Γράμματα Αναγνωστών

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

ΕΤΙΚΕΤΕΣ: Γραμματα Aναγνωστων

O ακίνητος χρόνος στο Κτηματολόγιο

Κύριε διευθυντά
Σας παραθέτω ένα γεγονός το οποίο υπερβαίνει κάθε κανόνα λογικής. Στις 8-7-2008 δήλωσα στο Εθνικό Κτηματολόγιο (γραφείο κτηματογράφησης Αθηνών) τρία μικρά ακίνητα τα οποία έχω στην περιοχή των Εξαρχείων. Συγκεκριμένα, ένα γραφείο και δύο μικρά καταστήματα. Φυσικά έχω το αποδεικτικό της δηλώσεως. Σύμφωνα με τον σχετικό νόμο έπρεπε να μου αποσταλεί το αντίστοιχο κτηματογραφικό απόσπασμα. Εκτοτε πέρασαν... 9 χρόνια στην αναμονή. Στις 22-11-2017 τηλεφώνησα στα γραφεία του Κτηματολογίου Αθηνών για να πληροφορηθώ το «πότε». Η απάντηση ήταν μετά από ένα... χρόνο. Σύνολο λοιπόν αναμονής έτη 10, γεγονός που με χαροποίησε, δεδομένου ότι η αντίστοιχη αναμονή στην πόλη Λυών της Γαλλίας είναι 1 λεπτό και στις πόλεις του Βελγίου 2 λεπτά. Αρα η χώρα μας προηγείται κατά πολύ...

Ευαγγελος Σπανδαγος, Μαθηματικός - συγγραφέας, Αθήνα

Ερμηνεύοντας τον εθνολαϊκισμό

Κύριε διευθυντά
Μου προκάλεσε αρνητική εντύπωση η απόφαση της εφημερίδας σας να μεταφράσει το άρθρο του Steven Erlanger με τίτλο «In Eastern Europe, Populism Lives, Widening a Split in the EU» ως «Ο εθνολαϊκισμός παραμένει δημοφιλής στην Αν. Ευρώπη», στο φύλλο της 3ης Δεκεμβρίου. Για κάποιον λόγο, ο λαϊκισμός («populism») στο άρθρο του Erlanger μεταφράζεται ως «εθνολαϊκισμός».

Πέρα από προφανή ζητήματα εγκυρότητας και δεοντολογίας που αυτή η απόφαση εγείρει (γνωρίζει άραγε ο δημοσιογράφος ότι τα γραπτά του μεταφράζονται στα ελληνικά με τρόπο που ξεφεύγει καίρια από το αρχικό τους νόημα;), αποτελεί επίσης και μια απόδειξη του πόσο η χρήση του όρου «εθνολαϊκισμός» έχει καταστεί κοινός τόπος στην Ελλάδα. Πρόκειται δυστυχώς για μια εξόχως προβληματική τάση, για δύο κυρίως λόγους:

α) Για λόγους εννοιολογικής ακρίβειας. Στην ξένη βιβλιογραφία ο «εθνολαϊκισμός» («ethnopopulism») σημαίνει κάτι πολύ συγκεκριμένο: τον λαϊκισμό ο οποίος ορίζει τον «λαό» με εθνοφυλετικά κριτήρια. Παράδειγμα εθνολαϊκισμού είναι ο Εβο Μοράλες στη Βολιβία, όπου ο λαός ταυτίζεται με τους αυτόχθονες πολίτες, σε αντίθεση με τις παραδοσιακές ελίτ ευρωπαϊκής καταγωγής. Αν κάποιος θέλει να αναφερθεί στη λαϊκιστική ακροδεξιά στην Ευρώπη, ο όρος «εθνικιστικός λαϊκισμός» θα ήταν πιο δόκιμος. Ακόμα κι έτσι όμως, το άρθρο του Erlanger στα αγγλικά αναφέρεται στον λαϊκισμό χωρίς επίθετο, επομένως η χρήση του όρου «εθνικιστικός λαϊκισμός» θα ήταν και πάλι περιττή.

β) Γιατί στρεβλώνει την πολιτική συζήτηση. Η ταύτιση εθνολαϊκισμού και λαϊκισμού υποδηλώνει ότι ο λαϊκισμός είναι απαραίτητα ένα δεξιό φαινόμενο, εφόσον το πρόθεμα «εθνο» παραπέμπει στον εθνικισμό. Αν όμως ο λαϊκισμός είναι πάντα εθνολαϊκισμός, κανένας λαϊκιστής δεν μπορεί να είναι αριστερός, ή (ανάποδα) αν ένας αριστερός είναι λαϊκιστής παύει να είναι αριστερός.

Προφανώς αυτό το συμπέρασμα δεν έχει βάση ούτε στην επιστημονική συζήτηση ούτε στις πολιτικές εξελίξεις διεθνώς. Η διεθνής βιβλιογραφία συμφωνεί ότι ο λαϊκισμός μπορεί να έχει και δεξιές και αριστερές εκφράσεις. Κανένας σοβαρός ερευνητής δεν ισχυρίζεται ότι ο Κόρμπιν ή ο Μελανσόν δεν είναι αριστεροί επειδή είναι και λαϊκιστές, και κανένας δεν χρησιμοποιεί τους όρους «ethnopopulism» ή «nationalist populism» για να περιγράψει τον Σάντερς, τον Μελανσόν, ή τον Τσίπρα.

Η εμμονή με τον «εθνολαϊκισμό» σε μια περίοδο διακυβέρνησης από τον ΣΥΡΙΖΑ δείχνει πόσο έχει διαβρωθεί η αστική διανόηση από το αριστερόστροφο πνεύμα της μεταπολίτευσης. Βασική αρχή της μεταπολιτευτικής ορθότητας ήταν ότι οτιδήποτε ήταν δεξιό (όπως η αξία του έθνους) ήταν αυτομάτως ύποπτο. Πλέον έχουμε φτάσει στο ακόμα χειρότερο σημείο, οτιδήποτε είναι κακό (όπως ο λαϊκισμός) να το θεωρούμε αυτομάτως και δεξιό (μετατρέποντας τον λαϊκισμό σε εθνολαϊκισμό).

Αυταπάται όποιος νομίζει ότι, διατελώντας σε τέτοια ιδεολογική σύγχυση, μπορεί να αντιταχθεί σοβαρά στην ηγεμονία της αριστεράς.

Δρ Αγγελος Χρυσογελος, Διδάσκων Department of European and International Studies, King’s College London, Πρόεδρος Ινστιτούτου Συντηρητικής Πολιτικής (ΙΝΣΠΟΛ)

Το σκληρό μήνυμα από τη Νέα Βύσσα

Κύριε διευθυντά
Τα τελευταία χρόνια ταξιδεύω συχνά στην Ορεστιάδα και συγκεκριμένα στη Νέα Βύσσα, όπου με πρωτοβουλία του δημάρχου κ. Βασίλη Μαυρίδη και του κ. Χρήστου Ορμανλίδη, προέδρου του Πολιτιστικού Συλλόγου Νέας Βύσσας «Στέφανος Καραθεοδωρή», ιδρύθηκε το Μουσείο των Καραθεοδωρή και εγκαινιάστηκε στις 23 Σεπτεμβρίου 2017 από την ΑΘΠ τον Οικουμενικό Πατριάρχη Βαρθολομαίο. Η Νέα Βύσσα, πρώην Μποσνάκιοϊ, είναι η γενέτειρα της οικογένειας των Καραθεοδωρή.

Στον νομό Εβρου δεν υπάρχουν μουσουλμάνοι, εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων, σε λίγο όμως δεν θα υπάρχουν ούτε χριστιανοί. Ολα αυτά τα χρόνια παρακολουθώ με αγωνία την εγκατάλειψη και την αδιαφορία της πολιτείας να διατηρήσει ζωντανή την τόσο ευαίσθητη αυτή περιοχή της Ελλάδας. Οι κάτοικοι εγκαταλείπουν τον Εβρο, οι νέοι μεταναστεύουν, τα χωριά αδειάζουν, τα σχολεία κλείνουν, ο πληθυσμός συρρικνώνεται δραματικά.

Στη Νέα Βύσσα, βορειότερη κωμόπολη της Ελλάδας που βραβεύθηκε το 1995 από την Ακαδημία Αθηνών για το επιτελούμενο εθνικό έργο των κατοίκων της, υπήρχαν τότε 2 νηπιαγωγεία, 3 δημοτικά σχολεία, 1 γυμνάσιο και 1 λύκειο. Σήμερα λειτουργεί ένα δημοτικό σχολείο με 50 μαθητές, που κινδυνεύει και αυτό να κλείσει, και ένα γυμνάσιο - λύκειο.

Δυστυχώς τη Θράκη τη θυμόμαστε μόνον όταν κάποιος Τούρκος αξιωματούχος επισκεφθεί την Κομοτηνή. Τότε γίνεται σάλος, γιατί θίγονται τα πατριωτικά μας αισθήματα, μετά…. απόλυτη σιγή. Ξεχασμένη από όλους και κυρίως από τους πολιτικούς, η Θράκη έχει αφεθεί στην τύχη της και θα είναι μοιραίο αν περιμένουμε την επόμενη επίσκεψη Τούρκου για να αντιδράσουμε.

Μαρια Παπαδακη, Κηφισιά

Δεν είναι ντροπή η αντιγραφή...

Κύριε διευθυντά
Τον τελευταίο καιρό μία έμμονη σκέψη βασανίζει το μυαλό μου σχετικά με την Ελλάδα μας, την όμορφη αυτή χώρα που ατύχησε να κατοικείται από πανέξυπνους μεν αλλά τελικά ανόητα φερομένους.

Είναι τόσο δύσκολο να κατανοήσει κάποιος, έστω και μετρίου νοητικού επιπέδου Ελλην, ότι τη σήμερον ημέρα μία χώρα πάει μπροστά μόνο με την ώσμωση, με την εντατική συναναστροφή με άλλους ανθρώπους άλλων χωρών έτσι ώστε να ανταλλάσσονται ιδέες, να δημιουργούνται νέες επιχειρήσεις, να διευρύνονται ορίζοντες;

Οι νέοι μας το ξέρουν. Αρκεί να ρίξεις μια ματιά στο λεωφορείο ή στο τρένο για να δεις όλους σχεδόν τους νέους να κρατούν τη θαυματουργή μικρή συσκευή που σου δίνει μεν πρόσβαση στο Ιντερνετ, αλλά δίνει ταυτόχρονα και στα νεύρα ημών των αδαών που οικτίρουμε τους νέους αυτούς για τις αντικοινωνικές εμμονές τους. Ομως πώς θα βοηθηθούν αυτοί οι νέοι να κάνουν πράξη τις δυνατότητές των όταν, για να αποφύγουν τα γραφειοκρατικά εμπόδια της πατρίδας των, παίρνουν τον δρόμο της ξενιτιάς;

Η σκέψη λοιπόν που με βασανίζει είναι γιατί δεν σκεφτόμαστε το πολύ απλό, να αντιγράφουμε δηλαδή αυτό που οι άλλοι κάνουν με επιτυχία, μια και από μόνοι μας προσπαθούμε, χωρίς να το καταφέρνουμε, να βγούμε από την κρίση στην οποία, εμείς οι ίδιοι, ρίξαμε τη χώρα μας. Διαβάζω για την Ιρλανδία, την Πορτογαλία, την Κύπρο ή το Ισραήλ που μπόρεσαν και βγήκαν από τη δική τους κρίση με θαυμαστά αποτελέσματα που είναι μετρήσιμα και πραγματοποιήσιμα και αρκεί να τους ρωτήσουμε.

Απλές σκέψεις, πλην όμως βασανιστικές όταν, χρόνος μπαίνει και χρόνος βγαίνει, το τέλμα παραμένει και ας λένε αυτοί που μας κυβερνούν πως βγαίνουμε από μια κρίση που, δυστυχώς για εμάς, μοιάζει εμπεδωμένη και αδιέξοδη.

Ι. Ιωσηφ, Πόρτο Ράφτη

Έντυπη

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ