ΑΤΖΕΝΤΑ

Οι δίνες του Ζαχαρία Παπαντωνίου

ΝΙΚΟΣ ΒΑΤΟΠΟΥΛΟΣ

«Snuff» (λεπτ.), 2017. Ενα από τα έργα του Ζαχαρία Παπαντωνίου στην ατομική του έκθεση (Alma Gallery).

ΕΤΙΚΕΤΕΣ:

Μπροστά στα έργα του Ζαχαρία Παπαντωνίου, όπως παρουσιάζονται στην ατομική έκθεσή του, στην Alma Gallery, στο Κολωνάκι (Υψηλάντου 24), αναλογίζομαι: Πόσο σθένος χρειάζεται να έχει ένας καλλιτέχνης για να παλεύει με τη ζωγραφική, να πασχίζει για την τέχνη, σε μια Αθήνα που κατά κανόνα προσπερνάει τους χειρώνακτες εργάτες του πνεύματος. Και όμως, μπροστά στη φαινομενικά αφηρημένη ζωγραφική του Ζαχαρία Παπαντωνίου, με τις δίνες, τις κοιλάδες, τα υψώματα και το γεωφυσικό ανάγλυφο της μνήμης και της φαντασίας, αισθάνομαι ότι γίνομαι μάρτυρας μιας σπάνιας αίσθησης χρώματος και ικανότητας σύνθεσης. Στα δικά μου μάτια, τα έργα του Ζαχαρία Παπαντωνίου εμφανίζονται ως διαθλασμένες προσωπογραφίες και ανατομίες ρευστών και ανεξερεύνητων ψυχικών τοπίων.

Σπάνια συναντά κανείς τη δύναμη της σύνθεσης αποτυπώσεων του ασυνειδήτου, με τον έλεγχο της ματιάς και το βάθος της ενσυναίσθησης του 39χρονου Ζαχαρία Παπαντωνίου. Μάστορας στο χρώμα, σε μια ατελεύτητη διαβάθμιση με εναλλασσόμενη θερμοκρασία, ένταση, πυκνότητα και πάχος, δείχνει ότι τα έργα του, αν και εντάσσονται σε μια μεγάλη παράδοση ενός αιώνα και πλέον, αυτονομούνται μέσα από την αλήθεια και την καλαισθησία του δημιουργού τους. Οι συνθέσεις του, σαν μια φουτουριστική κοσμολογία, πάλλονται, συστρέφονται, ασθμαίνουν.

Έντυπη

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ