Γράμματα Αναγνωστών

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

ΕΤΙΚΕΤΕΣ: Γραμματα Aναγνωστων

Για τον κ. Νεχαμά, αλλά και τον συντάκτη

Κύριε διευθυντά
Στην «Καθημερινή» της Κυριακής 3/12 διάβασα τη συνέντευξη του καθηγητή Φιλοσοφίας στο Χάρβαρντ Αλέξανδρου Νεχαμά στον δημοσιογράφο Απόστολο Λακασά, ο οποίος ασχολείται με τα θέματα Παιδείας.

Παρακαλώ τον κ. Νεχαμά να δεχθεί τα συγχαρητήρια ενός μη ειδικού, όπως ο υπογράφων. Πιστεύω, πάντως, ότι, κατά τούτο, διερμηνεύω τα αισθήματα (και την εικαζομένη βούληση) όλων των αναγνωστών της εφημερίδας. Να είστε πάντα καλά και να βοηθάτε με τις ιδέες και τα έργα σας τη χώρα μας!

Συγχαρητήρια ανήκουν και στον δημοσιογράφο Απόστολο Λακασά, ο οποίος υλοποίησε την ιδέα της συνεντεύξεως αυτής.

Ζησης Στ. Κωνσταντινου, Δικηγόρος

Επιστημονικός ανθελληνισμός;

Κύριε διευθυντά
Παραθέτω δύο αποσπάσματα από τον 2ο τόμο της «Νεότερης Ελλάδας» του καθηγητή Thomas W. Gallant (εκδόσεις Πεδίο Α.Ε., μετάφραση: Γιάννα Σκαρβέλη και επιστημονική επιμέλεια: Δήμητρα Λαμπροπούλου και Κατερίνα Γαρδίκα), τον οποίο ο συντάκτης της παρουσίασης του συγγραφέα στην οπίσθια όψη του εξωφύλλου του 1ου τόμου προσδιορίζει ως «σπουδαίο ιστορικό και γνωστό φιλέλληνα», τα εξής: Σελ. 277 «[…] το ελληνικό κράτος είχε να αντιμετωπίσει την πρόκληση της ενσωμάτωσης στο εθνικό κράτος ενός μεγάλου αριθμού ανθρώπων που δεν διέθεταν ελληνική εθνική ταυτότητα ή συνείδηση. Στα νέα εδάφη (εννοείται μετά τους Βαλκανικούς πολέμους) εξακολουθούσαν να υπάρχουν μεγάλοι πληθυσμοί μουσουλμάνων, Εβραίων, Βλάχων, Βούλγαρων, Αλβανών κι άλλων. Κάποιοι, όπως οι Εβραίοι της Θεσσαλονίκης, έκδηλα δεν επιθυμούσαν να ενσωματωθούν στο ελληνικό κράτος – στην πραγματικότητα, τους τρομοκρατούσε αυτή η προοπτική. Αλλοι, όπως ο σημαντικός σε μέγεθος σλαβόφωνος πληθυσμός, θεωρούσαν την Ελλάδα εχθρό, ενώ άλλοι, όπως οι Αλβανοί και οι Βλάχοι, επιδίωκαν να συμπεριληφθούν σε άλλο κράτος ή να ιδρύσουν μια δική τους χώρα». Σελ. 283: «[…] Εφτασε στα πρόθυρα του θανάτου (ο βασιλεύς Κωνσταντίνος, ο οποίος είχε ασθενήσει από πλευρίτιδα και πνευμονία) αλλά σώθηκε χάρη στη θαυματουργή εικόνα της Παναγίας της Τήνου». Το εύλογο ερώτημα: Τι σχέση έχουν μεταξύ τους τα δύο αυτά ετερόκλητα αποσπάσματα; Και όμως έχουν αμοιβαία διαπίδυση σοβαρότητας και ώσμωση αξιοπιστίας. Πιο δύσκολη είναι η απάντηση στο άλλο ερώτημα: Αν έχει ο φιλελληνισμός τέτοια διαπιστευτήρια, όπως είναι οι κατηγορηματικές αποφάνσεις του συγγραφέα για τα φρονήματα των Γραικομάνων σλαβοφώνων της Μακεδονίας και των ορκιζόμενων ότι Ελληνες είναι και Ελληνες θα πεθάνουν Βλάχων, τότε τι θα μπορούσε να είναι ο επιστημονικός ανθελληνισμός; Πάντως, κατά την προσωπική μου γνώμη, δεν πρόκειται ούτε για «φιλ-» ούτε για «ανθ-» ελληνισμό, αλλά για τη διατύπωση μιας ιστορικής γνώμης υποκείμενης σε πλήρη αναίρεση.

Γερασιμος Μιχαηλ Δωσσας, Θεσσαλονίκη

Οι βέβηλοι της Ιστορίας

Κύριε διευθυντά
Από τη στήλη της «Καθημερινής» της 5ης/12 με τον τίτλο «Σύντομα» πληροφορήθηκα ότι η επιγραφή με το κείμενο του νομπελίστα και επιζήσαντα του Ολοκαυτώματος Ελί Βιζέλ, που προέτρεπε τον άγνωστο περαστικό να σταθεί και να αναλογιστεί τα θύματα των στρατοπέδων συγκέντρωσης, δεν υπάρχει πια, αφού το Μνημείο του Ολοκαυτώματος δέχθηκε το βράδυ της 1ης Δεκεμβρίου για άλλη μία φορά σοβαρό πλήγμα από αγνώστους. Η τιμή και ο σεβασμός προς τους νεκρούς είναι απαράβατος ιερός - θεϊκός νόμος του ελληνικού έθνους από αρχαιοτάτων χρόνων. Η άποψή μου αυτή επιβεβαιώνεται πλήρως από την τραγωδία του Σοφοκλή «Αντιγόνη». Είναι αδύνατον τα άτομα που διαπράττουν αυτούς τους βανδαλισμούς κατά του Μνημείου του Ολοκαυτώματος να θεωρούνται Ελληνες. Είμαι βέβαιος ότι είναι απολίτιστα, βάρβαρα, μικρόψυχα και μικρόνοα ανθρωποειδή όντα. Πιστεύω ότι κανένα στοιχειωδώς νοήμον άτομο δεν είναι δυνατόν να μένει ασυγκίνητο μπροστά στις θηριώδεις γενοκτονίες που διεπράχθησαν είτε από τους ψυχικά διεστραμμένους ναζί ή φιλοναζί και τους συμμάχους τους κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, είτε από τους Τούρκους με την προτροπή Γερμανών στρατιωτικών συμβούλων κατά των Αρμενίων και των ομοεθνών μας Ποντίων κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και τη Μικρασιατική Εκστρατεία. Το έθνος μας γνώρισε πολύ καλά τις θηριωδίες των Γερμανών ναζί και τις πλήρωσε πολύ ακριβά. Ποιος μπορεί να ξεχάσει την Κάνδανο της Κρήτης, το Δίστομο της Ρούμελης, τα Καλάβρυτα του Μοριά, την Καισαριανή και τόσους άλλους ιερούς τόπους μαρτυρίου και θυσίας αθώων Ελλήνων κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής.

Με την πεπερασμένη ανθρώπινη λογική μου, θεωρώ πως κανένας μας δεν ευθύνεται αν γεννήθηκε με επιδερμίδα λευκή, κίτρινη, μαύρη, Ελληνας, Ινδός ή Κινέζος. Αυτή η επιλογή ανήκει στον Μεγάλο Δημιουργό μας και εμείς τα δημιουργήματά Του δεν δικαιούμεθα να τη θέτουμε εν αμφιβόλω, ούτε να την παραβιάζουμε.

Εμείς ως Ελληνες και ως χριστιανοί έχουμε το ιερό χρέος να σεβόμαστε και να τιμούμε όλα τα αθώα θύματα της ναζιστικής θηριωδίας ανεξαιρέτως θρησκεύματος ή καταγωγής, αφού όλοι ήταν παιδιά του ενός και μοναδικού Θεού - Δημιουργού του Σύμπαντος.

Τέλος, κατά την άποψή μου, αυτή η είδηση έπρεπε να είχε προβληθεί περισσότερο από την έγκριτη εφημερίδα σας.

Μιλτιαδης Ι. Καυκαλετος, Φαρμακοποιός

«Το αγαπημένο μας Πολυτεχνείο»

Κύριε διευθυντά
Στις 27 Νοεμβρίου εορτάσθηκαν τα 100 χρόνια της Σχολής Ηλεκτρολόγων Μηχανικών (και πλέον και Μηχανικών Υπολογιστών), στο πλαίσιο του εορτασμού των 180 χρόνων του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου. Ηταν μια λαμπρή γιορτή για τη μεγάλη προσφορά της σχολής με ευοίωνο μέλλον, η οποία πραγματοποιήθηκε στη Στέγη του Ιδρύματος Ωνάση, μακριά από τον φυσικό και ιστορικό της χώρο επί της οδού Πατησίων.

Τα μεγαλοπρεπή κτίρια στην οδό Πατησίων, δωρεές εθνικών ευεργετών από τα μέσα του 19ου αιώνα, στέγασαν τις σχολές της ανωτάτης τεχνικής εκπαίδευσης της χώρας που συνέβαλαν στην ανάπτυξη και στην ευημερία των πολιτών της. Καθηγητές και απόφοιτοι συνετέλεσαν καταλυτικά στο θαύμα του εξηλεκτρισμού της χώρας, στα μεγάλα έργα υποδομών, στην ανοικοδόμηση, στην ανάπτυξη της βιομηχανίας κ.λπ. Με τις πέντε σχολές και πενταετείς σπουδές, το ΕΜΠ παρείχε υψηλού επιπέδου τεχνική εκπαίδευση σε ένα περιβάλλον ευγενούς άμιλλας και αριστείας, όπου εκτιμάτο η προσφορά των καθηγητών και των εθνικών ευεργετών.

Το περικαλλές κτίριο Αβέρωφ, που φέρει υπερήφανα την επιγραφή, διαθέτει μια θαυμάσια αίθουσα τελετών, όπου σε μια συγκινητική ατμόσφαιρα το 1960 αναγορευθήκαμε διπλωματούχοι μηχανολόγοι - ηλεκτρολόγοι και παραλάβαμε τα διπλώματά μας.

Πριν από μερικές δεκαετίες όλες οι σχολές, πλην της Αρχιτεκτονικής, μετακόμισαν στα νέα κτίρια και εργαστήρια της Πολυτεχνειούπολης Ζωγράφου, διατηρώντας το όνομα ως ιστορική συνέχεια, την αριστεία και το υψηλό επίπεδο σπουδών, επεκτείνοντας την έρευνα και εκπαίδευση σε νέους τομείς που συμβάλλουν στην ανάπτυξη της χώρας στο νέο διεθνές περιβάλλον.

Το ΕΜΠ έχει μια πολύτιμη κληρονομιά στον ιστορικό του χώρο και χρειάζεται η σύνδεση και συνέχεια με τις νεότερες εξελίξεις του και τις νεότερες γενιές. Πρωτίστως όμως είναι ανάγκη να επανέλθει η ευταξία στο εμβληματικό ίδρυμα και στη γύρω περιοχή, ώστε να αξιοποιείται για τους σκοπούς που όριζαν οι εθνικοί ευεργέτες, για την ανωτάτη τεχνική εκπαίδευση, την έρευνα, τη σύνδεση της εκπαίδευσης με την αγορά και την κοινωνία και την προβολή του έργου του, προς όφελος της κοινωνίας και της οικονομίας.

Ιωαννης Χατζηβασιλειαδης

Έντυπη

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ