Γράμματα Αναγνωστών

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

ΕΤΙΚΕΤΕΣ: Γραμματα Aναγνωστων

Εκστομίζοντας τραγέλαφους

Κύριε διευθυντά
Το ρήμα «υφαρπάζω» είναι της λόγιας γλώσσας και ο Μπαμπινιώτης στο λεξικό του δέχεται ότι ο παρατατικός του ρ. κάνει και «υφ-άρπαξα», αλλά στο παράδειγμα που χρησιμοποιεί δεν τόλμησε να το βάλει. Προτίμησε ένα «υφήρπασε» που το πήρε από τις εφημερίδες. Προφανώς, τις λίγο παλιότερες, όταν ακόμη οι πολιτικοί δεν έλεγαν «πρώτη Γιούνη», αλλά πρώτη Ιουνίου, και δεν κουβέντιαζαν στο Κοινοβούλιο, αλλά, χειμαρρώδης, ήστραπτε, εβρόντα, ο Γεώργιος Παπανδρέου και απαντούσε ο δωρικός Κωνσταντίνος Καραμανλής, αποδεικνύοντας ότι το «Εργα, όχι λόγια» δεν ήταν σύνθημα αλλά πράξη. Επί του προκειμένου, πάντως, η στοιχειώδης αίσθηση της γλωσσικής αρμονίας θα έπρεπε να υπενθυμίζει στους χρήστες του «υφάρπαξε» ότι η τροπή του «πι» σε «φι» μπροστά από δασυνόμενο δεύτερο συνθετικό δεν ταιριάζει στη δημοτική την οποία χρησιμοποιούν και η οποία έχει τρόπους να αποδίδει στο πι και φι το ίδιο νόημα χωρίς να υποκλέπτει (και όχι… υποκλέβει!) τη λόγια, παράγουσα υβριδικούς τραγέλαφους.

Γερασιμος Μιχαηλ Δωσσας, Θεσσαλονίκη

Τα νησιά, οι γεννήτριες και ο «λογαριασμός»

Κύριε διευθυντά
Διαβάζοντας την «Καθημερινή» απογοητεύομαι, όχι βέβαια με την εφημερίδα, αλλά με αυτά που αναφέρει ότι συμβαίνουν γύρω μας. Διαβάζω την Κυριακή 5/11/17, ότι τα νησιά του Αιγαίου δεν είναι συνδεδεμένα με το εθνικό δίκτυο και προσπαθούν να λύσουν την ηλεκτροδότησή τους με κάτι πετρελαιογεννήτριες του 1960, με κόστος επταπλάσιο εκείνου της ηπειρωτικής χώρας! Διαβάζω λοιπόν ότι η ετήσια επιβάρυνση του προϋπολογισμού κυμαίνεται μεταξύ 400 και 1.000 εκατομμυρίων! Αποφεύγω, σαν τελείως ψυχοφθόρο την ενασχόληση με τα καμώματα των πολιτικών, αλλά πώς να μη διερωτηθώ τι έκαναν οι κυβερνήσεις από τη δικτατορία και μετά, δηλ. για διάστημα κοντά 45 χρόνων, στη νησιωτική Ελλάδα του Αιγαίου, δηλ. σε μια περιοχή τόσο πολύτιμη οικονομικά και τόσο ευαίσθητη γεωπολιτικά; Λέω από τη δικτατορία και μετά, διότι είναι πολλοί σε αυτό τον τόπο που θυμούνται, αρέσει δεν αρέσει, ότι επί δικτατορίας σκαρφάλωσε το ρεύμα και οι δρόμοι και στο τελευταίο χωριό, στο τελευταίο βουνό της Ελλάδας. (Παρακαλώ να μη θεωρήσει κανείς ότι είμαι συμπαθών της δικτατορίας, το αντίθετο συνέβη.) Οι κάτοικοι αυτού του τόπου, που μετράν όχι τα λόγια αλλά τα έργα των πολιτικών, τι πρέπει να σκέφτονται όταν τους ακούν να φλυαρούν, υποσχόμενοι ότι θα σώσουν αυτόν τον τόπο, τον οποίο οι ίδιοι κατέστρεψαν; Ολοι δυσανασχετούμε με την ανερμάτιστη πολιτική της σημερινής κυβέρνησης και εκπλησσόμαστε με τις «κωλοτούμπες» του Αλέξη, αλλά δεν προβληματιζόμαστε που η Χρυσή Αυγή είναι τρίτο κόμμα! Είναι χρήσιμο, τα κόμματα της σημερινής αντιπολίτευσης, που διεκδικούν ξανά την εξουσία, να εξηγήσουν τι δεν έκαναν και γιατί, τότε που μπορούσαν και που χρέωναν τη χώρα, δηλ. όλους εμάς, με δυσθεώρητα ποσά, τα οποία δεν έπιασαν τόπο! Πολλές φορές είναι καλύτερη η εξομολόγηση και η μεταμέλεια από τις πολιτικές και άνευ ουσίας κοκορομαχίες μεταξύ των αρχηγών. Είναι καλό για όλους οι «πολιτικάντηδες» να γίνονται καμιά φορά πολιτικοί, τους έχει ανάγκη ο τόπος!

Αποστολος Γεωργοπουλος, Επιχειρηματίας

Ακούγοντας τον κ. Κοντονή

Κύριε διευθυντά
Παρακολούθησα πριν από λίγες ημέρες σε πρωινή εκπομπή συνέντευξη του υπουργού Δικαιοσύνης κ. Κοντονή, σχετικά με την άδεια που δόθηκε στον ισοβίτη τρομοκράτη Κουφοντίνα.

Εκείνο που με εξόργισε περισσότερο δεν ήταν τόσο η επιμονή του υπουργού να θεωρήσει το όλο θέμα αποκλειστική υπόθεση της αρμόδιας επιτροπής των φυλακών, αλλά ο ισχυρισμός του ότι η κυβέρνηση δεν επηρέασε ούτε μπορούσε να επηρεάσει κατά κανένα τρόπο την απόφαση αυτή.

Ως «ατράνταχτο» δε επιχείρημα επικαλέστηκε το γεγονός ότι στην επιτροπή αυτή προεδρεύει ανώτατος δικαστικός λειτουργός, χωρίς τη συγκατάθεση του οποίου δεν μπορεί να εφαρμοστεί η απόφασή της. Σε παρατήρηση του παρουσιαστή ότι ο δικαστικός αυτός λειτουργός άλλαξε πρόσφατα επί υπουργίας του, υπονοώντας προφανώς ότι η επιλογή του έγινε με υπόδειξη της κυβέρνησης για ευνόητους λόγους, δεδομένου ότι ο προηγούμενος ηρνείτο επανειλημμένα να συναινέσει στη χορήγηση της άδειας, ο κ. Κοντονής εξανέστη και διέρρηξε τα ιμάτιά του, λέγοντας ότι την επιλογή του δεν την έκανε η κυβέρνηση, αλλά η ανεξάρτητη Δικαιοσύνη, με απόφαση επιτροπής από δικαστικούς λειτουργούς στην οποία μάλιστα προεδρεύει μεταξύ άλλων ο πρόεδρος του Αρείου Πάγου.

Εκείνο όμως που δεν είπε ο κ. Κοντονής, αλλά δυστυχώς ούτε και ο παρουσιαστής, είναι ότι ο πρόεδρος του Αρείου Πάγου, και συνεπώς και πρόεδρος της επιτροπής αυτής, έχει επιλεγεί από την κυβέρνηση.

Δεν ισχυρίζομαι, ούτε υπονοώ, ότι στη συγκεκριμένη περίπτωση υπήρξε παρέμβαση της κυβέρνησης, δεν αποδέχομαι όμως, ως στοιχειωδώς νοήμων άνθρωπος, να θεωρείται ακαταμάχητο τεκμήριο ανεξαρτησίας από τη βούληση της εκάστοτε κυβέρνησης, η απόφαση μιας επιτροπής της οποίας ο πρόεδρος έχει επιλεγεί, με αποκλειστική ευθύνη και χωρίς την ανάγκη ύπαρξης οποιασδήποτε αιτιολόγησης, από την ίδια την κυβέρνηση.

Προφανώς το θέμα αυτό είναι χρόνιο πρόβλημα που άπτεται βασικών συνταγματικών και πολιτικών εννοιών, όμως η επίκλησή του από τους εκάστοτε πολιτικούς, κυβερνώντες ή αντιπολιτευόμενους, και μάλιστα κατά διαφορετικό τρόπο κάθε φορά, ανάλογα πώς τους βολεύει, συνιστά βάναυση προσβολή της νοημοσύνης μας, την οποία δεν μπορούμε να αποδεχόμαστε, ανεξάρτητα από πού προέρχεται και εάν μας αρέσει ή όχι.

Ιωαννης Γ. Κουλουρης, Δρ Μηχ/γος Ηλ/γος ΕΜΠ

Κυνισμός, μεταλλάξεις και η δημοκρατία μας

Κύριε διευθυντά
Στην «Καθημερινή» της 5.11.17 περιγράφονται συνθήκες πολιτικής συμπεριφοράς και τρόποι επικοινωνίας και ενημέρωσης που όντως κυριαρχούν και οι πολίτες αυτής της χώρας καθημερινά βιώνουν. Για παράδειγμα, εσείς σε άρθρο σας επισημαίνεται ότι «Δημιουργείται… ένας ασύλληπτος κυνισμός στην ελληνική κοινωνία που προκαλεί ζημιά», πως έτσι «ελλοχεύει ο κίνδυνος να αποδεχθούμε τα πάντα… τις κωλοτούμπες, τις μεταλλάξεις χωρίς τέλος…» και ότι «δεν αφήνεται κανένα περιθώριο για οράματα» – θα προσέθετα, ούτε για λίγα χαμόγελα, αν αναλογιστούμε τα των φόρων, τον ΕΝΦΙΑ και άλλα «ων ουκ έστιν αριθμός». Και ο Χρ. Γιανναράς εμφαντικά επισημαίνει πως «ο πολίτης είναι αδύνατο να ψηφίσει με ελεύθερη κρίση και βούληση» μέσα «στον ολοκληρωτισμό των εντυπώσεων» που επικρατεί στον πολιτικό λόγο και στα μέσα ενημέρωσης.

Με άλλα λόγια, θα έλεγα πως όλα αυτά, μεθερμηνευόμενα, σημαίνουν σοβαρό έλλειμμα δημοκρατίας, αφού ο πολίτης δεν μπορεί να ψηφίσει με «ελεύθερη κρίση», αλλά και ούτε ν’ αντιδράσει ως εθισμένος στον «ασύλληπτο κυνισμό» της «κωλοτούμπας», των «μεταλλάξεων» και του αποπροσανατολισμού της πληροφόρησης. Ή, το χειρότερο, συνιστούν μεθοδευμένη προσπάθεια επιβολής μιας άδηλης δικτατορίας, πολύ πιο επικίνδυνης από ό,τι η απροκάλυπτη. Γιατί, απλά, στη φανερή μπορείς να αντισταθείς, ενώ στην άδηλη, ως ανυποψίαστος, θα υποταχθείς∙ αφού, σιγά σιγά, παθητικά, θα την ανεχθείς, με τον καιρό θα εθιστείς και εντέλει, θέλεις δε θέλεις, θα την αποδεχθείς. Οι αντιφρονούντες –ή θεληματικά δύσπιστοι στα παραπάνω– ας αναλογιστούν τον πόνο που οι στίχοι του ποιητή μαρτυρούν: «Χωρίς περίσκεψιν, χωρίς λύπην, χωρίς αιδώ / μεγάλα κ’ υψηλά τριγύρω μου έκτισαν τείχη. / Και κάθομαι και απελπίζομαι τώρα εδώ. /… / Α όταν έκτιζαν τείχη πώς να μην προσέξω. /…/ Ανεπαισθήτως μ’ έκλεισαν από τον κόσμο έξω». (Καβάφης, Τείχη).

Β. Αν. Χαρισης, Μαρούσι

Έντυπη

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ