Γράμματα Αναγνωστών

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

ΕΤΙΚΕΤΕΣ: Γραμματα Aναγνωστων

«Ελεος με τους αιώνιους υπουργούς»

Κύριε διευθυντά
Εχει επικρατήσει η συνήθεια οι δημοσιογράφοι τούς διατελέσαντες υπουργούς να συνεχίζουν να τους προσφωνούν «κύριε υπουργέ» και μετά την αποχώρησή τους από την κυβέρνηση, προκειμένου να τους προσεταιριστούν και ισως για να εκμαιεύσουν κάποια σημαντική είδηση. Η συμπεριφορά τους, όμως, αυτή υποδηλώνει υποβόσκουσα κολακεία ή ακόμη και δουλοπρέπεια και είναι απαράδεκτη για μια δημοκρατική χώρα στην οποία οι τίτλοι ευγενείας δεν ισχύουν και όπου τα έργα θα πρέπει να θεωρούνται σημαντικότερα από τους κενούς τύπους. Οι δημοσιογράφοι της εφημερίδας σας, η οποία πρωτοστατεί στην εδραίωση των δημοκρατικών θεσμών –διά του ρεαλισμού όμως–, θα πρέπει να δίνουν το παράδειγμα στην εξάλειψη του κωμικού αυτού φαινομένου, διά του οποίου η χώρα κατακλύζεται από αιώνιους υπουργούς και λοιπούς αξιωματούχους.

ΝΙΚ. ΛΙΑΚΟΣ
Δικηγόρος στον Αρειο Πάγο

Τα πολλά πρόσωπα του αντισημιτισμού

Κύριε διευθυντά
Πολύ σωστά και νηφάλια αντικρούει ο κ. Ι. Ιωσήφ («Καθημερινή» 14/12/2017) ένα ακόμη παράδειγμα του ακατάπαυστου «πολέμου» εναντίον του Ισραήλ από την «προοδευτική» διανόηση του τόπου μας. Βρήκαμε λοιπόν πάλι δικαιολογία: Την ανακήρυξη της Ιερουσαλήμ ως πρωτεύουσας, για να τρέξουμε ξανά να υπερασπιστούμε το γνωστό θύμα – τους «μάρτυρες» Παλαιστίνιους, οι οποίοι συνεχίζουν την αέναη προσπάθειά τους να κατακτήσουν την (αυτο) καταστροφή τους. Ας το ομολογήσουμε: Η μνησίκακη καταδίκη κάθε επιτυχίας του Ισραήλ (όταν η σιωπή και η απόκρυψη δεν αρκούν) δεν είναι απόρροια αποκλειστικά και μόνον αντικαπιταλιστικών και αντιαμερικανικών ψυχώσεων. Υπάρχει και το σαράκι μειονεξίας που κατατρώει τα σωθικά της χριστιανικής Ευρώπης εδώ και κάποιους αιώνες: ο αντισημιτισμός.

Με περισσή αξιοπρέπεια μας θύμισε ο Λεόν Σαλτιέλ («Καθημερινή» 6/12/2017) τα αντισημιτικά, κατοχικά αίσχη στη Θεσσαλονίκη (σε συνεργασία με τους ναζί). Εγώ ντρέπομαι σαν Ελληνας και Χριστιανός για αυτά που έκαναν (κι έκρυψαν…) οι δικοί μας και αισθάνομαι υπόλογος, κι ας μην είχα ακόμη τότε γεννηθεί.  Μα ας διαλέξουμε τέλος πάντων με ποιους θα πάμε και ποιους θα αφήσουμε: Θέλουμε τα μισαλλόδοξα συνέδρια στην Τεχεράνη που αρνούνται το Ολοκαύτωμα; Ποθούμε το Ισλαμικό Κράτος και τους αποκεφαλισμούς; Την μπούργκα και την κλειτοριδεκτομή; Δεν θα προτιμήσουμε επιτέλους τα επιτεύγματα ζωής των Ισραηλινών; Την επιστημονική και καλλιτεχνική δημιουργία, την οικονομική και τεχνολογική ανάπτυξη, τον πιο αποτελεσματικό δημοκρατικό στρατό στην ιστορία χωρίς φανφάρες, παρελάσεις και γελοία… πηλήκια;

Δεν θα έπρεπε να διδάξουμε στα παιδιά μας φέρ’ ειπείν την εποποιία του Εντεμπε; Τότε, Ιούνιο του 1976, το Ισραήλ υπερασπίστηκε νικηφόρα με τόλμη και χειρουργική ακρίβεια τη μεγαλύτερη ίσως αξία του δυτικού πολιτισμού, την ελευθερία – απελευθερώνοντας τους 100 ομήρους από τα νύχια της τρομοκρατίας και του αιμοσταγούς Αμίν Νταντά.

Ας μνημονεύσουμε εδώ έναν από τους μεγάλους απόντες, τον αδελφό του πρωθυπουργού Νετανιάχου, τον Γιονατάν «Γιόνι» Νετανιάχου. Μόνο εκείνος δεν γύρισε ζωντανός από το Εντεμπε έχοντας δώσει τη ζωή του για την απελευθέρωση των συμπατριωτών του. Τιμή και δόξα σε όσους θυσιάζονται στους αγώνες για ελεύθερες ανοιχτές κοινωνίες!

Δημητρης Κωνσταντινιδης
Αρχιτέκτων

Επισημάνσεις από μια αναμονή...

Κύριε διευθυντά
Είναι Τετάρτη. Δύο ημέρες μετά τα Χριστούγεννα. Το επεισόδιο εκτυλίσσεται στο μοντέρνας κατασκευής κατάστημα της Εθνικής στην Κηφισιά. Πελάτης κι εγώ για να πληρώσω το ενοίκιο της κατοικίας μας.
Ωρα εκδόσεως του δελτίου μου προτεραιότητας 11.19 π.μ. Αριθμός 236. Αριθμός εξυπηρετούμενου πελάτη στις 11.19 π.μ. ο 106. Κουράγιο, εαυτέ μου. Τα καθίσματα για τους αναμένοντες 40. Ολα κατειλημμένα. Κάποιοι κάθονται στα σκαλοπάτια. Κάποιοι ορθοστατούν. Περισσότερες κατά τι οι κυρίες.

Μεσήλικες ή και πάνω. Εκφώνηση του 236 στις 13.44. Αναμονή 2 ώρες και 25 λεπτά ακριβώς. Η κατοικία μας να ’ναι καλά.

Την πρώτη ώρα την πέρασα διαβάζοντας «Τα Νέα». Εχουν να κυκλοφορήσουν πολιτικές εφημερίδες από την περασμένη Παρασκευή-Σαββάτο. Το σταυρόλεξο, ύστερα από εσωτερική διαμάχη, προτίμησα να το αφήσω για το βράδυ. Ετσι άρχισα να χαζεύω. Ωσπου ξαφνικά συγκεντρώθηκε η προσοχή μου στην εικόνα μπροστά μου (καθόμουν στο πλάι). Από όλους που περίμεναν τη σειρά τους, κανένας δεν έκανε κάτι. Ολοι/-ες ασάλευτοι/-ες, αδιάφοροι/-ες, αφηρημένοι/-ες. Οσην ώρα έμεινα στην τράπεζα πρέπει να πέρασαν και να περίμεναν καμιά διακοσαριά πρόσωπα. Από όλους αυτούς δεν υπήρξε ούτε ένας που να διάβαζε εφημερίδα ή κάτι άλλο. Δύο εξαιρέσεις: δίπλα μου ένας, θα έλεγα, εβδομηντάρης, με πλούσιο κάτασπρο γένι και κοτσίδι, διάβαζε κατά διαστήματα τεύχος της Selection. Και μία νεότερη κυρία διάβαζε από βιβλίο όλην την ώρα (είχε αριθμό 232). Μ' αυτά και μ' αυτά πέρασε η ώρα. Και με επανερχόμενη πολλές φορές τη σκέψη: λες αυτές οι πολλές και πολυήμερες διακοπές στην έκδοση των εφημερίδων να τις σκοτώνουν; Και όχι τίποτα άλλο. Ειδικώς για τους μη αναγνώστες των εφημερίδων της Τετάρτης, δεύτερης ημέρας μετά τα Χριστούγεννα. Εχασαν πολλά λεκτικά μαργαριτάρια. Οπως π.χ. τη μεγαλόπνοη έκφραση του Ευρωπαίου επιτρόπου μας Δημήτρη Αβραμόπουλου. «Η αλληλεγγύη δεν μπορει να είνα a la carte...». Ναι, ναι! Θα πάρω το πιάτο της ημέρας!

Νικ. Λ. Γ. Λιναρδατος
Κηφισιά

Οι «μάρτυρες» της πλατείας Αμερικής

Κύριε διευθυντά
Θερμά συγχαρητήρια για το πλήρες και αναλυτικό ρεπορτάζ των συνεργατών σας Νίκου Βατόπουλου και Δημήτρη Αθηνάκη αναφορικά με την πλατεία Αμερικής και τη θλιβερή κατάσταση της γύρω περιοχής («Καθημερινή» της 14-12-2017, σελ. 8). Ως μόνιμος αλλά και πιστός κάτοικος της ηθελημένα παρακμάζουσας και εγκαταλελειμμένης από τον Δήμο Αθηναίων και την πολιτεία περιοχής, θα πρέπει σε επιβεβαίωση και προς επίρρωση αυτών, να σημειώσετε και τα εξής: Είμαστε καθημερινοί μάρτυρες της εναγώνιας αναζήτησης σε παρτέρια και υδρορροές ναρκωτικών από εξαρτημένους και παραπαίοντες χρήστες αλλά και της αναπτυσσόμενης θρασύτητας αυτών που τους τροφοδοτούν (εμπόρων και πάσης φύσεως ημεδαπών, αλλά και αλλοδαπών μεσαζόντων).

Κάθε απόγευμα δύο μοτοσικλέτες της Τροχαίας διασχίζουν με θόρυβο και ταχύτητα την περιοχή, προειδοποιώντας άθελά τους ότι ο έλεγχος παρέρχεται. Το παρακείμενο και επί της οδού Θήρας Αστυνομικό Τμήμα Κυψέλης θεωρείται κατά τόπον αναρμόδιο για οιονδήποτε έλεγχο. Ετσι, η περιοχή εγκαταλείπεται από τους ανασφαλείς Ελληνες, οι οποίοι αντικαθίστανται ταχύτατα από επιδοτούμενους για την εκεί εγκατάστασή τους αλλοδαπούς.

Εμείς, οι τελευταίοι των Μοϊκανών, αφουγκραζόμαστε τον κίνδυνο και περιμένουμε την τύχη μας.

Νικος Κουτρουμπης
Επίτιμος Δικηγόρος
Αθήνα

Ο Τζόνι που μαγνήτιζε

Κύριε διευθυντά
Απαντώντας στην απορία –σε πρόσφατη επιστολή– του κ. Ι. Ιωσήφ για την «έκταση» που πήρε η κηδεία του Τζόνι Χαλιντέι, πρέπει να λάβουμε υπόψη ότι ο Χαλιντέι ήταν ο πρώτος Γάλλος που έφερε το ροκ ’ν’ ρολ στη Γαλλία, έστω κι αν τα πρώτα του τραγούδια ήταν πιστή αντιγραφή των μεγάλων αμερικανικών επιτυχιών της εποχής, αρχές δεκαετίας του ’60, αποδιδόμενες στη γαλλική γλώσσα. Μπορεί οι καλλιτέχνες που ανέφερε ο κ. Ιωσήφ να ήταν ποιοτικά καλύτεροι του Τζόνι (Τζονί) και να ήταν εκφραστές της γαλλικής μουσικής παράδοσης, κανένας όμως απ’ αυτούς δεν μαγνήτιζε τόσο τα πλήθη όσο ο τεθνεώς. Ο κόσμος διψούσε για ροκ ’ν’ ρολ και ο Τζόνι ήταν ο καλύτερος εκφραστής του.

Μιχαηλ Δελης
Μυτιλήνη 

Έντυπη

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ