Γράμματα Αναγνωστών

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

ΕΤΙΚΕΤΕΣ: Γραμματα Aναγνωστων

Ιατροφιλόσοφοι και ηγέτες-τέρατα

Κύριε διευθυντά
Με τον τίτλο «Μεγαλοφυΐα και παράνοια» στις 14-12-2017 δημοσιεύθηκε στην «Καθημερινή» επιστολή του καρδιολόγου γιατρού κ. Ι. Γεωργίου. Ο διακεκριμένος επιστήμονας και λόγιος συνεχίζει την ωραία ελληνική παράδοση των ιατροφιλοσόφων. Πολλοί γιατροί και στη χώρα μας, Καρκαβίτσας, Μάρκος Αυγέρης, Γυφτοδήμος κ.ά., υπήρξαν έξοχοι λογοτέχνες και περιωπής διανοούμενοι. Από τους ξένους γιατρούς αναφέρω ενδεικτικά τον «τίγρη» της Γαλλίας Κλεμανσό και από την Αγία Ρωσία του παρελθόντος τον Αντον Τσέχοφ. Η επιχειρηματολογία της επιστολής είναι αφοπλιστική γιατί είναι τεκμηριωμένη επιστημονικά από τις σκέψεις των αρχαίων Ελλήνων γιατρών και φιλοσόφων, αλλά και από τη σύγχρονη ψυχιατρική. Η τρέλα συγγενεύει με τη μεγαλοφυΐα και είναι είδος μορφής της. Το θλιβερό όμως και επικίνδυνο είναι ότι, ενώ η τρέλα στον γενικότερο καλλιτεχνικό τομέα έδωσε αριστουργήματα, στην πολιτική έδωσε πάντα τέρατα!

Νέρων, Καλιγούλας, Μουσολίνι, Χίτλερ υπήρξαν επάρατοι παράφρονες. Σχετικά με τις σωματικές και ψυχικές αρρώστιες των δημοσίων και επωνύμων ανδρών που κυβέρνησαν τον κόσμο υπάρχει ένα κλασικό βιβλίο ψυχιάτρου, με τον τίτλο «Οι άρρωστοι που μας κυβερνούν». Η πολιτική εξουσία πρέπει να είναι, εκτός των άλλων, και παιδαγωγία του λαού. Ο εξουσιαστής όμως, κατεχόμενος από την αλαζονεία της εξουσίας, καταντά σχιζοφρενής, καταπιεστής και δεσπότης.

Γ. Σταραντζής, Δικηγόρος στον Αρειο Πάγο και στο ΣΤΕ

Αλήθεια βραβεύουν ή ειρωνεύονται;

Κύριε διευθυντά
Στις 22 Απριλίου 2010, ο τότε πρωθυπουργός μας Γιώργος Παπανδρέου ανήγγειλε από το Καστελλόριζο την πτώχευση της πατρίδας μας και ζήτησε από τους Ευρωπαίους εταίρους να μας «σώσουν». Ακολούθησαν τα γνωστά μας μνημόνια. Θυμίζω ότι έξι μήνες νωρίτερα, τον Σεπτέμβριο του 2009, ο Γιώργος Παπανδρέου, ως αρχηγός του ΠΑΣΟΚ, είχε κερδίσει τις βουλευτικές εκλογές με σύνθημα «λεφτά υπάρχουν».

Σχεδόν ένα χρόνο αργότερα, τον Οκτώβριο 2010, το γερμανικό Κοινοβούλιο απένειμε στον τότε πρωθυπουργό μας Γιώργο Παπανδρέου βραβείο υπό τον τίτλο: «Η δύναμη της αλήθειας», για να τιμήσει την προσπάθειά του: «να αποτρέψει την πτώχευση του ελληνικού κράτους». Η αλήθεια είναι ότι οι Γερμανοί εβράβευσαν τον τότε πρωθυπουργό για το τόλμημά του να αναγγείλει την πτώχευση του κράτους μας και όχι για τις ανύπαρκτες προσπάθειές του να αποτρέψει την πτώχευσή του, όπως ειρωνικά ισχυρίσθηκαν κατά τη βράβευσή του.

Ο κ. Παπανδρέου δεν αντιλήφθηκε, δυστυχώς, την ειρωνεία των Γερμανών και δέχθηκε να τον «βραβεύσουν». Ενα χρόνο αργότερα, τον Νοέμβριο 2011, τα οικονομικά της χώρας μας ήταν τρισάθλια και ο Γ. Παπανδρέου παραιτήθηκε από την πρωθυπουργία.

Η ίδια ιστορία επαναλήφθηκε πρόσφατα με τον σημερινό μας πρωθυπουργό, τον κ. Τσίπρα. Τον Ιανουάριο του 2015 ο κ. Τσίπρας, εκμεταλλευόμενος την επικείμενη τότε εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας, προκάλεσε πρόωρες βουλευτικές εκλογές. Με προεκλογικά συνθήματα κατά της Ευρωπαϊκής Ενωσης και με υποσχέσεις περί απεμπολήσεως του ευρώ και «σχισίματος των μνημονίων», ο ΣΥΡΙΖΑ επρώτευσε στις εκλογές. Με τη συνεργασία των ΑΝΕΛ, ο ΣΥΡΙΖΑ σχημάτισε κυβέρνηση και ο κ. Τσίπρας έγινε πρωθυπουργός. Κατά τη διάρκεια του πρώτου εξαμήνου του 2015 με κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ κινδυνεύσαμε να υποστούμε οικονομικό όλεθρο!

Οι εταίροι μας στην Ευρώπη απαίτησαν την επιβολή νέων οικονομικών μέτρων (3ο μνημόνιο) που δεν θα επέβαλλαν (τουλάχιστον στο σύνολό τους) εάν δεν είχε συμβεί η πολιτική αλλαγή. Για την εφαρμογή αυτών των νέων μέτρων, ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας, με δημοψήφισμα, εζήτησε τη γνώμη του λαού. Η ετυμηγορία ήταν: 63% «Οχι» στα προτεινόμενα (από την τρόικα) μέτρα. Η αποδοχή της γνώμης του λαού από την κυβέρνηση εσήμαινε έξοδο από το ετρώ.

Ακολούθησε η 17ωρη συνεδρίαση των Ευρωπαίων εταίρων μας με τον κ. Τσίπρα και τους λοιπούς Ελληνες πολιτικούς αρχηγούς στις Βρυξέλλες. Σε αυτή την περιώνυμη συνεδρίαση ο κ. Τσίπρας επείσθη(;) να κάνει την «κωλοτούμπα». Ευτυχώς! Η τωρινή του όμως αποδοχή (και της κυβέρνησης) κατρακυλάει. Δεν τόλμησε ο κ. Τσίπρας να παρευρεθεί, ούτε για λίγα λεπτά, με τους συγγενείς των θυμάτων της πρόσφατης τραγωδίας στη Μάνδρα Αττικής.

Εκήρυξε τριήμερο πανελλήνιο πένθος για τα θύματα, αλλά ο ίδιος απουσίαζε εκτός Ελλάδος. Από το βήμα της Βουλής κατήγγειλε τις προηγούμενες κυβερνήσεις ως υπεύθυνες για την τραγωδία και από την Κύπρο μάς είπε ότι η τραγωδία προκλήθηκε από την κακοκαιρία. Ουδεμία ευθύνη αναγνωρίζει στην κυβέρνησή του. Μπροστά σε αυτό το σκηνικό, οι Γάλλοι επέλεξαν προσφάτως να «τιμήσουν» τον κ. Τσίπρα. Αλλά σε πολύ κατώτερο επίπεδο από εκείνο που οι Γερμανοί «ετίμησαν» τον Γιώργο Παπανδρέου το 2010. Το γαλλικό περιοδικό Politique Internationale στις 22-11-2017 «εβράβευσε» τον κ. Τσίπρα για το «πολιτικό του σθένος». Για την περιώνυμη «κωλοτούμπα» που έκανε στις Βρυξέλλες το 2015.

Γνωρίζει ο κ. Τσίπρας ότι η «κωλοτούμπα» του δεν ήταν αποτέλεσμα του σθένους του αλλά υποταγή στις απειλές των εταίρων μας. Για το καλό της χώρας, ορθώς έπραξε και υπέκυψε. Διόρθωσε το σφάλμα που έκανε με τη διενέργεια δημοψηφίσματος. Επιπλέον, ο Δικηγορικός Σύλλογος των Παρισίων τον εβράβευσε διότι «επείσθη» για τη δέσμευσή του στο ευρωπαϊκό ιδεώδες.

Οι Γάλλοι αποδεικνύονται πιο εκλεπτυσμένοι από τους Γερμανούς στα ειρωνικά παίγνια... Ας διερωτηθούν οι Γιώργος Παπανδρέου και Αλέξης Τσίπρας γιατί Γερμανοί και Γάλλοι δεν «εβράβευσαν» τον Σαμαρά! Καταλήγω με το συμπέρασμα ότι, εάν η Ευρώπη δεν είχε ελληνικές ρίζες και ελληνικό όνομα, η χώρα μας θα περίμενε να γίνει μέλος της Ευρωπαϊκής Ενωσης μετά την Τουρκία...

Γεωργιος Τολης, Καρδιοχειρουργός

Ο «άγαρμπος» θρίαμβος του Κων. Π. Καβάφη

Κύριε διευθυντά
Παρά την πλουσιότατη και συνεχώς αυξανόμενη βιβλιογραφία γύρω από τη ζωή και το έργο του Κων. Π. Καβάφη –δεν διατείνομαι ότι την έχω μελετήσει και γι’ αυτό ακριβώς καταφεύγω στην ανταποδοτική και αενάως αρδευομένη στήλη σας– από τότε που με σημάδεψε προσωπικά «Η Πόλις», είτε στο γενέθλιο χωριό μου έμενα είτε στην πολυφημισμένη κωμόπολη της Τσαγκαράδας Πηλίου, με απασχολούσε το εξής, ομολογουμένως ιδιότυπο, ερώτημα: Οσο ζούσε ο Κ.Π. Καβάφης ήταν συνδρομητής της «Καθημερινής»;

Στο ερώτημα αυτό, όπως νομίζω, άμεσα ασφαλής απάντηση θα μπορούσε να δοθεί αν είχαν διασωθεί τα σχετικά έντυπα του λογιστηρίου της «Κ» – στις εποχές που αναφέρομαι.

Ο δεύτερος τρόπος είναι να την έχει καταγράψει κάποιος μελετητής του Κ.Π.Κ. και εγώ να αγνοώ τη σχετική αναφορά.

Ισως απορείτε γιατί επιμένω. Σας το εξηγώ.

Στο φύλλο της «Κ» της 13ης Δεκ. 2017, στη σελίδα 12, υπάρχει διπλή παρουσία του Κ.Π.Κ. Οχι σε κομμάτι φιλολογικό, σε κάποιο δοκίμιο εμπνευσμένο από το έργο του. Αυτό, εδώ και δεκαετίες, είναι κοινός τόπος και σε κανένα δεν θα έκανε εντύπωση.

Αντίθετα, το επεσήμανα σε βαθυστόχαστο άρθρο κομητιακού αλλά έξοχης οξυδέρκειας και καλλιέργειας συνεργάτου σας –μάλλον στέλεχος θα είναι και γι’ αυτό δεν έχει χρόνο να γράφει συχνότερα– και στην επιστολή «Σφάξε με, αγά, ν’ αγιάσω;», του κ. Γ.Μ. Δώσσα.

Πιο συγκεκριμένα. Διαβάζω στον «Γυάλινο κόσμο» του συνεργάτη σας:

«Το έθεσε με μάλλον άγαρμπη ειρωνεία στο ποίημα... ο Καβάφης».

Και ο επιστολογράφος: «καταφύγιο ο Καβάφης».

Καταφεύγω σε άγαρμπο πετσόκομμα και γίνομαι ακατάληπτος για όσους δεν έχουν διαβάσει τα σχετικά κομμάτια.

Μπορεί να μη βγαίνει νόημα για το τι θέλησα να επισημάνω. Αν όμως συνέχιζα, η επιστολή μου δεν θα δημοσιευόταν. Ρισκάρισα και σταματώ.

Μόνο προλαβαίνω να ρωτήσω: Ποιος ενημερώνει σήμερα τον Κ.Π. Καβάφη για την παγκόσμια επίδραση που ασκεί με το έργο του;

Πετρος Κυπριωτελης, Παγκράτι

Την κλαγγήν δε των μαχαιρών συνοδεύουσιν ιαχαί και επευφημίαι των κρεοπωλών...

Κύριε διευθυντά
Πρόδρομος των σημερινών λαϊκών αγορών και των διεθνών εκθέσεων –παλαιότερων και νεότερων– είναι τα παζάρια που γίνονταν σε διάφορα κεντρικά σημεία, κατάλληλα για τη διεξαγωγή των εμπορικών συναλλαγών. Το παζάρι, από το μεσαιωνικό παζάριον και εκείνο από το τουρκικό pazar (περσικής προέλευσης από το bazar = αγορά), όπως εξηγεί ο Μπαμπινιώτης, αποτελεί ένα απ’ τα πιο χαρακτηριστικά «δρώμενα» στη λαϊκή μας παράδοση. Συγκεντρώνονται στη μορφή του πλείστα όσα στοιχεία των όρων ζωής του ελληνικού λαού στους περασμένους αιώνες και άλλα τόσα της πολλαπλότητας των «δομικών» συστατικών του, στα οποία όμως υπάρχει ανεξίτηλα τεθειμένη η «Μεγάλη της Ελληνικότητας Σφραγίς». Σε προηγούμενη επιστολή μου που φιλοξένησε η «Κ», είχε γίνει αναφορά στον «εγκολαφθησόμενον τύπον», τον οποίο –πίστευε ο Χαρίλαος Τρικούπης– …περίμεναν οι κάτοικοι της Βορείου Ελλάδος για ν’ αποκτήσουν αίσθηση της εθνικής των συνειδήσεως. Αυτά το 1889.

Δεκαπέντε χρόνια αργότερα, ήτοι το 1904, υπήρξε μια μαρτυρία που μας δίνει τη δυνατότητα και να διαβάσουμε μια απολαυστική περιγραφή ενός αυθεντικού παλιού παζαριού και να δούμε τη σφραγίδα ελληνικότητας εκεί όπου οι ανυποψίαστοι, ως και κάποιοι άλλοι, απλώς ύποπτοι δολίων στοχεύσεων, αναζητούσαν την «εγκόλαψιν» τύπου. Πρόκειται για το δημοσίευμα της εφημερίδας «Αλήθεια» Θεσσαλονίκης που εντόπισε ο ιστορικός του Τύπου της Βορείου Ελλάδος, δημοσιογράφος Μανώλης Κανδυλάκης, ο οποίος με την υπογραφή «Αλιάκμων» περιγράφει το παζάρι του Τσοτυλίου. Παραλείπων πολλά, χάριν αναγκαίας συντομίας, περιορίζομαι στην παράθεση αποσπάσματος που έχει ως εξής: «[…]Τα κρεοπωλεία βρίθουσιν εκλεκτών εντοπίων κρεάτων, την κλαγγήν δε των μαχαιρών συνοδεύουσιν ιαχαί και επευφημίαι των κρεοπωλών. Οπου και αν βαδίση τις, ανάγκη να διασχίση πλήθος, συνωθών και συνωθούμενος, να ομιλή δε μεγαλοφώνως, διότι αι πωλήσεις των κρεοπωλών, των σιτηροπωλών και λοιπών, και αι μεγαλόφωνοι επίσης αγοραί των αγοραστών, οίτινες πειρώνται να επιτύχωσιν ελάττωσιν της τιμής των πωλουμένων, διεγείρουσι βόμβον διάτορον και εκκωφαντικόν. Ο οφθαλμός του παρατηρητού παρίσταται προ αμφιέσεων πολυποικίλων και χαρακτηριστικών, εξ ων δύναται να διακρίνη πόθεν ορμάται αυτή η ανθρωποπλημμύρα. Και εδώ μεν συναντά τις εμπόρους με ποδήρη αντιργιά και γούνας, ζωηρούς και εκφραστικούς, ασχολουμένους εις πλείστα είδη εμπορίου, οκλαδόν προ του μαγαζείου των καθημένους και διαλαλούντας τα εμπορεύματά των δι’ όλως ιδίων επευφημιών, εκ των εκείθεν δε του Αλιάκμονος πόλεων Σιατίστης και Σελίτσης (σ.σ.: τώρα Εράτυρα) ορμωμένους. Αλλαχού δε γεωργούς ή μικροεμπόρους, με μάλλινα εγχώρια και πλατέα γελέκια, θετικούς και απλοϊκούς την συμπεριφοράν, με έκφρασιν φυσιογνωμίας συνεσταλμένης πως, ήττον πολυλόγους και ζωηρούς, αποτελούντας δε το ελληνικόν στοιχείον των εντεύθεν του Αλιάκμονος πληθυσμών, αντιπροσωπευομένους δε πλειότερον εν τη αγορά υπό του γυναικείου φύλου, όπερ αθρόον προσέρχεται εκ των πέριξ χωρίων προς αγοράν τροφίμων και άλλων οικιακών χρειωδών.

Και διελαύνουσι προ των μαγαζείων αι γυναίκες καθ’ ομίλους, ως άλλαι κυρίαι των πόλεων εις τας εμπορικάς οδούς, πάσης ηλικίας και πάσης τάξεως, εύποροι ή πτωχαί, ψωνίζουσαι με ζηλευτήν ευφυΐαν και γνώσιν των συναλλαγών (πολύ θα έχαιρον ενταύθα οι θαυμασταί της χειραφετήσεως), ή κάθηνται αι πτωχότεραι εις ωρισμένους τόπους, πωλούσαι τα άφθονα οπωρικά των κήπων των, σεμνώς πάσαι ενδεδυμέναι, αν και ολίγον αφιλοκάλως, φορούσαι μάλλινα ή βαμβακερά ενδύματα, τα πλείστα έργα των χειρών των, φέσιον ή πολύχρωμον μανδήλιον επί της κεφαλής και εις τους πόδας, ως επί το πλείστον, πέδιλα εκ χοιρείου δέρματος, εγχωρίου πάντοτε κατασκευής (τα γουρνοτσάρουχα ιδιαζόντως λεγόμενα). Αλλού πάλιν, εκ της ελαφράς και απλοϊκής ενδυμασίας, της ηλιοκαούς, ως εκ του επαγγέλματος μορφής και της εις την ελληνικήν γλώσσαν ομιλίας των, διακρίνει τις τους εντοπίους Οθωμανούς (σ.σ.: πρόκειται για τους Βαλαάδες, τους εξισλαμισθέντες Ελληνες που έφυγαν με την ανταλλαγή των πληθυσμών, επειδή έγινε με κριτήριο το θρήσκευμα – αν και ήξεραν μόνο ελάχιστα τουρκικά, ερωτώμενοι δε αν είναι Τούρκοι ή χριστιανοί, απαντούσαν «Τούρκος, μα την Παναγιά»!), εις την πώλησιν των σιτηρών ασχολουμένους. Εκ της βαρείας δε, τουναντίον, αμφιέσεως, με τα μάλλινα μαύρα γελέκια, και της σοβαράς, αν μη σκυθρωπής, φυσιογνωμίας, διακρίνει τις τους εκ των χωρίων Χρουπίστης (σ.σ.: σήμερα Αργος Ορεστικό) της επαρχίας Καστορίας, ως επί το πλείστον λαχανικά πωλούντας. Οι δε αρειμάνιον πως το ύφος έχοντες και υπερήφανον το βάδισμα, ενδεδυμένοι μεγάλα, ανοικτά έμπροσθεν, γελέκια, αφίνοντα να εξαπλώται το λευκόν και φουστανελώδες υποκάμισον προς τας λευκάς επίσης περικνημίδας, είναι οι εκ των της επαρχίας Γρεβενών κωμοπόλεων Σαμαρίνης, Φούρκας κ.λπ., εργαζόμενοι ως ζωέμποροι ή μεταγωγείς και τινες ως έμποροι διαρκώς εν Τσοτυλίω εγκατεστημένοι και ευδοκιμούντες ως εκ του φύσει δραστηρίου και προς αποικισμόν επιτηδείου χαρακτήρος αυτών. Γλώσσαν δε λαλουμένην εν τη αγορά Τσοτυλίου ακούει τις μόνον την ελληνικήν, μετά προφοράς λίαν καθαράς, ούτε το συριστικόν τι εχούσης, ούτε το τραχύ, αλλ’ ούτε και το άκρως λεπτόν της νησιωτικής προφοράς». Πρόκειται για μια αυθεντική εικόνα της μακεδονικής-βορειοελλαδικής πραγματικότητας στο τελικό ίσως στάδιο προαιώνιας συμβιωτικής διαδικασίας που έχει «παραγάγει» και διέπλασε τη Ρωμιοσύνη, η οποία, κατά τον Κύπριο ποιητή, είναι «συνόκαιρη του κόσμου/ κανένας δεν εβρέθηκεν για να την ι-ξηλείψει».

Γερασιμος Μιχαηλ Δωσσας, Θεσσαλονίκη

Η αποτρίχωση και ο κ. Γαβρόγλου

Κύριε διευθυντά
Σε πρόσφατο άρθρο του κ. Απόστολου Λακασά με τίτλο «Αποτρίχωση πανεπιστημιακού επιπέδου», στις 19/12/2017, υπάρχει αναφορά στα «άστεγα τμήματα» του υπό ίδρυση Πανεπιστημίου Δυτικής Αττικής. Δυστυχώς ένα από τα τμήματα αυτά είναι το Τμήμα Τεχνολογίας Ιατρικών Εργαστηρίων του ΤΕΙ Αθήνας, το οποίο ο υπουργός Παιδείας το εξαφάνισε και μαζί έναν κλάδο χιλιάδων εργαζομένων σε δημόσια και ιδιωτικά εργαστήρια. Οι απόφοιτοι παρόμοιων τμημάτων σε όλο τον κόσμο, προερχόμενοι από την τριτοβάθμια εκπαίδευση, φέρουν τον τίτλο «τεχνολόγοι ιατρικών εργαστηρίων» (medical laboratory technicians) ή «επιστήμονες βιοϊατρικών εργαστηρίων» («medical laboratory scientists»). Η δουλειά τους είναι κυρίως οι χημικές και μικροβιακές αναλύσεις στα ιατρικά εργαστήρια αλλά και οι λήψεις δειγμάτων. Ο υπουργός όμως δεν έλαβε καθόλου υπόψη του τη λειτουργία και στην Ελλάδα ενός διεθνώς καθιερωμένου επιστημονικού κλάδου υγείας.

Στη διαβούλευση που προηγήθηκε, η επιτροπή που συνέστησε αποκαλούσε περιπαικτικά τον κλάδο μας «τεχνικούς» με χαμηλά ακαδημαϊκά προσόντα, συσχετίζοντάς τους εσκεμμένα με τους «medical laboratory technicians» (τεχνικούς ιατρικών εργαστηρίων), οι οποίοι πράγματι καλύπτουν επιστημονικά ένα υποσύνολο της τεχνολογίας ιατρικών εργαστηρίων. Αναφέρω «εσκεμμένα» διότι είναι πασιφανές ότι τα ακαδημαϊκά κριτήρια που ο υπουργός προέβαλε στις συνεντεύξεις του ήταν τελικά υποκειμενικά κριτήρια, αφού παραβιάζουν ακόμα και τον νόμο Ν. 4485/ΦΕΚ 114/04‐08‐17 που ψήφισε η Βουλή το καλοκαίρι με δική του εισήγηση.

Πετρος Καρκαλουσος, Μέλος ΔΕΠ στο Τμήμα Ιατρικών Εργαστηρίων του ΤΕΙ Αθήνας

«Ελληνας είσθε; Κι άλλα χαρτιά»...

Κύριε διευθυντά
Γράφω σε εσάς εκτιμώντας τη σοβαρότητα της «Καθημερινής». Εχοντας παρακολουθήσει τι συνέβη σε γερμανικά ή γαλλικά αεροδρόμια με τις πτήσεις από Ελλάδα, μπορώ να σας επιβεβαίωσω εκ πείρας ότι το φαινόμενο είναι πολύ πιο εκτεταμένο. Εχοντας πτήση από Κοπεγχάγη για Λονδίνο (26 Δεκεμβρίου) και αφού έχω περάσει έλεγχο διαβατηρίων για τις πτήσεις εκτός Σένγκεν, στη διάρκεια της επιβίβασης, μόλις η υπάλληλος της υπηρεσίας εδάφους διαπιστώνει ότι το διαβατήριό μου είναι ελληνικό, μου ζητάει δεύτερο έγγραφο που να επιβεβαιώνει τα στοιχεία μου.

Φυσικά εξεπλάγην και τη ρωτάω εάν αυτό που κάνει είναι νόμιμο, όπως επίσης ότι αισθάνομαι ότι αντιβαίνει τους κανόνες της Ε.Ε. Καταλήγω να της δείξω την άδεια οδήγησής μου και ολοκληρώνω την επιβίβαση, αλλά επιμένω να φέρουν κάποιον immigration officer ή να μιλήσω με κάποιον υπεύθυνο για το συμβάν. Η υπάλληλος που μου ζήτησε τα επιπλέον στοιχεία μού λέει φυσικά: «Βut you know what is going on in Southern Europe».

Ο υπεύθυνος μου εξηγεί από το τηλέφωνο ότι τα Χριστούγεννα κυκλοφορούν πολλά πλαστά ελληνικά διαβατήρια και του εξηγώ ότι, εφόσον πέρασα από έλεγχο διαβατηρίων, δεν έχει καμία αρμοδιότητα να μου ζητάει κάτι επιπλέον. Εκεί μου αραδιάζει ό,τι έρχεται στο μυαλό του, από το ότι είναι policy της εταιρείας handling μέχρι του ότι οι έλεγχοι διαβατηρίων δεν βρίσκουν τα πλαστά διαβατήρια.

Εν πάση περιπτώσει, έχω πάρει τα στοιχεία τους και θα κάνω επίσημη καταγγελία στην εταιρεία (Norwegian), αλλά θεωρώ ότι δείχνει περίτρανα ότι ένα ελληνικό διαβατήριο πλέον δεν αξίζει ΤΙΠΟΤΕ. Είναι σύμπτωμα του γνωστού ερασιτεχνισμού μας σε όλα ο επιφανειακός τρόπος που η κυβέρνηση αντιμετωπίζει τέτοια προβλήματα, η απουσία ελληνικής αξιόπιστης βάσης δεδομένων και η απουσία επικοινωνίας με άλλες ευρωπαϊκές αρχές; Φαντάζομαι ένας συνδυασμός.

Η εντύπωση όμως παραμένει: η αντιμετώπιση σε οτιδήποτε έρχεται από την Ελλάδα ως κάτι τριτοκοσμικό, και σίγουρα εκτός Ευρώπης.

Θανος Νακος, Επιμελητής ιατρός πνευμονολόγος, East Sussex Healthcare Trust

Η Μακεδονία όταν μιλάει η Ιστορία

Κύριε διευθυντά
Η Μακεδονία είναι ΕΛΛΑΣ! Εχει ιστορία τριών χιλιάδων και πλέον ετών. Η αδιαμφισβήτητη ελληνικότητα της Μακεδονίας που είναι αυταπόδεικτη, χάνεται στα βάθη των αιώνων. Ο μεγαλύτερος γεωγράφος της αρχαιότητος Στράβων, με τη λακωνική και κατηγορηματική φράση «Εστιν μεν ουν Ελλάς και η Μακεδονία» (Στράβωνος Γεωγραφικά, 329, Ζ΄ 9), αποφαίνεται απερίφραστα για την ελληνικότητα της Μακεδονίας. Οι κάτοικοι της Μακεδονίας είναι ελληνογενείς και οι πρώτοι που διέδωσαν τον ελληνικό πολιτισμό στα πέρατα της οικουμένης διά της εκπολιτιστικής εκστρατείας του Μεγάλου Αλεξάνδρου, ο οποίος γαλουχήθηκε από τον Σταγειρίτη Αριστοτέλη.

Η Μακεδονία κατά τον Πολύβιο ήταν ανέκαθεν –και βεβαίως παραμένει και σήμερα– ο προμαχώνας της Ελλάδος, οι δε Μακεδόνες προαιωνίως, εδώ και 3.000 και πλέον χρόνια, όχι μόνον είναι Ελληνες, αλλά κατά τον Πατέρα της Ιστορίας Ηρόδοτο, αποτελούν τον πρωταρχικό πυρήνα του ελληνικού έθνους, έχοντες την ίδια γλώσσα με τους άλλους Ελληνες, λατρεύοντες τους ίδιους Δώδεκα Θεούς στον Ολυμπο και έχοντες κοινά ήθη και έθιμα. Υπέρ της ελληνικής ιδιότητας των Μακεδόνων τάσσονταν και οι Θουκυδίδης, Τίτος Λίβιος, Αρριανός, Πλούταρχος, Δημοσθένης και Αισχύλος. Η ελληνικότητα της Μακεδονίας, εκτός των άλλων, αποδεικνύεται και από τα αναρίθμητα αρχαιολογικά ευρήματα στη Μακεδονία, τη Θράκη και σε άλλες περιοχές της Ελλάδος, της Ασίας και της Αφρικής, καθώς και από τα πολύτιμα ευρήματα του Σπηλαίου των Πετραλώνων της Χαλκιδικής, του Δίου, της Πέλλας και της Βεργίνας, που αποτελούν τους πλέον αδιάψευστους μάρτυρες της ελληνικότητας της Μακεδονίας.

Πέραν όλων των άλλων, η Μακεδονία υπήρξε η κύρια πύλη για την είσοδο του Χριστιανισμού στην Ευρώπη. Από τη Μακεδονία, κατά Θεία Πρόνοια, άρχισε το ιεραποστολικό του έργο στην Ευρώπη ο Απόστολος των Εθνών Παύλος, ο οποίος βαθύτατα επηρεάσθηκε από το έργο του Μεγάλου Αλεξάνδρου και των Μακεδόνων διαδόχων του. Ο Απόστολος Παύλος κήρυξε τον θείο λόγο στα Ελληνικά, διότι την ελληνική γλώσσα μιλούσαν, ως γνήσιοι Ελληνες, όλοι οι Μακεδόνες. Στην ελληνική, επίσης, γλώσσα έγραψε και τις θεόπνευστες Επιστολές του. Στην ελληνική, επίσης, γλώσσα είναι γραμμένα τα Ιερά Ευαγγέλια και οι Πράξεις των Αποστόλων.

Από τη Μακεδονία, επίσης, ως αφετηρία, ξεκίνησε και ο εκχριστιανισμός των Σλάβων από τους Θεσσαλονικείς μοναχούς Κύριλλο και Μεθόδιο, οι οποίοι αποκαλούνται και «φωτισταί των Σλάβων». Εξάλλου η Μακεδονία υπήρξε και η κοιτίδα του ανθρωπίνου γένους, σύμφωνα με αποκάλυψη του γνωστού ανθρωπολόγου Αρη Πουλιανού και όχι η Αφρική, όπως επιστεύετο μέχρι προ τινος. Κατά τον Πουλιανό, η κνήμη ανθρώπου σε πέτρα (απολιθωμένη) που ευρέθη τον Σεπτέμβριο 1996 κατά τις ανασκαφές της Νέας Τριγλίας της Χαλκιδικής και είναι 11 εκατομμυρίων ετών, ανατρέπει τις μέχρι τούδε θεωρίες, ότι η ανθρώπινη παρουσία στη Γη άρχιζε πριν από 4 εκατομμύρια χρόνια.

Από τα προλεχθέντα, ανενδοίαστο εξάγεται το συμπέρασμα, ότι η ελληνικότητα της Μακεδονίας είναι αυταπόδεικτη, καθ’ όσον είναι ανέκαθεν το προς Βορράν προπύργιο της άμυνας του ελληνισμού, το απ’ αιώνων «πρόφραγμα» κατά της εισβολής των βαρβαρικών φυλών στον ελληνικό χώρο και το βάθρο της ελληνικής και της παγκόσμιας ιστορίας και του πολιτισμού. Πράγματι, η Μακεδονία εδώ και 3.000 και πλέον χρόνια είναι μία, ΕΛΛΗΝΙΚΗ, «εν λίθοις φθεγγομένοις και μνημείοις σωζομένοις» διαλαλούσα την ιστορική αλήθεια. Ουδείς δε έχει το δικαίωμα να βεβηλώσει την ιστορική αλήθεια και την αιματοποτισμένη ιερή γη της. Πολύ δε περισσότερο να αμφισβητήσει την ταυτότητα των Μακεδόνων ως Ελλήνων.

Η βάναυση παραχάραξη, πλαστογράφηση και καπηλεία της Μακεδονίας από τους Σκοπιανούς, αποτελεί εχθρική πράξη και τη μεγαλύτερη απειλή κατά του ελληνισμού και κανένας Ελληνας δεν είναι δυνατόν να τη δεχθεί. Σήμερα, ολόκληρος ο ελληνικός λαός, ηνωμένος και ομόψυχος, είναι πανέτοιμος για κάθε θυσία, προκειμένου να υπερασπισθεί την ελληνικότητα της Μακεδονίας και τα αδιαμφισβήτητα, αδιαπραγμάτευτα και απαράγραπτα δίκαιά της, καθώς και την εδαφική ακεραιότητα και ανεξαρτησία της, η οποία ως τείχος και προμαχών του ελληνισμού, με τους συνεχείς αγώνες της εναντίον των βαρβάρων, απέτρεψε πολλάκις της υποδούλωση της Ελλάδος και έγινε συντελεστής του ελληνικού πολιτιστικού μεγαλείου της.

Κωνσταντινος Β. Χιωλος, Διδάκτωρ Νομικής, Επίτιμος Δικηγόρος

Επισκεπτόμενοι τον Πύργο του Ρήγα

Κύριε διευθυντά
Το πρόσφατο ταξίδι βαλκανικής συνεργασίας του πρωθυπουργού στο Βελιγράδι στάθηκε αφορμή να θυμηθώ και να αναφερθώ στον Πύργο του Ρήγα Φεραίου ή NEBOJSAS, που βρίσκεται στη μαγευτική συμβολή των ποταμών Δούναβη και Σάβα, ανακαινισμένος με μεγάλη επιμέλεια σε συνεργασία της ελληνικής και της σερβικής κυβέρνησης. Στον εν λόγω πύργο υπέστησαν το μαρτύριο του στραγγαλισμού τον Ιούνιο του 1798 ο Ρήγας και οι επτά σύντροφοί του, μεταξύ των οποίων ήταν και ο Σέρβος Gospodar Jevrem, παραδοθέντες στον πασά του Βελιγραδίου από την τότε αυστριακή κυβέρνηση. Σε πρόσφατη επίσκεψη στο Βελιγράδι, πόλη που συν τοις άλλοις διακρίνεται για τη ζωντάνια και την ευταξία της, επισκεφθήκαμε με τη σύζυγό μου τον εν λόγω πύργο, που βρίσκεται σε μικρή απόσταση από το κέντρο της πόλεως, και λειτουργεί ως μουσείο με φύλακα έναν ευγενικό μεσήλικα Σέρβο. Κατά την επίσκεψή μας, διαρκείας περίπου δύο ωρών, συναντήσαμε έναν μόνο επισκέπτη (Ελληνα από τη Βουδαπέστη), παρά το γεγονός ότι στην πόλη συναντήσαμε πάρα πολλούς ταξιδιώτες Ελληνες και κυρίως νέους. Θέλω να πιστεύω ότι η παγερή απουσία επισκεπτών ήταν μια απλή σύμπτωση και όχι αδιαφορία ή άγνοια προς τον εθνομάρτυρα και πρόδρομο της Ελληνικής Επανάστασης Ρήγα.

Θωμας Χ. Αναστασιου, Θεσσαλονίκη

Η «λυκειοποίηση» των πανεπιστημίων

Κύριε διευθυντά
Η ανώτατη εκπαίδευση περνάει από μεταρρύθμιση σε μεταρρύθμιση, με στόχο… την περαιτέρω υποβάθμισή της. Τελικά ο στόχος θα επιτευχθεί, που δεν είναι άλλος από τη «λυκειοποίηση» των ΑΕΙ... Οπως είναι γνωστό, οι χώρες που επιβιώνουν στο διεθνές ανταγωνιστικό περιβάλλον είναι οι εκπαιδευμένες, των οποίων οι πολίτες αξιοποιούν με έξυπνο τρόπο τη γνώση (για να δανειστώ έκφραση της κ. Α. Διαμαντοπούλου).

Για να είναι εκπαιδευμένη μια χώρα χρειάζεται εκπαιδευτικές δομές κύρους και πολιτικές που θεμελιώνουν παράδοση ποιότητας σε όλες τις εκφάνσεις της. Η πατρίδα μας δεν φημίζεται για παράδοση ποιότητας, σχεδόν σε κανέναν τομέα και φυσικά και στην εκπαίδευση. Οι όποιες εξαιρέσεις οφείλονται, κυρίως, στις προσπάθειες των εκπαιδευομένων και των ευσυνείδητων λειτουργών. Οι ηγεσίες, πολιτικές και εκπαιδευτικές, αναγνωρίζουν αυτό το έλλειμμα και σε κάθε κυβερνητική περίοδο σχεδιάζουν και θέτουν σε εφαρμογή αλλαγές που βυθίζουν το καράβι- εκπαίδευση πιο βαθιά και μαζί τη χώρα στην ανυποληψία και την παρακμή. Σ’ αυτόν τον τομέα η χώρα μας έχει θεμελιώσει, πράγματι, παράδοση! Ποια η πραγματικότητα για τα ΑΕΙ;

– Υπερβολικά μεγάλος αριθμός εκπαιδευομένων.

– Ελλειμματικές υποδομές και χρηματοδότηση.

– Ελλείψεις σε ανθρώπινο δυναμικό.

– Αδύνατη (σχεδόν) η απορρόφηση των πτυχιούχων από την αγορά εργασίας.

Τι χρειάζεται η χώρα;

– ΑΕΙ υψηλού κύρους με στόχο να καταστεί η χώρα μας διεθνές κέντρο πανεπιστημιακής εκπαίδευσης, και

– Ανθρώπινο δυναμικό με δεξιότητες που απαιτούν οι τεχνολογικές εξελίξεις.

Οπως είναι γνωστό, τα ΤΕΙ είχαν σχεδιαστεί να εκπαιδεύουν ανθρώπινο δυναμικό της πράξης. Δεν πρέπει να ξεχνάμε τον σημαντικό ρόλο των αποφοίτων των Σχολών Υπομηχανικών στην οικοδόμηση της σύγχρονης Ελλάδας. Τώρα που το ανθρώπινο δυναμικό με αυξημένες δεξιότητες και εφαρμόσιμη γνώση είναι λίαν αναγκαίο για την ενίσχυση της καινοτομίας στη χώρα, ποια εκπαιδευτική δομή θα καλύψει το δημιουργούμενο κενό, μετά τη διάλυση των ΤΕΙ;

Η ενσωμάτωση των ΤΕΙ σε ΑΕΙ (π.χ. ΤΕΙ Ηπείρου στο Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων) θα υποβαθμίσει τα ήδη προβληματικά ΑΕΙ και θα ενεργοποιήσει μια περιπέτεια που θα έχει μεγάλο βάθος. Εκείνο που θα περίμενε ένας λογικά σκεπτόμενος άνθρωπος είναι περισσότερη υπευθυνότητα από την πολιτική ηγεσία και μεγαλύτερη ευαισθησία από την ακαδημαϊκή κοινότητα. Ο ισχυρισμός σύμφωνα με τον οποίο τον αρχικό ρόλο των ΤΕΙ θα τον αναλάβουν οι νέες δομές διετούς φοίτησης και ότι δεν θα υπάρξει υποβάθμιση γιατί θα επανακριθούν οι διδάσκοντες των ΤΕΙ, δεν αντέχει σε σοβαρή κριτική γιατί: α) η οικονομία μας χρειάζεται κέντρα δεξιοτήτων υψηλών προδιαγραφών και όχι έναν άλλο τύπο ΙΕΚ και β) ο πιθανός υποβιβασμός βαθμίδας διδάσκοντα των ΤΕΙ δεν σημαίνει και αναβάθμιση του εκπαιδευτικού του ρόλου. Από την πολιτική ηγεσία δεν περιμένουμε να προβληματιστεί για τις συνέπειες των σχεδιασμών της, περιμένουμε, όμως, με αγωνία την έκφραση υπευθυνότητας της ακαδημαϊκής κοινότητας.

Χρηστος Β. Μασσαλας, Ομ. Καθηγητής - πρ. Πρύτανης του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων

Έντυπη

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ