Μιχάλης Ν. Κατσίγερας ΜΙΧΑΛΗΣ Ν. ΚΑΤΣΙΓΕΡΑΣ

80 χρoνια πριν... 15-XI-1937

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

ΕΤΙΚΕΤΕΣ: O ΦIΛIΣTΩP

ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗΣ, Ο ΕΛΛΗΝΟΛΑΤΡΗΣ:  (Εβδομη συνέχεια εντυπώσεών του από την Πελοπόννησο). «Καραμούζες, τροκάνες, βιολιά, άντρες και γυναίκες ξελαρυγγίζονται, παιδιά κλαίνε, κοκόρια κράζουν, αλόγατα χλιμιντρούν, μπουλούκια γουρούνια γκουΐζουν ανασκαλεύοντας τη λάσπη του ποταμού, κι άλλα φορτωμένα στους ώμους, ψητά, προβάλλουν μέσα από το σακί, ένα εξαίσιο ρύγχος, μυτερό, γυαλιστερό, ξεροψημένο, όπως το βλέπουμε κάποτε σε αρχαία αγγεία. Κουρνιαχτός σηκώνεται μέσα στο λιοπύρι κι αναγουλιαστική κνίσα από τα κοκορέτσια που στριφογυρίζουν απάνω στη θράκα. Ολη η ακροποταμιά βουΐζει γεμάτη ανθρώπους και ζώα κ’ οι πολύχρωμες πατανίες, τα ταγάρια, οι φουβούδες, οι βρώμες λάμπουν μέσα στο φοβερόν ήλιο. Αλάκαιρη η ιερή τούτη κλασική περιοχή του Κλαδέου απλώθηκε μπροστά μας σαν παρδαλό ξωτικό τσιγκανοχώρι. Ολυμπία, Αγώνες, γυαλιστερά προπονημένα κορμιά, αθάνατοι στεφανωμένοι αθλητές οι στίχοι του Πινδάρου, θεοί, ήρωες αετώματα, όλο το αρχαίο μαρμάρινο όραμα ταράχτηκε μια στιγμή μολεμένο από τους ιδρωμένους, φωνακλάδες, παραδομένους στο εμπόριο πανηγυριώτες. Μας έχουν παραμορφώσει τα βιβλία κ’ οι δάσκαλοι κ’ η αρχαία Ελλάδα κατάντησε στη φαντασία μας μια σειρά αγάλματα άψυχα, ακίνητα από καθαρώτατο μάρμαρο. [...] Μα η αρχαία Ελλάδα είταν γεμάτη φωνές και καυγάδες κ’ εμπόρους [...]. Η αρχαία Ελλάδα δεν είταν άοσμος ανέγγιχτος υπερφυσικός ανθός· είταν ένα δέντρο που ρίζωνε βαθιά στη γη κ’ έτρωγε λάσπες κ’ είχε ανθίσει. [...] Η περίφημη αρχαία απλότητα, η ισορροπία, η γαλήνη, δεν είταν οι φυσικές αρετές μιας ήσυχης απλής ισορροπημένης ράτσας· είταν δύσκολοι άθλοι, λάφυρα από φοβερούς αγώνες, αιώνες πάλευαν οι σκοτεινές οργιαστικές δυνάμεις της γης με τις φωτεινές δυνάμεις του ανθρώπου. Και έτυχε -αυτό είναι το ελληνικό θαύμα- για κάμποσα χρόνια να νικήσει ο ανθρώπινος λόγος το χάος. [...]».

Έντυπη

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ