Γράμματα Αναγνωστών

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

ΕΤΙΚΕΤΕΣ: Γραμματα Aναγνωστων

Εχθρεύονται τη συναίνεση

Κύριε διευθυντά
Διαχρονικά η μη συνεργασία μεταξύ της εκάστοτε κυβέρνησης και των υπολοίπων κομμάτων και ιδιαίτερα της αξιωματικής αντιπολίτευσης σε κρίσιμα θέματα της πατρίδας μας, είχε καταστρεπτικές συνέπειες. Αν π.χ. αντί των εκλογών της 20-09-2015 είχαμε μια κυβέρνηση εθνικής ενότητας, θα είχε αποφευχθεί σε μεγάλο βαθμό το δράμα που ζει ο ελληνικός λαός με τα μνημόνια. Τραγικά περιστατικά, από την έλλειψη συνεργασίας, διαπιστώνονται, αν ανατρέξει κανείς στο παρελθόν από το 1821 και μετά. Πριν από λίγο καιρό, κατά την άποψή μου, έγινε λάθος πολιτική κίνηση από τον ΣΥΡΙΖΑ με το νομοσχέδιο για την τριτοβάθμια εκπαίδευση και μεταξύ άλλων και για το άσυλο. Το λάθος έγκειται στο ότι, δυστυχώς, αντί να προβάλλεται διαρκώς, ως μεγάλη επιτυχία του πολιτικού κόσμου, η συναίνεση μεταξύ της κυβέρνησης και της αντιπολίτευσης το 2011 για την ψήφιση του νόμου για την ανώτατη παιδεία και για το άσυλο με 255 βουλευτές, ο ΣΥΡΙΖΑ με το νομοσχέδιό του πολέμησε αυτό που όλα τα χρόνια εύχονται οι Ελληνες, ανεξαρτήτως πολιτικής θέσης, τη Συναίνεση μεταξύ των κομμάτων. Η οποιαδήποτε πολιτική «εγχείρηση» του ΣΥΡΙΖΑ στον ανωτέρω νόμο, αν αυτή όντως ήταν τόσο απαραίτητη, θα έπρεπε να γίνει διακριτικά με πλήρη σεβασμό στην ιδέα της συναίνεσης. Τελικά το αποτέλεσμα (χωρίς πάντα κατά την άποψή μου να έχει βελτιωθεί το άσυλο – απεναντίας) ήταν η πολιτική κίνηση της κυβέρνησης να στείλει μηνύματα καταπολέμησης της συναίνεσης γενικότερα.

Θάνος, Θανασης, Τοπογράφος Μηχανικός ΕΜΠ

Ο Κ. Α. Δοξιάδης ως «σαμποτέρ»

Κύριε διευθυντά
Αναφέρομαι στο κείμενο της συνεργάτιδός σας Αριστοτελίας Πελώνη –«Κ» 03-11-2017–, σελ. 4, όπου υπό τον τίτλο «Ο Κυριάκος χτίστης» μνημονεύει τη γνωστή ρήση του μεγάλου Ελληνα πολεοδόμου Κωνσταντίνου Α. Δοξιάδη, που είχε πει για τον εαυτό του τα παρακάτω: «Υπήρξα ειρηνιστής, μετά πολεμιστής, στη συνέχεια σαμποτέρ και στο τέλος χτίστης». Ως προς εμέ, θα μου επιτραπεί να αναδείξω τι εννοούσε λέγοντας «στη συνέχεια υπήρξα σαμποτέρ». Ο Κωνσταντίνος Α. Δοξιάδης, τον οποίο το παγκοσμίου κύρους περιοδικό TIME ανακήρυξε ως μία από τις εξήντα (60) κορυφαίες προσωπικότητες του 20ού αιώνα, αφιερώνοντάς του και εξώφυλλο (γιος του είναι ο διαπρεπής μαθηματικός και συγγραφέας Απόστολος Δοξιάδης), πολέμησε στο μέτωπο της Αλβανίας, όπου του απονεμήθηκε ο Πολεμικός Σταυρός (εξ ου και το «πολεμιστής» που αναφέρει στη γνωστή ρήση του).

Στα δίσεκτα χρόνια της Κατοχής, ο Κ. Α. Δοξιάδης ίδρυσε αντιστασιακή ομάδα που, κατά κύριο λόγο, αποτελείτο από στενούς συνεργάτες-συναδέλφους του μηχανικούς. Η ομάδα αυτή, συνδεδεμένη με το Συμμαχικό Στρατηγείο Μέσης Ανατολής, είχε ως κύριο μέλημά της πράξεις σαμποτάζ αλλά και παροχή πληροφοριών για τις στρατιωτικές εγκαταστάσεις του Γ΄ Ράιχ στην Ελλάδα. Σε μία τέτοια επίσκεψη κλιμακίου της στην Ελευσίνα (όπου σε πακέτο από τσιγάρα οι μετέχοντες μηχανικοί ανέγραφαν το τι παρατηρούσαν στο στρατιωτικό αεροδρόμιο της πόλης – αριθμό αεροπλάνων, τύπος αυτών κ.λπ.), έπεσαν σε «μπλόκο» των δυνάμεων Κατοχής. Οπως δε μου αφηγείτο ένας από τους συμμετέχοντες, όλοι τους υπήρξαν απόλυτα ψύχραιμοι και αφέθηκαν ελεύθεροι, αφού οι Γερμανοί δεν εφαντάζοντο ότι τόσο κρίσιμα στοιχεία θα ήταν αποτυπωμένα σε πακέτα τσιγάρων και δη με τα χαρακτηριστικά «ιερογλυφικά» των μηχανικών!

Για την ιστορία, οι άντρες-μηχανικοί, που συγκράτησε η μνήμη μου, οι οποίοι, κυρίως, πλαισίωσαν τον Ντίνο Δοξιάδη στην εθνική αυτή πρωτοβουλία του, υπήρξαν οι διακεκριμένοι αρχιτέκτονες: Γιάννης Γ. Παπαϊωάννου (σπουδαίος επίσης μουσικολόγος, αδελφός της εκλεκτής πιανίστριας Μαρίκας Παπαϊωάννου, συζύγου του μεγάλου διευθυντή της «Κ» Αιμ. Χουρμούζιου), Χαρ. Σφαέλλος –μετέπειτα καθηγητής της Σχολής Καλών Τεχνών των Παρισίων και πρώτος μεταπολιτευτικός γ. γραμματέας του υπουργείου Δημοσίων Εργων στην κυβέρνηση που σχημάτισε ο Εθνάρχης τον Ιούλιο του 1974–, ο Κωνσταντίνος Ι. Κλείδωνας, διευθυντής του παραπάνω υπουργείου και εκ των πλέον στενών συνεργατών, επί μακρόν, του Κ. Α. Δοξιάδη, διαπρεπής επίσης μουσικολόγος, ο Αρθούρος Σκέπερς, Φλαμανδός την καταγωγή και αδελφός της συζύγου του Ντίνου Δοξιάδη.

Ο αντιστασιακός Ηρακλής Ν. Πετιμεζάς-Λαύρας, ο θρυλικός «Νικήτας» της Εθνικής Αντίστασης, που μετείχε της κυβερνήσεως Θεμιστοκλή Σοφούλη ως υπουργός Τύπου και Πληροφοριών (Νοέμβριος 1945 - Απρίλιος 1946), εξιστορεί, στο χρονικό της Εθνικής Αντιστάσεως που έγραψε, τη δράση της αντιστασιακής ομάδος που συγκρότησε ο Ντίνος Δοξιάδης.

Στην ανωτέρω κυβέρνηση Θ. Σοφούλη ο Ντίνος Δοξιάδης ανέλαβε, το πρώτον, υπουργικά καθήκοντα ως μόνιμος υπουργός Ανασυγκρότησης, και προχώρησε στη σύνταξη του μνημειώδους Λευκώματος υπό τον τίτλο: «Αι θυσίαι της Ελλάδος στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο», Λεύκωμα που η «Κ» πρόσφερε στους αναγνώστες της το παρελθόν έτος. Δεν αντέχω, όμως, στον πειρασμό να μην αναλογιστώ ότι το 1945, ήτοι 72 χρόνια πριν, η Ελλάς είχε επικεφαλής υπουργό του Τομέα Ανασυγκρότησης και Δημοσίων Εργων τον Κ. Α. Δοξιάδη. Οι συνειρμοί και τα σχόλια, επ΄ αυτού, στην κρίση των αναγνωστών σας.

Ιωάννης Κ. Θεοδωρόπουλος, Δικηγόρος

Ο Καζαντζάκης και ο Πικάσο

Κύριε διευθυντά
Παρακολούθησα σε εκπομπή του ΣΚΑΪ τον κ. Γιάννη Σμαραγδή, που μίλησε για την παρουσίαση της νέας του ταινίας για τον Νίκο Καζαντζάκη, τον συγγραφέα που είναι παγκοσμίως γνωστός. Στη Γενεύη είμαι κι εγώ μέλος του Ιδρύματος Καζαντζάκη, του οποίου πρόεδρος είναι ο εξαίρετος κ. Γεώργιος Στασινάκης. Η Ελένη Καζαντζάκη έμενε μονίμως στη Γενεύη και είχα τη μεγάλη τιμή και χαρά να είμαι ανάμεσα στους φίλους της – βρισκόμασταν συχνά και στο σπίτι της. Ο Νίκος Καζαντζάκης έφυγε από τη ζωή την ημέρα του Αγίου Δημητρίου 26/10 και η Ελένη πάντα μου τηλεφωνούσε είτε ήταν στη Γενεύη είτε εκτός για να μου ευχηθεί χρόνια πολλά. Μας διηγείτο συχνά πολλά για τον Νίκο, αλλά το πιο περίεργο και άξιο θαυμασμού και ψυχής του Νίκου ήταν το κατωτέρω περιστατικό. Ο Νίκος Καζαντζάκης έμενε σχεδόν μονίμως στην Αίγινα και σύχναζε σε κάποιο ταβερνάκι όπου και πολλοί φίλοι του πήγαιναν. Μεταξύ αυτών ήταν και ένας ζωγράφος. Λοιπόν ο μεγάλος ζωγράφος Πάμπλο Πικάσο, ο οποίος θαύμαζε τον Νίκο Καζαντζάκη, ετοίμαζε μία έκθεση στο Παρίσι και του έστειλε πρόσκληση για να την επισκεφθεί. Ο Νίκος αναρωτήθηκε «τι σχέση έχω εγώ με τη ζωγραφική» και του ήρθε η ιδέα να δώσει την πρόσκληση στον ζωγράφο της παρέας (Γεώργιο) που σύχναζε στο ταβερνάκι στην Αίγινα. Του αγοράζει ένα εισιτήριο για να πάει στο Παρίσι. Εκεί λοιπόν του λέγει «Γιώργο, πάρε αυτή την πρόσκληση και το εισιτήριο και θα πας στο Παρίσι στην έκθεση του Πικάσο και θα του πεις ότι σε έστειλα εγώ». Οπως μας είπε η Ελένη, ο Ελληνας ζωγράφος κοντά στον μεγάλο Πικάσο έγινε διάσημος. Εχω την τιμή και τη χαρά να γνωρίζομαι με τον κ. Γιάννη Σμαραγδή, μέσω κοινού μας εκλεκτού φίλου.

Δημητρης Σκεπαρνιας, Γενεύη

«Και τα τρισέγγονα θα χρωστάνε»

Κύριε διευθυντά
Η κυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, αφού ξεζούμισε τους εργαζομένους και τους συνταξιούχους με τις περικοπές και τη φορολογία, όπως κυνικά ομολόγησε ο υπουργός Οικονομικών, βρήκε ότι έχουμε πλεόνασμα προς διανομή. Τρομάρα μας. Είναι χρεωμένα ακόμη και τα αγέννητα τρισέγγονά μας και η κυβέρνηση βλέπει πλεόνασμα. Και θέλει να το μοιράσει με δημοσιονομικά κριτήρια.

Το 2018 και το 2019 περιμένουν και άλλα δεινά τους συνταξιούχους. Οπως, μείωση των συντάξεων, κατάργηση του επιδόματος συζύγου και ποιος ξέρει τι άλλο. Οπως είναι γνωστό από δημοσιεύσεις, το 80% των ελευθέρων επιχειρηματιών δηλώνει ετήσιο εισόδημα 6.000-8.000 ευρώ. Αυτοί δικαιούνται το μέρισμα. Ας σταματήσουν επιτέλους οι εξυπνάδες και αφού θέλουν να μοιράσουν χρήματα, ας τα μοιράσουν τουλάχιστον σωστά. Να τα δώσουν στους μακροχρόνια άνεργους και σε αυτούς που επλήγησαν πρόσφατα από τις πλημμύρες, κατοίκους της Μάνδρας και του Μεγάλου Πεύκου.

Γιαννης Γεωργιαδης

Από το γνώθι σαυτόν... στο selfie εαυτόν και στο μέγα άγχος για τα like...

Κύριε διευθυντά
Διανύουμε την εποχή της επανάστασης των ΜΜΕ του Διαδικτύου και της αλματώδους εξέλιξης των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, με τα οποία κονιορτοποιήθηκαν οι αποστάσεις και ανοίχτηκαν οι λεωφόροι της επικοινωνίας. Παρ’ όλα αυτα, η ανθρώπινη ψυχή έχει αλωθεί από τη μοναξιά, που έχει λάβει διαστάσεις επιδημίας, σε όλες τις ηλικίες, με ελάχιστες συνειδητές ενδείξεις, με απρόβλεπτες και με γεωμετρική πρόοδο αυξανόμενες συνέπειες. Αφήσαμε πίσω μας ανεπιστρεπτί την εποχή που το σκάγαμε από το σπίτι για να συναντήσουμε φίλους, που ακούγαμε τα προβλήματά τους, λέγαμε τα δικά μας, τσακωνόμασταν και φιλιώναμε και οι παρατηρήσεις τους μας έσπρωχναν τόσο στην αυτογνωσία, όσο και στην ετερο-γνωσία. Και αυτό ήταν το νόημα της ζωής. Μετά ήρθε... η ψηφιακή τεχνολογία.

Τα πάντα έγιναν αντικείμενο ηλεκτρονικής επεξεργασίας. Το γραφικό κοινωνικό σχόλιο (κοινώς λεγόμενο υποτιμητικά κουτσομπολιό) ψηφιοποιήθηκε με επιτυχία: οι ενδιαφερόμενοι δεν σιγομουρμουρίζουν πού πήγε ο ένας και τι έκανε ο άλλος, γιατί υπάρχει το check in με το οποίο κοινοποιούνται ο χώρος, ο χρόνος και τα πρόσωπα. Δεν υπάρχουν διαφωνίες, επιδοκιμασίες και κατακραυγές των γειτόνων, ούτε ο γόνιμος κατά πρόσωπο διάλογος, γιατί έχει αντικατασταθεί από τα σχόλια κάτω από επιλεγμένες αναρτήσεις με τον εκσυγχρονισμένο (και αλλοιωμένο) γλωσσικό κώδικα. Οσο για τα μυστικά... παραμένουν μυστικά και γράφονται inbox.

Με αυτά τα δεδομένα γίνεται αντιληπτό ότι τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης αποτελούν ηλεκτρονική παρωδία της ανθρώπινης επαφής, με κύριο χαρακτηριστικό την ψηφιοποίηση των συναισθημάτων και την τεχνολογική αλλοίωση των διαπροσωπικών σχέσεων. Η κοινωνικοποίηση μεταλλάχτηκε σε «κοινοποίηση» και απελπισμένη ψευδαίσθηση κοινωνικής αποδοχής, με επίπλαστο συναίσθημα προσωπικής αναγνώρισης και αξίας. Σε αυτό το πλαίσιο κάθε χρήστης κατασκευάζει επιμελώς το προσωπικό του προφίλ, με άλμπουμ επιλεγμένων φωτογραφιών και αυτοφωτογραφήσεων (selfie), με προσωπικές πόζες –μιμητικές καρικατούρες προβαλλόμενων προτύπων– προφίλ ή ολόσωμες, σε ποικίλες στάσεις, παραστάσεις και διαστάσεις, όλες φτιασιδωμένες με υπερσύγχρονα προγράμματα ηλεκτρονικής επεξεργασίας εικόνας. Απώτερος στόχος η ωραιοποίηση, η αποδοχή, η επίδειξη πλούτου, η προσέλκυση συντρόφου, η απόκτηση φήμης, η επιβεβαίωση.

Αποτελεί θλιβερή διαπίστωση ότι με τις selfie αποκαλύπτουμε στους άλλους τη μοναξιά μας. Οσο περισσότερο φτιάξιμο, στήσιμο, στυλιζάρισμα, τόσο βαθύτερη η μοναξιά. Η αυτοφωτογράφηση ως διαδικασία είναι μοναχική: τραβάς φωτογραφία μόνος σου, τον εαυτό σου, δεν υπάρχει κάποιος άλλος να το κάνει για εσένα. Πάνε οι εποχές που παρακαλούσαμε έναν περαστικό για να μας βγάλει φωτογραφία. Αυτό ήταν μια ανθρώπινη επαφή, μια επικοινωνία, μια αφορμή για κουβέντα, προκαλούσε ένα χαμόγελο αμηχανίας, ένα στιγμιαίο αίσθημα συστολής, ένα φευγαλέο κοκκίνισμα στα μάγουλα. Με τη selfie απαλλασσόμαστε από τον «μεσάζοντα», χαμογελάμε μηχανικά και υποκριτικά στην κάμερα του κινητού, στην άκρη του χεριού μας (ή του σελφοκόνταρου). Ανησυχητικό δεν είναι αυτό το τέντωμα του χεριού, ως προέκταση του μοναδικού εαυτού μας, το χαμόγελο προς τον εαυτό μας, η παντελής απουσία του άλλου; Και μετά την ανάρτηση στο προφίλ αρχίζει η αγωνιώδης αναμονή για τη συγκέντρωση των like, ως ψηφιοποιημένης έγκρισης, υποστήριξης, επιδοκιμασίας και αποδοχής.

Ας αυτοφωτογραφήσουμε λοιπόν την εποχή μας: οι selfies είναι έκφανση της επικράτησης της εικόνας έναντι του λόγου και της ανθρώπινης επαφής, είναι ένδειξη ότι το περιτύλιγμα είναι σημαντικότερο από το περιεχόμενο, απόδειξη της επιδερμικότητας των ψηφιοποιημένων ανθρωπίνων επαφών και συναισθημάτων. Αποτελούν έκφραση εγωπάθειας και συντηρούν την κενοδοξία του μοναχικού, τρέφουν τη ματαιοδοξία, τη λαγνεία και την αυταρέσκεια αυτών που βρίσκονται σε ψυχικό ή συναισθηματικό αδιέξοδο και το αγνοούν ή εσκεμμένα το καλύπτουν. Θεοποιήσαμε το «φαίνεσθαι» και θάψαμε το «είναι», γεμίσαμε τον κόσμο μας με όμορφα πρόσωπα και αδειάσαμε την ψυχή μας από τα όμορφα συναισθήματα, επιδιώξαμε την υποκρισία της διαδικτυακής επαφής και απορρίψαμε τη γνησιότητα της ανθρώπινης συναναστροφής.
Από το «γνώθι σαυτόν» του αρχαίου ελληνικού κόσμου, με όχημα την τεχνολογία και με ιλιγγιώδη ταχύτητα οδηγηθήκαμε στο selfie εαυτόν και στραγγίσαμε τον εσωτερικό μας κόσμο από καθετί γόνιμο και ουσιώδες, γιγαντώνοντας τον ατομικισμό και αφήνοντας ατροφική την κοινωνικότητά μας. Και τώρα τι κάνουμε;

Σοφια Ι. Μαργαριτη, Φιλόλογος - συγγραφέας

Η απελπισία του Πυγμαλίωνα

Κύριε διευθυντά
Στα μυθικά χρόνια, ένας καλλιτέχνης με το όνομα Πυγμαλίωνας είδε πως οι γυναίκες γύρω του είχαν χάσει ολοκληρωτικά το αίσθημα της ντροπής και απελπίστηκε. Ετσι έπιασε τα εργαλεία του και σκάλισε το ελεφαντόδοντο, για να φτιάξει τη δική του ιδανική γυναίκα. Ηταν τόσο ιδανική που, όταν με τη βοήθεια της Αφροδίτης άρχισε να ζωντανεύει, κοκκίνισε από ντροπή νιώθοντας ότι ήταν γυμνή, πριν ακόμα ανοίξει τα μάτια της και δει τον καλλιτέχνη.

Τηρουμένων των αυτονόητων αναλογιών, στη σημερινή Ελλάδα βιώνουμε ξανά το φαινόμενο της εποχής του Πυγμαλίωνα· τώρα πια με τη μορφή της θρασύτατης κυβερνητικής αναισχυντίας, που τη συνοδεύει ανερυθρίαστη επιθετικότητα και που όμοιά της δεν γνώρισε η μεταπολεμική Ελλάδα. Κάποιοι μας κοιτούν καθημερινά στα μάτια και μας φωνάζουν, κουνώντας ξεδιάντροπα το δάχτυλο: ο ήλιος ανατέλλει από τη Δύση και όχι από την Ανατολή.

Είναι τραγικό ότι στην πλειονότητά τους οι πνευματικοί άνθρωποι κρατούν τα μάτια τους ερμητικά κλειστά, τα αυτιά τους βουλωμένα και τη συνείδησή τους εν υπνώσει. Καμώνονται ότι δεν ακούν πως τάχα ο ήλιος άλλαξε πορεία, ότι δεν βλέπουν αυτούς που το ισχυρίζονται, ότι εν πάση περιπτώσει αυτό δεν τους αφορά.

Καιρός όμως να ανοίξουν τα αυτιά και τα μάτια τους, να κινητοποιήσουν τη συνείδησή τους και να νιώσουν και αυτοί την απελπισία του Πυγμαλίωνα· απελπισία γιατί η αναισχυντία δεν έχει όρια, γιατί τα πάντα είναι επιτρεπτά και θεμιτά, γιατί όλες οι αρχές και αξίες έχουν ευτελιστεί, γιατί ο κυνισμός θριαμβεύει. Τότε, είμαι βέβαιος, ο κάθε άνθρωπος των γραμμάτων και της τέχνης θα πιάσει τα εργαλεία της δουλειάς του και θα αγωνιστεί για να ξαναφέρει το αίσθημα της ντροπής στον τόπο μας.

Μιχαηλ Πασχαλης, Ομότιμος καθηγητής Κλασικής Φιλολογίας Πανεπιστημίου Κρήτης, Τμήμα Φιλολογίας

Για το Τμήμα Φυσικοθεραπείας

Kύριε διευθυντά
Tο τελευταίο διάστημα έχει εδραιωθεί και γίνεται πλέον αποδεκτή η τεκμηριωμένη άποψη για την ανάγκη αυτοτελούς λειτουργίας του Τμήματος Φυσικοθεραπείας στο υπό ίδρυση Πανεπιστήμιο Δυτικής Αττικής. Παρ’ όλα αυτά, δημοσιεύματα όπως αυτό της έγκριτης «Καθημερινής» (21-11-2017, http://www. kathimerini. gr/935533/article/epikairothta/ellada/politikes-pieseis-gia-to-aei-dyt-attikhs?platform=hootsuite) προσπαθούν να δημιουργήσουν αρνητικό κλίμα για το Τμήμα Φυσικοθεραπείας επικαλούμενα «πληροφορίες» από «στελέχη» του ΤΕΙ Αθήνας.

Υπογραμμίζεται όμως ότι ούτε τα ανώνυμα «στελέχη» του ΤΕΙ-Α αλλά ούτε και η εφημερίδα τοποθετούνται επί της ουσίας των κατ’ επανάληψη δημοσιευμένων θέσεων και επιχειρημάτων του κλάδου της Φυσικοθεραπείας, σε εθνικό (ΠΣΦ, Τμήμα Φυσικοθεραπείας), ευρωπαϊκό (WCPT-ER) αλλά και παγκόσμιο (WCPT) επίπεδο. Κατά τον ίδιο τρόπο και το αναφερόμενο δημοσίευμά σας απλά δηλώνει ενόχληση που σημαντικά πρόσωπα της πολιτικής σκηνής υποστηρίζουν σθεναρά την ένταξη των σπουδών Φυσικοθεραπείας στην πανεπιστημιακή εκπαίδευση, χωρίς να πραγματεύεται την ουσία του θέματος.

Ο αγώνας για πανεπιστημιακές σπουδές στη Φυσικοθεραπεία είναι διαχρονικός και σε καμία περίπτωση κομματικός. Είναι αγώνας τεκμηριωμένος με λόγο ακαδημαϊκό και επιστημολογικό! Είναι απόλυτα σωστό ότι η προσπάθεια για την αυτοτελή ένταξη του Τμήματος Φυσικοθεραπείας στην πανεπιστημιακή ανώτατη εκπαίδευση είχε και έχει την υποστήριξη πολλών ακαδημαϊκών και αξιωματούχων από όλο το φάσμα της πολιτικής σκηνής. Μεταξύ αυτών, πρωταγωνιστεί η υπουργός Τουρισμού Ελενα Κουντουρά. Στο σημείο αυτό, θα πρέπει να υπογραμμισθεί ότι η κ. Κουντουρά, ως πρώην μέλος της Επιτροπής Μορφωτικών Υποθέσεων της Βουλής των Ελλήνων, αλλά και ως πρώην αθλήτρια του στίβου, απόφοιτος του Εθνικού Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών, υποστηρίζει διαχρονικά την ένταξη των σπουδών Φυσικοθεραπείας στην πανεπιστημιακή κατεύθυνση της ανώτατης εκπαίδευσης. Επίσης, η κ. Κουντουρά υποστήριξε πολιτικά και επιστημονικά τον αγώνα μας για τη διατήρηση της αυτοτέλειας του Τμήματος Φυσικοθεραπείας του ΤΕΙ Αθήνας απέναντι στις ρυθμίσεις του απαράδεκτου από κάθε άποψη «Σχεδίου Αθηνά» (2013), αλλά και απέναντι στα «στελέχη» του ΤΕΙ Αθήνας που και τότε προωθούσαν τη συγχώνευση του Τμήματος Φυσικοθεραπείας με το Τμήμα Εργοθεραπείας του ΤΕΙ Αθήνας, αποκλείοντας όλες τις προτάσεις που είχαν υποβληθεί για την ακαδημαϊκή ενίσχυση των τμημάτων.

Παπαθανασιου Γ., αναπληρωτής πρόεδρος Τμήματος Φυσικοθεραπείας ΤΕΙ Αθήνας ,Τριγωνης Ε., γενικός γραμματέας ΠΣΦ Μαρσελλου Μ., πρώην πρόεδρος Π.Τ. Αττικής, ΠΣΦ

Το μέρισμα της παρακμής

Κύριε διευθυντά
«Ζούμε σε έναν άλλο κόσμο απ’ αυτόν που σκεπτόμαστε», έγραφε επιγραμματικά ο Ούλριχ Μπεκ στην «Επινόηση του πολιτικού». Προφανώς δεν μπορούσε καν να διανοηθεί ότι θα μετουσιώνονταν τα λόγια του σε πράξη σήμερα στην Ελλάδα της κρίσης. Διότι όταν έχεις στοιχειώδεις ανάγκες σε βασικούς τομείς όπως στα νοσοκομεία, στα σχολεία κ.α. που μεγεθύνονται καθημερινά, πώς μπορείς να ισχυριστείς ότι σου περίσσεψε και πλεόνασμα προς διανομή; Κι αν μοιράζεις το πλεόνασμα για να αμβλύνεις τη φτώχεια, όπως ισχυρίζεσαι, γιατί επιβάλλεις με τον προϋπολογισμό του 2018 περικοπές 1,6 δισ. σε ασφάλιση, περίθαλψη και πρόνοια που πλήττουν πάλι τους φτωχούς, αφού οι έχοντες έχουν τη δυνατότητα να απευθυνθούν στον ιδιωτικό τομέα;

Ολα αυτά, με αφετηρία την κυβέρνηση Σαμαρά, που πρώτη επινόησε τη διανομή κοινωνικού μερίσματος και γέμισε τις γιαγιάδες στα χωριά με tablets και άλλα ηλεκτρονικά, θα ήσαν αδιανόητα σε ένα κράτος που έχει ανταποκριθεί στις κοινωνικές ανάγκες του λαού του. Διότι το χάσμα της κοινωνικής πολιτικής της χώρας μας έναντι άλλων εταίρων μας είναι τεράστιο: Σύμφωνα με τα στοιχεία της Eurostat για το 2014, η Ελλάδα συμπεριλαμβάνεται στις ευρωπαϊκές χώρες με τις χαμηλότερες δαπάνες για την κοινωνική προστασία με αποτέλεσμα να διαθέτει μόλις το 8,6% των συνολικών δαπανών της για την Υγεία έναντι 14,8% του μέσου όρου στην Ε.Ε. και 7,6% για την παιδεία έναντι 10, 3% στην Ε.Ε. Αλλά και για τους τομείς όπως «ασθένεια και αναπηρία» διατίθεται το 2,5% των δαπανών έναντι 5,8% στην Ε.Ε., «οικογένεια και παιδιά» μόλις 1,1% έναντι 3,5% στην Ε.Ε., αλλά και για «ανεργία» μόλις 1,5% της συνολικής δαπάνης έναντι 3,2% στην Ε.Ε. και 3,8% στην Ευρωζώνη.

Γιατί λοιπόν όσο αυξάνεται η φτώχεια δεν οικοδομούν το κοινωνικό κράτος αλλά αντίθετα το αποδομούν και το υποκαθιστούν με κινήσεις εντυπωσιασμού; Διότι το κοινωνικό κράτος είναι αυτό που προστάτευσε τις δυτικές κοινωνίες από τη λαίλαπα της οικονομικής κρίσης του 2008, ενώ το μέρισμα που διανέμεται τα τελευταία τρία χρόνια για εκλογικές σκοπιμότητες εντυπωσιασμού διαχειρίζεται απλά τη φτώχεια χωρίς κανένα αποτέλεσμα. Ο Πολ Κρούγκμαν σε παλαιότερο άρθρο του στους New York Times, με τίτλο «Γιατί η κρίση του 2008 δεν οδήγησε στο 1930», απέδωσε την αντοχή της αμερικανικής κοινωνίας στο μέγεθος του αμερικανικού δημόσιου τομέα που ήταν πολλαπλάσιος έναντι του 1930 και ιδιαίτερα στις κοινωνικές δαπάνες που ήσαν πολύ μεγαλύτερες ως ποσοστό του ΑΕΠ. Αλλά και ο Ντάνι Ρόντρικ απαντώντας στο ίδιο ερώτημα ισχυρίστηκε ότι «στις δεκαετίες που μεσολάβησαν, οι σύγχρονες βιομηχανικές κοινωνίες δημιούργησαν ένα εκτεταμένο πλέγμα θεσμών κοινωνικής προστασίας – επιδόματα ανεργίας, προγράμματα μετεκπαίδευσης και άλλες παρεμβάσεις στις αγορές εργασίας, ασφάλεια υγείας, οικογενειακή υποστήριξη».

Ομως με αυτή τη λογική θα ανακόψουν οι ελληνικές κυβερνήσεις τη ροή ανέργων προς το εξωτερικό; Ή με τις δικαστικές αποφάσεις για την αποκατάσταση των συντάξεων και των μισθών στα επίπεδα του 2012, στα επίπεδα δηλαδή που δημιούργησαν τα πολλαπλά δάνεια που οδήγησαν τη χώρα στα σημερινά αδιέξοδα, δικαιώνοντας το παρελθόν; Πώς θα επιτευχθεί αυτό χωρίς ανάπτυξη, ανάπτυξη όχι μόνο στην αύξηση των οικονομικών δεικτών αλλά στη χειροπιαστή πραγματικότητα; Η σημερινή κυβέρνηση που αρέσκεται να προβάλλεται ως αριστερή δεν έχει αντιληφθεί ότι χωρίς ανάπτυξη δεν μπορεί να οικοδομηθεί μια καλύτερη σοσιαλιστική κοινωνία; Δεν έχουν διαβάσει τους κλασικούς; Στην πλάνη της συνέβαλε τα μέγιστα η παρερμηνεία του μαρξισμού που ταυτίστηκε με τον κρατισμό και τα δικαιώματα σε μια κοινωνία σε κατάσταση ακινησίας. Ομως τα πράγματα είναι διαφορετικά.

Ο Mαρξ θαύμαζε την αστική τάξη λόγω της επαναστατικοποίησης των μέσων παραγωγής που είχαν εκτοξεύσει την παραγωγή. Εγραφε μαζί με τον Ενγκελς στο Κομμουνιστικό Μανιφέστο: «Η αστική τάξη δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς να επαναστατικοποιεί αδιάκοπα τα μέσα της παραγωγής, δηλαδή τις σχέσεις της παραγωγής και μαζί τους τις συνολικές σχέσεις της κοινωνίας… Η συνεχής επαναστατικοποίηση της παραγωγής, ο αδιάκοπος κλονισμός όλων των κοινωνικών καταστάσεων, η αιώνια αβεβαιότητα και κίνηση διακρίνουν την αστική εποχή από όλες τις προηγούμενες… Κάθε τι το κλειστό και στάσιμο εξατμίζεται, κάθε τι το ιερό βεβηλώνεται». Γι’ αυτό ο Μαρξ θεωρούσε προϋπόθεση του σοσιαλισμού την αστικοδημοκρατική επανάσταση που έπρεπε να προηγηθεί. Για να δημιουργηθεί ανάπτυξη. Γι’ αυτό εξάλλου προσδοκούσε τον σοσιαλισμό αρχικά στις ανεπτυγμένες βιομηχανικά δυτικές κοινωνίες της εποχής του. Διότι η διαφορά των δύο συστημάτων, καπιταλισμού και σοσιαλισμού, έγκειται στην ιδιοκτησία των μέσων παραγωγής και στον τρόπο διανομής της υπεραξίας της παραγωγής και όχι στον βαθμό ανάπτυξης που είναι το ίδιο αναγκαία και στα δύο συστήματα. Αν δεν παράγεις, τότε τι θα διανείμεις; Πώς θα φέρεις τα παιδιά μας πίσω στην πατρίδα; Θα τρέχεις να επαιτείς στις Βρυξέλλες και στο Βερολίνο και μετά θα μοιράζεις κοινωνικό μέρισμα; Μέχρι πότε;

Δημητρης Μακροδημοπουλος, Αλεξ/πολη

Η «εξαφάνιση» ενός πεζοδρομίου

Κύριε διευθυντά
Διακόσια μέτρα νότια του νέου Μουσείου Ακροπόλεως, στη γωνία των οδών Σπ. Δοντά 2 και Φαλήρου 17, υπήρχε παλιά απλή οικία με έναν όροφο και υπόγειο που προ ολίγων ετών άρχισε να κατεδαφίζεται προφανώς προς ανέγερση πολυκατοικίας.

Κατεδαφίσθη μόνο το εσωτερικό αυτής, προκειμένου να αναμορφωθεί, κατά πληροφορία του υπευθύνου εργολάβου, ως διατηρητέου. Η συνέχιση των εργασιών αιφνιδίως διεκόπη, αφού προηγουμένως και τα δύο πεζοδρόμια αντιστοίχως εκτίσθησαν από μπετόν αρμέ ύψους περίπου 1 μέτρου, καλύπτοντας απολύτως και επιμελώς την επιφάνεια αυτών και επί των οποίων ανυψώθησαν σιδερένιες σκαλωσιές ύψους 7 μέτρων.
Η εικόνα αυτού του εγκαταλειφθέντος απεριγράπτου κατασκευάσματος δίδει το δικαίωμα στην κοινή αντίληψη περί διογκωμένων, ανεξήγητων και υπόπτων δαπανών.

Σημειωτέον ότι εις το επί της οδού Φαλήρου 37 πολυτελές ξενοδοχείο «Acropolis Select» ενοικούν τουρίστες, επισκέπτες, διανοούμενοι κ.λπ. οι οποίοι καθημερινώς οδεύουν προς επίσκεψη του Μουσείου διά της οδού Φαλήρου, στερούμενοι του ανυπάρκτου πλέον πεζοδρομίου.

Των περιοίκων και των διερχομένων η αγανάκτηση και η οργή είναι ευλόγως απερίγραπτες. Οι αρμόδιοι και υπεύθυνοι είναι ενήμεροι της εκκρεμότητος αυτής και οφείλουν από καθήκον σεβασμού προς τον αρχαίο πολιτισμό της περιοχής, και άνευ των απαράδεκτων δικαιολογιών τους, όπως προβούν εις την αξιοποίηση των σχεδίων περί διατηρητέων κτιρίων ή στην ταχύτερη κατακρήμνιση και εξαφάνιση αυτού του απαράδεκτου και αινιγματικού κατασκευάσματος που προσβάλλει τον περιβάλλοντα ιστορικό χώρο και τραυματίζει τον ανερχόμενο τουρισμό μας.

Ιωαννης Κ. Μεγαλογιαννης, Συνταξιούχος διευθυντής ΙΚΑ

Η ελληνικότητα και τα ονόματα

Κύριε διευθυντά
Ολοι οι τακτικοί αναγνώστες σας εκτιμάμε την ευστοχία, τη διαύγεια και το χιούμορ, τα οποία χαρακτηρίζουν όλα σχεδόν τα σχόλια του εκλεκτού σας συνεργάτη κ. Στ. Κασιμάτη.

Φοβάμαι όμως ότι στο σχόλιό του στις 21.11.2017 με τίτλο «Ονομάτων επίσκεψις» και με καλή πρόθεση υπέπεσε σε ένα ατόπημα. Στην προσπάθειά του να ψέξει τη χαμερπή προσπάθεια υπονόμευσης της υποψηφιότητας ως ακαδημαϊκού του καθηγητού του Princeton κ. Αλεξάνδρου Νεχαμά, με υπαινιγμούς γιά την ελληνικότητα του ονόματός του, αναφέρει πως ο κ. Αλ. Νεχαμάς γεννήθηκε και μεγάλωσε ορθόδοξος. Εδώ έγκειται το ατόπημα. Αραγε για να είναι κάποιος αποδεκτός από την κοινωνία μας πρέπει να είναι χριστιανός ορθόδοξος; Προς τι όλοι οι αγώνες προ 15ετίας για να σταματήσει η αναγραφή του θρησκεύματος στα δελτία ταυτότητος; Τι θα πει ελληνικότητα του ονόματος;

Θα πρέπει να διαγράψουμε τους Αρβανίτες που αγωνίσθηκαν στους αγώνες του 1821; Ή τους σλαβόφωνους που μετείχαν στους μακεδονικούς αγώνες; Ή τους καθολικούς; Ή τους Εβραίους που σκοτώθηκαν στο μέτωπο της Αλβανίας το 1940-41;

Ελπίζω ο κ. Στ. Κασιμάτης να επανέλθει επί του ζητήματος αυτού, πολεμώντας τον ρατσισμό ακόμη και όταν είναι «για το καλό».

Γιαννης Π. Βογιατζης, Ψυχικό

Έντυπη

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ