Αθηνάς. Εκτοτε ο θεσμός της δικηγορίας διήλθε από πολλά στάδια. Ομως ο δικηγόρος, ως ενεργό μέλος της κοινωνίας, βίωσε και βιώνει τις αγωνίες του μέσου πολίτη, υπερασπιζόμενος τα δικαιώματα και τις θεμελιώδεις ελευθερίες του. Και ο χρυσός κανόνας για τον προικισμένο νομικό παραστάτη είναι αυτός τον οποίο με επιγραμματικότητα διατύπωσε ο Κάιζερ Μαξιμιλιανός Α΄ …«Tene mensuram e respice finem», δηλαδή κράτησε το μέτρο και σκέψου το τέλος, το αποτέλεσμα. Οπλα του δε πρέπει να έχει την πειθώ και τον νόμο.

Παρ’ όλον ότι οι νομικοί αποτελούσαν και αποτελούν σχεδόν τη «σπονδυλική στήλη» της νομοθετικής και εκτελεστικής εξουσίας, εντούτοις με χαρακτηριστική καθυστέρηση άσκησαν αποτελεσματικώς το δικαίωμα του συνεταιρίζεσθαι, το οποίο κατοχυρώθηκε συνταγματικώς το 1864. Ετσι ο νόμος ΓΤΙΖ (3317) περί δικηγορικών συλλόγων, ο οποίος συντάχθηκε το έτος 1896, τελικώς ψηφίσθηκε το έτος 1908. Σήμερα στην Ελληνική Επικράτεια λειτουργούν 63 Δικηγορικοί Σύλλογοι. Το δικηγορικό λειτούργημα είναι αρρήκτως συνδεδεμένο με τα ιδεώδη της Δημοκρατίας, αλλά και της Δικαιοσύνης, δεδομένου ότι πρώτιστη αρετή του επιστήμονα είναι η τήρηση των νόμων, του «αγνού άνακτος αθανάτων και θνητών», όπως μας διδάσκει η ορφική παράδοση. Επομένως οι Δικηγορικοί Σύλλογοι δεν αποτελούν «κλειστές συντεχνίες», αλλά «επαγγελματικές ομάδες», οι οποίες κατά ρητή διάταξη του Κώδικα περί Δικηγόρων (άρθρο 199) επιβάλλεται να προβαίνουν στη λήψη αποφάσεων, όχι μόνο για την επαγγελματική τους τάξη, αλλά και επί παντός ζητήματος εθνικού ή κοινωνικού περιεχομένου. Ετσι τα όργανα των Δικηγορικών Συλλόγων έχουν υποχρέωση να λαμβάνουν τα αναγκαία μέτρα για την αναβάθμιση και βελτίωση της «καθημερινότητας» του δικηγορικού λειτουργήματος, για τη βελτίωση του ασφαλιστικού και της υπερφορολόγησης και λοιπών σοβαρών ζητημάτων του κλάδου. Και όλα αυτά μακράν της πολιτικής αντιπαλότητας και ιδίως των «κομματικών ιδεοληψιών». Αποτελεί παρήγορο φαινόμενο και μήνυμα, προς την «Πολιτική Τάξη», το ότι σε αρκετούς Δικηγορικούς Συλλόγους των επαρχιών οι «υποψήφιοι» δεν παρουσιάζουν πολιτικές αντιπαλότητες και εμμονές σε ιδεολογικά δόγματα. Αλλά και στον πρώτο επιστημονικό σύλλογο της χώρας, στον Δικηγορικό Σύλλογο Αθηνών, εξ όσων είμαι σε θέση να γνωρίζω, υπάρχει ενιαίο ανεξάρτητο, υπερκομματικό και πολυσυλλεκτικό ψηφοδέλτιο, ελπίζω δε και εύχομαι να υπάρχουν και άλλα.

Απευθυνόμενος προς τους δικηγόρους, οι οποίοι θα προσέλθουν στις «κάλπες» της 26ης και 27ης Νοεμβρίου 2017, θα ήθελα να τονίσω ότι πρώτιστον καθήκον τους είναι να διαφυλάξουν τον θεσμικό ρόλο των Δικηγορικών Συλλόγων, ο οποίος είναι η προάσπιση των δικαιωμάτων του πολίτη και των δημοκρατικών διαδικασιών.

Δημητριος Κων. Ριζος, Εφέτης ε.τ., τ. Δικηγόρος παρ’ Α.Π.

Αχ, βαχ, και βαχ, αυτό του Πολιτισμού

Κύριε διευθυντά
Διαβάζουμε… «έγκλημα διαχρονικό στο Πολιτισμού…» – «η πυριτιδαποθήκη του ΥΠΠΟΑ» – αδιευκρίνιστες διαδρομές χρήματος, αποκαλυπτικός διαχειριστικός έλεγχος – μετέωρη η λειτουργία των Δελφών, «Το μουσείο των τριών κλοπών…», «7 ταμειακές μηχανές σε 180 μουσεία της χώρας». Κλειστά σήμερα πάλι τα πωλητήρια των μουσείων, ΤΑΠ με νόμους παλιούς, χωρίς διπλωματούχους πληροφορικής. Οι εργαζόμενοι του ΤΑΠ, σύσσωμος ο κινηματογραφικός κόσμος, τα σωματεία προσωπικού του ΥΠΠΟΑ εναντίον της υπουργού και πάει λέγοντας!.. Και πώς να ξεχαστούν οι αλλεπάλληλες απεργίες των αρχαιοφυλάκων και ξεναγών, με τους τουρίστες να βλέπουν την Ακρόπολη με τα κιάλια;

Θυμίζουμε πιο παλιά τον αρχαιολογικό χώρο της Νεμέας, για κλείσιμο, που επανέρχεται και πάλι στο προσκήνιο για λόγους οικονομίας –που είσαι, καημένε Στ. Μίλερ, όλη η ζωή του για τη Νεμέα–, εκείνο το θέατρο της αρχαίας Σικυώνας κοντεύει έναν αιώνα ανασκαφών και συντήρησης και φυσικά κλειστό, 100 χλμ. από την Αθήνα! Εκείνο το στοιχειωμένο ΕΜΣΤ (έξω πάει καλά το Εθνικό Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης), πρόσφατα μάλιστα, παρουσίασε τον απολογισμό χρονιάς 2016-2017 χωρίς να έχει ανοίξει ποτέ· χωρίς εγκαίνια!

Διερωτάται κανείς τι σόι αριστερή κυβέρνηση είναι τούτη όταν τόσο καιρό τώρα τα ρίχνει στην κρίση, σε δαπάνες κ.λπ., χωρίς να δίνει τίποτα στο κόσμο των γραμμάτων και της τέχνης, να μην μπορεί να στηρίξει στοιχειωδώς τον πολιτισμό με τα αρχαία, την ιστορία μας, κρατώντας έστω τα μουσεία ανοιχτά. Με ένα φθηνό εισιτήριο για τα παιδιά μας, για τους ταλαίπωρους τουρίστες, που με τόση λαχτάρα ξεκινούν από την άλλη άκρη του κόσμου για τον πολιτισμό μας. Ούτε μια απλή διαχείριση μπορούν! Και έτσι, για τη μνήμη του πατέρα μου –άνθρωπος των γραμμάτων, που έφυγε τέτοιες μέρες– που τόσο εύστοχα μου επαναλάμβανε: «Να κοιτάς ποιος παίρνει το Αμύνης και το Πολιτισμού...», τότε ήταν και το χοντρό χρήμα και τα χοντρά ποσά από το ΠΡΟΠΟ.

ΥΓ.: Και τους Μακρονησιώτες, και την ηγεσία του ΚΚΕ να περιμένουν μια ζωή μπας και προλάβουν το μαρτυρικό νησί, να μη γίνει βοσκότοπος και μαρίνες!

Γιαννης Π. Κορδης, Κιάτο

Για κλάματα (κυρίως) με λίγο γέλιο

Κύριε διευθυντά
Η ιστορία είναι γνωστή: Ενας πρωθυπουργός αριστερός κάποτε όταν ερώτησε τον λαό του αν θέλει να υπογράψει μνημόνια, αυτός του απάντησε με δημοψήφισμα. «Οχι». Αυτό το «Οχι», το μετέτρεψε σε «Ναι». Ωστόσο συχνά τον ακούμε να λέει: Ας βρεθεί κάποιος να μας πει ότι του υποσχεθήκαμε κάτι και δεν το κάναμε... Εδώ, ή χτυπάνε το κεφάλι στον τοίχο ή γελάνε. Αυτός ο ίδιος ο αριστερός πρωθυπουργός λοιπόν και οι εκπρόσωποί του, ισχυρίζονται ότι το ΟΧΙ του ’40 δεν το είπε ο τότε πρωθυπουργός, αλλά ο ελληνικός λαός. Πότε; Τα μεσάνυχτα που επεδόθη το τελεσίγραφο! Τώρα ας σοβαρευτούμε. Οταν υπάρχει ηγέτης πραγματικός, διδάσκει με το ήθος του, με την ακεραιότητά του, με τα ιδανικά του τον λαό. Και αυτός στη συνέχεια ακολουθεί και πορεύεται. Αυτός ο ηγέτης όμως δεν υπάρχει.

Δαναη Πανοπουλου, Εκπαιδευτικός

Έντυπη

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ