ΒΙΒΛΙΟ

«Μέτρα λιτότητας», η Ελλάδα ως τόπος εξωτισμού

ΝΙΚΟΣ ΒΑΤΟΠΟΥΛΟΣ

ΕΤΙΚΕΤΕΣ: ΠΡΟ-ΒΟΛΕΣ

Υπάρχει μια ακατανίκητη συνθήκη. Να μην μπορεί να δει κανείς τίποτε από όσα γεννώνται στην Ελλάδα έξω από ένα προβλέψιμο και στερεότυπο κάδρο της «κρίσης». Θεωρείται εξ ορισμού αυτονόητο, από πολλούς, ότι όποιος δημιουργεί σε αυτήν τη χώρα έχει διαμορφωθεί από την «κρίση», ότι η ανάγκη έκφρασης διαποτίζεται από όσα έχουν συμβεί μετά το 2008 και, εν ολίγοις, ότι η τέχνη είναι αυτονοήτως πολιτική, πολιτικοποιημένη, εμμέσως πλην σαφώς στρατευμένη, έστω και εξ αντανακλάσεως. Και όλα αυτά είναι καταγεγραμμένα και διόλου καινοφανή από ιστορική άποψη, αλλά αντικειμενικά είναι πλέον κουραστικά και δεν έχουν πολλά να προσφέρουν αν παίζουν με εύκολα στερεότυπα, τα οποία με τη σειρά τους μπορούν εύκολα να επικοινωνηθούν και να πουλήσουν.

Δεν έχω αντίρρηση ότι η βραβευμένη ανθολογία ελληνικής ποίησης στα αγγλικά από την Kάρεν βαν Ντάικ, καθηγήτρια νεοελληνικής λογοτεχνίας στο Κολούμπια, είναι αξιοπρόσεκτη, και χρήσιμη, και ότι περιποιεί μεγάλη τιμή στη νέα ελληνική ποίηση και στους ποιητές που ανθολογεί (η ανθολογία κυκλοφόρησε πρόσφατα στα ελληνικά με τίτλο «Μέτρα λιτότητας», εκδ. Αγρα). Δεν μπορώ, όμως, να μην επισημάνω ότι κρατώ πλέον σοβαρές αποστάσεις από τη διακίνηση και την εξάντληση πέραν κάθε αντοχής των στερεοτύπων περί λιτότητας και περί εξουθένωσης των Ελλήνων. Μπορεί να υπάρχει κοινό, μπορεί, επίσης, να υπάρχει και σοβαρή αιτιολόγηση, αλλά ο εξωτισμός της Ελλάδας στην άκρη των Βαλκανίων, της Ελλάδας όπου αυξάνονται και «οι αυτοκτονίες», σύμφωνα με τον πρόλογο, προσωπικά δεν με συγκινεί ως ερμηνευτικός κανόνας. Θεωρώ ότι το πλούσιο ταλέντο των Ελλήνων ποιητών που η Κάρεν βαν Ντάικ είχε την ευαισθησία και γενναιοδωρία να συστήσει στο διεθνές κοινό, δεν έχει ανάγκη τα κάδρα εξωτισμού.

Έντυπη

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ