Γράμματα Αναγνωστών

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

ΕΤΙΚΕΤΕΣ: Γραμματα Aναγνωστων

Μεγαλοφυΐα και παράνοια

Κύριε διευθυντά
Με αφορμή την έκθεση του Βαν Γκογκ θα ήθελα να παρουσιάσω μια πτυχή άγνωστη στο ευρύ κοινό. Είναι η σχέση μεταξύ της ιδιοσυγκρασίας και της έμπνευσης, δηλαδή του συνδέσμου ανάμεσα στη φυσιολογία και στην κατάσταση της σκέψης. Είναι εντυπωσιακή η ιστορική πορεία της σχέσης αυτής. Μυθοποιήθηκε με τον θεό Διόνυσο αλλά και με τους Ηρακλή, Βελερεφόντη και Αίαντα. Οι πρώτες όμως «επιστημονικές» παρατηρήσεις έγιναν από τον Ιπποκράτη (περί ιερής νόσου και περί ανέμων), τον Σωκράτη (Θεαίτητος) και τον Πλάτωνα (Φαίδρος). Ακολουθούν, ο Αριστοτέλης ο οποίος παρουσιάζει τη σχέση με την ονομασία το «30ό πρόβλημα», καταλήγοντας ότι ο προικισμένος (ευφυής) και ο τρελός ανήκουν στην ίδια κατηγορία, ο Γαληνός με το έργο του «ότι ταις του σώματος κράσεσιν αι της ψυχής δυνάμεις έπονται», ο Ρούφος ο Εφέσιος, ο Κικέρων και ο Σενέκας. Τον 16ο αιώνα υπήρξε αναζωπύρωση του θέματος από τον σπουδαίο Ισπανό φυσιολόγο Huarte de san Juan. Εκτοτε πλήθος ερευνητών επιβεβαίωσε τη σχέση αυτή βάσει επιστημονικών μελετών. Ατελείωτος είναι ο κατάλογος των ιδιοφυών - παθολογικών προσωπικοτήτων, συμπεριλαμβανομένων ποιητών, συγγραφέων, συνθετών, ζωγράφων κ.ά., μεταξύ αυτών και ο Βαν Γκογκ, ο οποίος έλεγε ότι υπέφερε από την «ασθένεια των καλλιτεχνών». Από τη «μαύρη χολή» του Ιπποκράτη ως αιτία, φτάσαμε στη θεωρία της «μίμησης» και των «συνειρμικών συσχετίσεων». Τέλος, θα ήθελα να θέσω ένα θεωρητικό ερώτημα. Τι θα γινόταν εάν όλοι αυτοί οι ψυχικά άρρωστοι μεγαλοφυείς θεραπεύονταν με τα σύγχρονα αντιψυχωσικά φάρμακα; Απλώς πιστεύω θα είχαμε μια περισσότερο «επίπεδη κατάσταση».

Ι. Κ. Γεωργιου, Καρδιολόγος

Οι απέναντί μας και οι δίαυλοι

Κύριε διευθυντά
Σε ένα από τα λίαν εμπεριστατωμένα άρθρα του καθηγητή κ. Αγγελου Συρίγου (12.11.17), διάβασα για την ανάγκη να έχουμε συνεχή επικοινωνία με τη γείτονα Τουρκία και θυμήθηκα σχετικά περιστατικά από τη δεκαετία του ’80, όταν εφαρμόστηκαν δύο εκ διαμέτρου αντίθετες πολιτικές του τύπου «μιλιόμαστε - δεν μιλιόμαστε». Εκείνο τον καιρό, στην πρεσβεία μας στη Βόννη, ο ακόλουθος Τύπου είχε την έμπνευση να πραγματοποιηθεί ένα «μίτινγκ» με Ελληνες πανεπιστημιακούς, τους οποίους θα ενημέρωνε, όπως και έγινε, ο υφυπουργός Εξωτερικών, για τους λόγους που υπαγορεύουν την αποφυγή κάθε συζήτησης με τους Τούρκους «δεν παραχωρούμε τίποτα, δεν ζητάμε τίποτα», με σκοπό οι δικοί μας να μπορούν εν συνεχεία να επηρεάζουν το περιβάλλον τους, ένα είδος ελληνογερμανικού λόμπι, ας πούμε (αν είναι δυνατόν!).

Στη συνέχεια, υπό την πίεση των Δυτικών, οι οποίοι, χοντροκέφαλοι καθώς είναι(!), δεν καταλάβαιναν γιατί εμείς δεν το συζητάμε και, προς αποφυγήν επαπειλούμενης σύρραξης, αλλάξαμε πολιτική και είπαμε ας το συζητήσουμε να δούμε, και είδαμε ότι η αλλαγή μάς οδήγησε στο φιάσκο του Νταβός και στο mea culpa, που, ωστόσο, κατά ένα μαγικό τρόπο, εισπράχθηκαν από τον ελληνικό λαό ως μεγάλη διπλωματική επιτυχία του χαρισματικού ηγέτη του, του πρώτου διδάξαντος αριστεροσύνη και colotumba, αλλά όχι άγαρμπα, «ανεπαισθήτως». Ομως, στο μεσοδιάστημα, ξανασυγκεντρώθηκαν στη Βόννη οι συμπατριώτες μας πανεπιστημιακοί για να ενημερωθούν αυτή τη φορά για το ακριβώς αντίθετο. Τα επιχειρήματα εξίσου εύλογα, όπως και την πρώτη φορά, φαίνεται δεν έπεισαν έναν τουλάχιστον από το ακροατήριο, ο οποίος, απευθυνόμενος προς τον ομιλητή (κάποιον άλλο υφυπουργό ή αναπληρωτή – δεν θυμάμαι), είπε περίπου τα εξής: «Οταν αποφασίσετε τι θέλετε, ξανακαλέστε μας, γιατί έχουμε και δουλειές!», ύστερα πήρε το καπελάκι του (τρόπος του λέγειν) και αναχώρησε, η δε πολλά υποσχόμενη πρωτοβουλία δεν είχε συνέχεια, κάτι που μας λείπει, γενικώς.

ΥΓ.: Επ’ ευκαιρία, επιτρέψτε μου, κ. διευθυντά, να εκφράσω προς τον κ. Αγγελο Συρίγο, έναν πραγματικό δάσκαλο, τα συγχαρητήριά μου για ό,τι έπραξε και τη συμπόνια μου για όσα έπαθε από τους τραμπούκους, υπερασπιζόμενος το καλώς νοούμενο ακαδημαϊκό άσυλο της πάλαι ποτέ Παντείου ΑΣΠΕ, όπου κάποιοι κάποτε διδαχθήκαμε επιστήμη και ήθος.

Ιωαννης Αθ. Μακρης, Πρώην εργατικός σύμβουλος στην ελληνική πρεσβεία Βόννης, Καστέλλια Παρνασσίδος

Ο Ερντογάν και η μειονότητα

Κύριε διευθυντά
Θα ήθελα να σας παρακαλέσω να πληροφορήσετε εμάς τους αναγνώστες της εφημερίδας για ποιο λόγο η ελληνική κυβέρνηση παρέσχε σε μέλη της τουρκικής κυβέρνησης και στον πρόεδρο της Τουρκικής Δημοκρατίας τη δυνατότητα να επισκεφθούν τμήμα της ελληνικής επικράτειας, να καλέσει τους κατοίκους της σε πλατιά συγκέντρωση και να τους διαβεβαιώσει ότι αποτελεί ομοεθνή – τουρκική μειονότητα, η οποία εκπροσωπείται από τέσσερις βουλευτές στο ελληνικό Κοινοβούλιο. Τους υπεσχέθη δε συμπαράσταση στην επίλυση των προβλημάτων τους. Ολα αυτά εμφαντικά και με περισσή θρασύτητα, κατά παράβαση της Συνθήκης της Λωζάννης που θεωρεί τους κατοίκους αυτούς ως μουσουλμανική μειονότητα. Η ως άνω άδεια της ελληνικής κυβέρνησης εγγίζει τα όρια της εσχάτης προδοσίας και μας θυμίζει το σχετικό περιστατικό, προ πολλών ετών, όταν, με αφορμή το ζήτημα της απόσχισης της Μακεδονίας από την Ελλάδα και τη δημιουργία ανεξάρτητου κράτους, αφελείς αριστεροί εστάλησαν από την τότε ελληνική κυβέρνηση στο εκτελεστικό απόσπασμα για εσχάτη προδοσία.

Νικ. Λιακος, Δικηγόρος στον Αρειο Πάγο

Η Ιερουσαλήμ, η Ιστορία, τα γεγονότα

Κύριε διευθυντά
Το άρθρο του συνεργάτη της «Κ» κ. Παντελή Μπουκάλα της 8ης Δεκεμβρίου, με τίτλο «Ετσιθελική πραγματικότητα», σε σχέση με την απόφαση Τραμπ για την Ιερουσαλήμ είναι, νομίζω, εκτός θέματος, διότι πραγματεύεται μια εικονική πραγματικότητα, για τους παρακάτω λόγους:

1. Είναι η Ιερουσαλήμ η πρωτεύουσα του εβραϊκού λαού από την αρχαιότητα, δηλ. εδώ και 3.500 χρόνια ή όχι;

2. Είναι δικαίωμα κάθε κυρίαρχου κράτους να ορίζει την πρωτεύουσά του κατά την αίρεσή του ή όχι;

3. Ερχεται ο Μωάμεθ (γενν. 571 μ.Χ.), δηλαδή 2.000 χρόνια μετά, να ιδρύσει τον μωαμεθανισμό ή όχι; Βάσει ποιας λογικής λοιπόν οι μωαμεθανοί Αραβες ζητούν συνιδιοκτησία στην Ιερουσαλήμ; Γιατί δεν αρκούνται στη Μέκκα και στη Μεδίνα;

4. Επικαλείται ο κ. Μπουκάλας τα ψηφίσματα του ΟΗΕ. Δεν ήταν ο ΟΗΕ αυτός που ψήφισε το 1948 την ίδρυση στην τότε Παλαιστίνη δύο κρατών, του ενός εβραϊκού και του άλλου αραβικού; Οι Εβραίοι τότε δέχθηκαν την απόφαση, ενώ οι Αραβες την απέρριψαν και εκήρυξαν σειρά πολέμων για την εξόντωση του Ισραήλ. Επικαλούμαστε λοιπόν τα ψηφίσματα του ΟΗΕ επιλεκτικά;

5. Ας μας πει ο κ. Μπουκάλας, αν το γνωρίζει, από ποιους κατέλαβαν την Ιερουσαλήμ οι Ισραηλινοί έτσι ώστε να μπορούν ανιστόρητα ο ΟΗΕ, η διεθνής κοινότητα και ο κ. Μπουκάλας να ονομάζουν παλαιστινιακά εδάφη την πόλη της Ιερουσαλήμ; Θα του το πω εγώ και αν θέλει ας με διαψεύσει. Δεν την κατέλαβαν από τους Παλαιστινίους –που τότε δεν λέγονταν καν Παλαιστίνιοι–, αλλά την ανακατέλαβαν από τα στρατεύματα κατοχής τής τότε Υπεριορδανίας του Χασεμίτη μονάρχη Αβδουλλάχ και της περίφημης τότε αγγλοθρεμμένης Αραβικής Λεγεώνας του. Οταν λοιπόν ανακαταλαμβάνεις δικό σου έδαφος, δεν λέγεσαι κατακτητής.

6. Βλέπω ότι ο κ. Μπουκάλας γνωρίζει τον ρόλο του καζινοβασιλιά του Λας Βέγκας, φίλου των «ακραίων» του Ισραήλ, και υποψιάζομαι ότι ο κ. Μπουκάλας υπονοεί τον Νετανιάχου και την κυβέρνησή του. Ελα όμως που αυτούς ψήφισαν οι Ισραηλινοί και ευχαρίστως θα τους εψήφιζα και εγώ αν η ανάπτυξη της χώρας μου ήταν το 2016 4% (ήτοι 2,3 φορές ανώτερη του μέσου όρου των κρατών του ΟΟΣΑ), το κατά κεφαλήν εισόδημα της χώρας μου ήταν 39.974 δολ., η χώρα μου ήταν παγκοσμίως το νούμερο ένα στην έρευνα (R.&D.) και στην ποιότητα του εργατικού δυναμικού.

Ι. Ιωσηφ, Πόρτο Ράφτη

Έντυπη

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ