Η ΕΡΩΤΗΣΗ

Εσύ πήρες εισιτήριο;

MΑΡΙΑ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ

Τις δύο ή και περισσότερες ώρες έφτανε τις τελευταίες εβδομάδες ο χρόνος αναμονής στις ουρές των εκδοτηρίων του ΟΑΣΑ για να προμηθευτεί κανείς την προσωποποιημένη μηνιαία ηλεκτρονική κάρτα διαδρομών για τα μέσα μαζικής μεταφοράς. Πάνω από 300.000 πολίτες είχαν παραλάβει μέχρι τα μέσα Νοεμβρίου αυτές τις κάρτες, σύμφωνα με το ρεπορτάζ. Υπάρχουν φυσικά και αυτοί που, αφότου σπατάλησαν μισή ή και μία ώρα από τον –περιορισμένο ούτως ή άλλως χρόνο τους–, ανέβαλαν για άλλη μέρα την προσπάθεια να αποκτήσουν την πολυπόθητη κάρτα και εκείνη την άλλη μέρα άντεξαν τον δίωρο Γολγοθά. Εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι λοιπόν τις τελευταίες εβδομάδες έχουν ταλαιπωρηθεί στις ουρές των εκδοτηρίων, έχουν αφιερώσει χρόνο για να προμηθευτούν τα έγγραφα που πιστοποιούν τον ΑΜΚΑ τους, έχουν ξοδέψει χρόνο και χρήματα για να βγάλουν φωτογραφίες διαβατηρίου ή ταυτότητας, να αναζητήσουν και να εκτυπώσουν το Έντυπο Προσωποποίησης με QR Code από την ιστοσελίδα www.athenacard.gr. Και το ερώτημα που προκύπτει είναι μάλλον αυθόρμητο: Μα είμαστε καθόλου σοβαροί;

Σε αυτό το κράτος η ηλεκτρονική διακυβέρνηση παραμένει στα σπάργανα, τα χρονοδιαγράμματα γίνονται για να μπαίνουν ως ειδοποίηση στο smartphone, δεν εφαρμόζονται στοιχειώδεις οργανωτικές πρακτικές και εν τέλει οι πολίτες ταλαιπωρούνται στα όρια του σαδισμού. Με πολιτική απόφαση βγήκε φιρμάνι ότι από 1ης Νοεμβρίου όσοι κάνουν το λάθος να προτιμούν ακόμα τα μέσα μαζικής μεταφοράς θα πρέπει να χρησιμοποιούν ηλεκτρονικό εισιτήριο, παρότι η εφαρμογή του συστήματος συζητείται και αναβάλλεται για περισσότερο από έναν χρόνο, ακριβώς επειδή κανείς δεν είναι έτοιμος να το υλοποιήσει.

Και έφτασε ο αρμόδιος υπουργός, περίπου όπως ένας γυμνασιάρχης παλαιάς κοπής που θέλει να τιμωρήσει τους άτακτους μαθητές, να αποφασίσει και να διατάξει την άμεση συμμόρφωση εργαζομένων του ΟΑΣΑ και επιβατικού κοινού με το νέο –ανέτοιμο– σύστημα, λες και αυτοί φταίνε για τις καθυστερήσεις. Στο «ποινολόγιο» έγραψε το υπουργείο και την Αρχή Δεδομένων Προσωπικού Χαρακτήρα, γιατί απαγόρευσε λέει την έκδοση καρτών μέσω διαδικτύου –κατηγορία την οποία η Αρχή διαψεύδει–, αλλά και κάποια απρόσωπα κυκλώματα πλαστών εισιτηρίων που θα μείνουν χωρίς δουλειά. Το επόμενο ερώτημα που προκύπτει είναι και αυτό αβίαστο: Μα θα τρελαθούμε εντελώς;

Σε ποια χώρα τα συστήματα λειτουργίας βασικών υπηρεσιών του κράτους αλλάζουν με εντολή υπουργού, χωρίς να προηγηθεί η ολοκλήρωση των τεχνικών εργασιών και υποδομών που απαιτούνται για την απρόσκοπτη εφαρμογή του νέου συστήματος; Σε ποια χώρα η προχειρότητα ξεπερνιέται με πολιτική απόφαση; Σε ποια χώρα το κράτος δείχνει ανερυθρίαστα τέτοια έλλειψη σεβασμού στους πολίτες; Και, αν είναι δυνατόν, γιατί χρειαζόταν ο ΑΜΚΑ; Και ποιος ήταν ο αρμόδιος για να ενημερώσει υπεύθυνα τους δύσμοιρους επιβάτες για την ημερομηνία κατάργησης των χάρτινων μεμονωμένων εισιτηρίων, που άλλαζε κάθε τρεις και λίγο; Σε ποιο θέατρο του παραλόγου ο υπουργός προστάζει να κατέβουν οι μπάρες και οι εργαζόμενοι ανταπαντούν ότι θα τις κρατήσουν ανοιχτές, φωνάζοντας σαν άλλος Χρήστος Ιακώβου «κάτσε κάτω από την μπάρα»;

Σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες, αφότου οι... ιθαγενείς κατέβηκαν από τα δέντρα –και ενώ εμείς χτίζαμε την υπερφίαλη ταυτότητά μας πάνω στους Παρθενώνες των προγόνων μας–, φτιάχτηκαν συστήματα δημόσιων μεταφορών που έχουν συμπληρώσει χρόνια λειτουργίας με «έξυπνα» εισιτήρια. Ας ζητούσαμε να δανειστούμε την τεχνογνωσία, δεν χρειάζεται συνέχεια να ανακαλύπτουμε τον τροχό! Ή τουλάχιστον ας τους ρωτούσαμε αν κι αυτοί ζητούσαν τον ΑΜΚΑ! ■

Περιοδικό "Κ"

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ