Γράμματα Αναγνωστών

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

ΕΤΙΚΕΤΕΣ: Γραμματα Aναγνωστων

Σύγχρονη τραγωδία εν χορώ

Κύριε διευθυντά
Η ευστοχότερη περιγραφή της κατάστασης του τόπου προέρχεται από ένα ιδιαίτερα αυστηρό κείμενο του Θεσσαλονικιού λογοτέχνη Δημ. Δημητριάδη («Το βδέλυγμα», Lifo 9/2015) για τους σημερινούς Ελληνες. Παραθέτω το σχετικό απόσπασμα:  «Η σημερινή τραγωδία διαφέρει από την αρχαία ως προς το ότι τα τραγικά πρόσωπα σ' αυτήν, αντίθετα απ’ ό,τι σε εκείνην, δεν είναι οι πρωταγωνιστές αλλά ο χορός, δηλαδή ο δήμος: αυτός είναι σήμερα το υποκείμενο και συγχρόνως το αντικείμενο του ολέθρου – από δήμος έγινε δήμιος τού εαυτού του και άλλων. Οι ηγέτες του έχουν δευτερεύουσα σημασία, πρώτον διότι προέρχονται από αυτόν και δεν υφίστανται χωρίς αυτόν, δεύτερον διότι αυτός ο ίδιος, κυρίως όταν τον εξαπατούν και τον εμπαίζουν με τα σκουπίδια των υποσχέσεών τους, εκχωρεί σ' αυτούς την εξουσία με την οποία εν συνεχεία τον χειραγωγούν, δείχνοντάς του αυτό που αισθάνονται γι’ αυτόν: περιφρόνηση, προκειμένου να τον κρατούν παντοιοτρόπως αιχμάλωτο της δικής τους αρχομανίας».

Στρατης Στρατηγης
Επ. Δικηγόρος Δ. Ν.,
τ. Βουλευτής Επικρατείας

Για να μαθαίνουν (ίσως) οι νεότεροι

Κύριε διευθυντά
Στη σπουδαία έκδοση «Ελλάδα, 20ός αιώνας, 1940-1950, Α΄ τόμος», που προσέφερε η «Καθημερινή» στους αναγνώστες της και σε σχέση με τις αιτίες που οδήγησαν στον Εμφύλιο, ξεχωρίζει ως μία από αυτές η «λευκή τρομοκρατία», τόσο στο εισαγωγικό μέρος όσο και στις ειδικότερες μελέτες του συλλογικού έργου. Ορθώς γίνεται αυτό, κατά τη γνώμη μου. Αλλά όχι και δικαίως! Κάτι λείπει. Λείπει το ιστορικό υπόβαθρο. Και είναι η έλλειψη αυτή σημαντική, επειδή ακριβώς το ιστορικό υπόβαθρο της «λευκής τρομοκρατίας» είναι αυτό τούτο το ιστορικό υπόβαθρο του Εμφυλίου Πολέμου. Η «λευκή τρομοκρατία» δεν είναι εφεύρεση του 1945 και των μετακατοχικών κυβερνήσεων. Προηγήθηκαν ο Πάγκαλος, το Ιδιώνυμο, ο Μανιαδάκης, μια εικοσαετία συστηματικών διώξεων των κομμουνιστών, πότε με τον φερετζέ της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας και πότε χωρίς αυτόν, αλλά πάντοτε με το στυγνό, αν και θολό και αδιαμόρφωτο, πρόσωπο και το μακρύ χέρι μια κοινωνικής τάξεως που ένιωθε να απειλούνται τα προνόμιά της από τις διεκδικήσεις μιας εξίσου αδιαμόρφωτης εργατιάς. Τι παρήγαγαν οι διώξεις και οι δηλώσεις μετανοίας; Την Ακροναυπλία και κάποιους φανατικούς, τους φαρμακωμένους και φαρμακερούς επαναστάτες που στις εντελώς ιδιόμορφες συνθήκες του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου και της Κατοχής, με το όραμα μιας σοσιαλιστικής πατρίδας, τα προστάγματα της 3ης Διεθνούς, αλλά και τον γνήσιο πατριωτισμό και την αληθινή ελληνική υπερηφάνεια να συλλειτουργούν, έφεραν στην πραγματική, όσο κι αν ήταν σύντομη, εξουσία τους πρώην διωκόμενους σε ολόκληρη σχεδόν τη χώρα, εκτός των πόλεων και των βασικών οδικών αρτηριών. Υπάρχει η τάση να αγνοούνται το γεγονός αυτό και ο σημαντικός ρόλος του στη διαμόρφωση του εμφυλιοπολεμικού κλίματος. Ασφαλώς, η όχι «λευκή τρομοκρατία» αυτής της περιόδου είχε δικαιολογητική βάση την προδοσία, τον δωσιλογισμό και τη συνεργασία με τον κατακτητή. Αλλά όχι εις ολόκληρον! Πολύ σημαντικό μέρος της κατείχαν η εκδίκηση και ο σκοπός που αγίαζε όλα τα μέσα. Ετσι, για τον σκοπό διαλύθηκαν αμείλικτα και πολλές φορές με όχι γενναίο τρόπο οι αντιστασιακές οργανώσεις, ένοπλες και μη, που δεν δέχονταν να προσχωρήσουν στο ΕΑΜ. Τυχαίνει να ζούμε ακόμη και τα θυμόμαστε σαν τώρα αυτά που έγιναν. Ποιος αρνείται τον εξέχοντα αντιστασιακό ρόλο του ΕΑΜ και του ΕΛΑΣ, τις θυσίες και τον ηρωισμό του ΚΚΕ, την αφοσίωση των μελών του και την απίστευτη γενναιότητά τους, στα όρια της αγιοσύνης και της οσιότητας; Αλλά και ποιος έχει το δικαίωμα να αρνηθεί και να διαψεύσει το σύννεφο του μίσους και του τρόμου που είχε τότε σκεπάσει τον ουρανό της ελληνικής υπαίθρου – όχι, βέβαια, για τον «λαό» των ομοϊδεατών, αλλά για τον εξίσου «λαό» όσων θα τολμούσαν να έχουν άλλες ιδέες. Οι ιαχές «Ξύλο αλύπητο» και «Θάνατος, θάνατος» ήταν η ανατριχιαστική ετυμηγορία του λαού των λαϊκών δικαστηρίων για τους κατηγορουμένους της «μαύρης αντίδρασης». Γι’ αυτό και η ιστορική ετυμηγορία για τη «λευκή τρομοκρατία» και τον Εμφύλιο, που τείνει να δικαιώσει τη μία πλευρά και να καταδικάσει την άλλη, οφείλει να σεβαστεί τον αρχαίο κανόνα: «Μηδενί δίκην δικάσης πριν αμφοίν μύθον ακούσης». Φοβούμαι όμως ότι στη σημερινή Ελλάδα η δίκη της Ιστορίας διεξάγεται με το ένα αυτί της βουλωμένο. Και, δυστυχώς, αυτό δεν είναι συντελεστικό για να ξεφύγουμε από τις δαγκάνες του κληρονομικού αμοιβαίου μίσους και να θυμηθούμε ότι Ελληνες είμαστε επιτέλους όλοι, δεξιοί και αριστεροί, και ότι η πατρίδα δεν έχει κάποιους άλλους για να μας αντικαταστήσει.

Γερασιμος Μιχαηλ Δωσσας
Θεσσαλονίκη

Παρενοχλήσεις στο Διαδίκτυο

Κύριε διευθυντά
Οσοι χρησιμοποιούμε το Διαδίκτυο υφιστάμεθα συχνά την ενοχλητική παρεμβολή διαφόρων διαφημιστικών μηνυμάτων, τα οποία σε πολλές περιπτώσεις καταλαμβάνουν όλη την οθόνη και διακόπτουν τη ροή της επικοινωνίας. Δεν γνωρίζω εάν νομοθετικά υπάρχει η δυνατότητα ποινικής ή άλλης δίωξης εκείνων που παρεμβάλλονται, τουλάχιστον στους ιδιωτικούς ιστοτόπους.  Ομως θεωρώ υποχρέωση της πολιτείας να προστατέψει τους δημόσιους ιστοτόπους από τις παρεμβολές αυτές και να προβεί στη δίωξη των υπευθύνων για την παρεμβολή τέτοιων διαφημίσεων. Ιδιαίτερα για τους ιστοτόπους των οικονομικών υπηρεσιών (gsis.gr, aade.gr), οι οποίοι χρησιμοποιούνται από εκατομμύρια πολιτών και συχνά υπό συνθήκες συμφόρησης και επείγοντος, θεωρώ άμεση υποχρέωση των αρμοδίων υπουργών και προέδρων των ανεξαρτήτων αρχών, αφενός, να προβούν σε όλες τις απαραίτητες ενέργειες ώστε να είναι αδύνατες οι παρεμβολές αυτές και, αφετέρου, να διώξουν ποινικά τις επιχειρήσεις οι οποίες διαφημίζονται και οι οποίες προφανώς είναι υπεύθυνες γι’ αυτές, καθόσον οι ενέργειές τους συνιστούν προφανή παρακώλυση των δημοσίων επικοινωνιών. 
Τούτο, εκτός της ταλαιπωρίας των πολιτών, έχει άμεση επίπτωση τόσο στα οικονομικά της χώρας όσο και των ίδιων των πολιτών, λόγω παρέλευσης των προθεσμιών και επιβολής προστίμων.
Προσωπικά, προσπαθώντας να εκτυπώσω την εντολή πληρωμής για τον ΕΝΦΙΑ, ταλαιπωρήθηκα, λόγω των παρεμβολών αυτών, περισσότερο από 40 λεπτά της ώρας, για μία εργασία η οποία κανονικά απαιτούσε 2-3 λεπτά και, αν ληφθεί υπόψη η ταλαιπωρία στην τράπεζα στη συνέχεια, στην κατά τα άλλα απλή αυτή ενέργεια αφιέρωσα όλο το πρωινό.  Επί τη ευκαιρία, θεωρώ απαραίτητο στην επικείμενη αναθεώρηση του Συντάγματος να περιληφθούν όλες οι αναγκαίες διατάξεις οι οποίες να αφορούν τη χρήση του Διαδικτύου, καθώς στο θέμα αυτό το Σύνταγμά μας είναι ατελές και αναχρονιστικό.
Ιωαννης Γ. Κουλουρης
Δρ. Μηχ/γος Ηλ/γος ΕΜΠ
Ιλιον

«Αληθώς θαυμαστή η ταχύτης εκτιμήσεων»

Κύριε διευθυντά
Διάβασα με μεγάλο ενδιαφέρον το δημοσίευμα της «Καθημερινής» της 29ης.12.2017 που αναφέρεται σε αύξηση ύψους 2,5% του χριστουγεννιάτικου τζίρου των εμπόρων, βάσει των «εκτιμήσεων» του Ινστιτούτου Εμπορίου και Υπηρεσιών της Ελληνικής Συνομοσπονδίας Εμπορίου και Επιχειρήσεων (ΙΝΕΜΥ ΕΣΕΕ). Δεδομένου ότι η Ελληνική Στατιστική Αρχή δεν έχει δημοσιεύσει ακόμη τα στοιχεία κύκλου εργασιών και όγκου λιανικών πωλήσεων για τον μήνα Νοέμβριο, ενώ η αντίστοιχη αμερικανική υπηρεσία (US Census Bureau) δημοσίευσε τις εκτιμήσεις της (Advance Sale Index) για τον Νοέμβριο στις 14 Δεκεμβρίου, προκαλεί έκπληξη η αστρονομική ταχύτητα με την οποία το ΙΝΕΜΥ ΕΣΕΕ εκτιμά τα δεδομένα των λιανικών πωλήσεων στη χώρα μας. Επειδή το ζήτημα των στατιστικών δεδομένων είναι σοβαρό και ιδιαίτερα ευαίσθητο (βλ. την καφκική περιπέτεια του κ. Ανδρέα Γεωργίου), νομίζω ότι το εν λόγω ινστιτούτο οφείλει να μοιραστεί με την «Καθημερινή» και τους αναγνώστες της την πρωτοποριακή μεθοδολογία με την οποία εκτιμά τις λιανικές πωλήσεις πιο γρήγορα και από τους Αμερικανούς.

Βασιλης Μασσελος
Managing Director

Δελτίο καιρού ΕΜΥ, χιονιάς και εποχούμενοι

Κύριε διευθυντά
Αφορμή παίρνοντας από την –για μία ακόμη φορά– μεγάλη περιπέτεια όσων ταξίδευαν στην εθνική οδό από Αθήνα προς Θεσσαλονίκη, Καρδίτσα κ.λπ. την 22α-12-2017, εξαιτίας του χιονιού, και αναφερόμενος στο ποιος πρέπει να έχει την ευθύνη, διατυπώνω την κάτωθι άποψη. Η έχουσα την ευθύνη εξασφάλισης της βατότητας της οδού τεχνική υπηρεσία (είτε η τεχνική υπηρεσία του Δημοσίου είτε η αρμόδια εταιρεία, εν προκειμένω Νέα Οδός, ανάλογα τι ισχύει κάθε φορά με τις μεταβολές που επήλθαν), διά των αρμοδίων διπλωματούχων μηχανικών, θα πρέπει να εισηγείται στο αρμόδιο πολιτικό πρόσωπο τα ληπτέα μέτρα εγκαίρως, στις περιπτώσεις επερχόμενων έντονων προβλημάτων κακοκαιρίας. Προφανώς στην εισήγησή της θα λάβει υπόψη τις μεγάλες, ευτυχώς, στις μέρες μας, δυνατότητες της μετεωρολογικής υπηρεσίας, καθώς και τις απόψεις της Τροχαίας για τις προβληματικές θέσεις τμημάτων της οδού (συχνά ατυχήματα κ.λπ.). Στη συνέχεια, το αρμόδιο πολιτικό πρόσωπο (υφυπουργός, υπουργός) θα πάρει την απόφαση απαγόρευσης κίνησης βαρέων οχημάτων σε συγκεκριμένα οδικά τμήματα, ανακοινώνοντάς την από τα ΜΜΕ. Κατά την άποψή μου, κανείς άλλος δεν μπορεί να πάρει τέτοιας βαρύτητας απόφαση, διότι σχετίζεται με θέματα υγείας, συμφέροντα επιχειρήσεων, αγροτών, τυχόν αποζημιώσεων για ευπαθή προϊόντα κ.λπ. Τέλος, η ευθύνη βαραίνει την Τροχαία για την αστυνόμευση της οδού, σύμφωνα με τα ληπτέα μέτρα (μπορεί ακόμη να χρειαστεί η αντιμετώπιση αντιδράσεων). Δυστυχώς, οι κυβερνήσεις, κρυπτόμενες πίσω από το πολιτικό κόστος της απαγόρευσης της κυκλοφορίας των βαρέων οχημάτων, σχεδόν ποτέ δεν αποφασίζουν τα απαγορευτικά μέτρα. Μόνον έτσι όμως θα είναι δυνατόν στα αποχιονιστικά μηχανήματα να αντιμετωπίσουν γρήγορα τα προβλήματα χιονιού και παγετού, με τελικό αποτέλεσμα την ελαχιστοποίηση των προβλημάτων.

ΘΑΝΟΣ ΘΑΝΑΣΗΣ
Τοπογράφος Μηχανικός ΕΜΠ

Τα παιδιά, η άρση βαρών και ο Κόροιβος

Κύριε διευθυντά
Αναφορικά με πρόσφατο ολοσέλιδο αφιέρωμα της κυριακάτικης «Καθημερινής» με τίτλο «Μπορεί ο αθλητισμός να κάνει κακό στα παιδιά», θα ήθελα να κάνω τις εξής επισημάνσεις:

1. Αναμφισβήτητα, η έρευνα που μόλις ξεκίνησε είναι πράγματι πρωτοποριακή και θα σηματοδοτήσει μια νέα αντίληψη για τα οφέλη του αθλητισμού, αλλά και τις επιπτώσεις από τις αυξανόμενες επιβαρύνσεις και το χωρίς όρια «κυνήγι» των επιδόσεων, που ήταν άγνωστα και αδιάφορα στους Ολυμπιακούς Αγώνες της αρχαιότητας.

2. Είναι γνωστό ότι η αξιοπιστία κάθε έρευνας στηρίζεται αποκλειστικά σε επιστημονικά πορίσματα, μακριά από τις όποιες προσωπικές εκτιμήσεις. Είναι αξιοσημείωτο ότι σε μια έρευνα που μόλις ξεκίνησε οι ερευνητές προκαταβάλλουν τα αποτελέσματα και τοποθετούνται εξ αρχής με θέσεις όπως «δεν θα έστελνα ποτέ τα παιδιά μου να ασχοληθούν με την άρση βαρών» ή ότι «η άρση βαρών πηγαίνει ενάντια στη φύση μας». Ασφαλώς αυτές οι τοποθετήσεις αποτελούν αναφαίρετο δικαίωμα κάθε γονιού, όχι όμως και ενός ερευνητή, του οποίου οι διαπιστώσεις πρέπει να στηρίζονται αποκλειστικά σε επιστημονικά ευρήματα και τα οποία προς το παρόν απουσιάζουν.

3. Οσον αφορά την άρση βαρών, την οποία υπηρετώ για περισσότερο από τέσσερις δεκαετίες, με διάφορες ιδιότητες (όπως πρωταθλητής ανδρών και εφήβων, μέλος εθνικής ομάδας για περισσότερα από 6 χρόνια, τεχνικός διευθυντής, διευθυντής αγώνων στους Ολυμπιακούς Αγώνες «Αθήνα 2004»), θα ήθελα να επισημάνω ότι αποτελεί τον μοναδικό «Ιανό» του αθλητισμού. Η άρση βαρών είναι και ξεχωριστό άθλημα με τους δικούς του κανονισμούς, αλλά και μέρος της ευρύτερης προπονητικής πρακτικής. Οι αθλητές όλων των αθλημάτων ασκούνται στην άρση βαρών. Κατά συνέπεια, νομοτελειακά όλοι θα προπονηθούν στην άρση βαρών, εκτός και αν προκύψουν νέες προπονητικές μέθοδοι και επινοηθεί ένας νέος «προπονητικός τροχός».

4. Απο την εποχή του Κόροιβου (1ος καταγεγραμμένος ολυμπιονίκης, 776 π.Χ.) μέχρι και σήμερα είναι κοινός τόπος ότι σε όλα τα αθλήματα η προστασία της υγείας των αθλουμένων βασίζεται στη θέση του Αριστοτέλη ότι η «υπερβολή και η έλλειψη φθείρουν την τελειότητα, ενώ η μεσότητα τη διασώζει» (Αριστοτέλης, «Ηθικά Νικομάχεια», Ενότητα 8η). Και αυτό ασφαλώς δεν αφορά την άρση βαρών, αλλά όλα τα αθλήματα του ολυμπιακού προγράμματος και ιδιαίτερα όσους με σκοπιμότητα και ιδιοτέλεια παρερμηνεύουν το ολυμπιακό απόφθεγμα «πιο γρήγορα, πιο ψηλά, πιο δυνατά».

Αισθάνομαι υποχρεωμένος να προσθέσω ότι τοποθετήσεις διακεκριμένων επιστημόνων ότι η «άρση βαρών πηγαίνει ενάντια στη φύση» δημιουργεί ένα μείζον ηθικό δίλημμα. Προσωπικά αναρωτιέμαι για το μέγεθος της δικής μου ηθικής ευθύνης, αν το άθλημα στο οποίο ανήκω και στο οποίο με ιδιαίτερο ζήλο προέτρεψα να ασχοληθεί και το δικό μου παιδί είναι τελικά επιβλαβές για την υγεία των παιδιών.

Συμπερασματικά θεωρώ ότι θα πρέπει να συγκρατήσουμε τη σημαντικότητα της έρευνας, να συμβάλουμε στον βαθμό που είμαστε χρήσιμοι στην ερευνητική διαδικασία και να αναμένουμε την ανακοίνωση των κρίσιμων ερευνητικών αποτελεσμάτων για την υγεία των παιδιών.

Θα ήθελα ακόμη να κάνω γνωστό ότι την περίοδο που διανύουμε διοργανώνεται στο Ολυμπιακό Στάδιο η πρώτη Σχολή Προπονητών Αρσης Βαρών, με βάση το νέο αναβαθμισμένο πρότυπο λειτουργίας σχολών προπονητών, με εισηγητές επιστήμονες διαφόρων ειδικοτήτων, στην οποία έχω την τιμή να είμαι ο διευθυντής.

Μέσω της «Καθημερινής», απευθύνω πρόσκληση στους αξιότιμους καθηγητές κ. Γεώργιο Χρούσο και κ. Πάνο Σταματόπουλο να αφιερώσουν λίγο από τον πολύτιμο χρόνο τους για να ενημερώσουν τους 45 νέους υποψήφιους προπονητές για τους ενδεχόμενους, κατά την άποψή τους, κινδύνους υγείας που προέρχονται από την άρση βαρών, αλλά και να ακούσουν τον αντίλογο για την άδικη στοχοποίηση ενός αθλήματος που, για όσους το γνωρίζουν, τηρουμένου του αριστοτελικού μέτρου, προσφέρει στη σωματική και ψυχική υγεία των παιδιών.

Γιωργος Ηλιου
Διευθυντής Σχολής Προπονητών Αρσης Βαρών, διδάκτωρ Φιλοσοφίας, Πανεπιστήμιο Αθηνών, διδάκτωρ Οργάνωσης και Διοίκησης,
Πανεπιστήμιο Πειραιώς

Παιδεία: το εγγενές και το χρηστικό

Κύριε διευθυντά
Στην εφαρμοσμένη φιλοσοφία μια κρίσιμη διάκριση –σε σχέση με την αξία των οντοτήτων– μας παρέχεται από τη δυνατότητα να ξεχωρίζουμε τα πράγματα που διαθέτουν εγγενή (intrinsic, έμφυτη, ας πούμε) αξία σε σχέση με τα άλλα πράγματα, που διαθέτουν εργαλειακή (instrumental, χρηστική, ας πούμε) αξία. Για να γίνει κατανοητή η διάκριση, καταφεύγω στο προσφυές παράδειγμα του μικροφώνου: το μικρόφωνο είναι «πράγμα» του οποίου η (εργαλειακή) αξία διαρκεί ή διατηρείται όσο το χρησιμοποιεί ο άνθρωπος-χρήστης του, ο οποίος διαθέτει εγγενή αξία, επειδή ακριβώς είναι άνθρωπος.

Παλαιότερα η Παιδεία και η μόρφωση αντιμετωπίζονταν ως περιοχές ή ως οντότητες με εγγενή αξία, η οποία ήταν αποδεκτή ως τέτοια, ανεξαρτήτως του είδους της γνώσης που κατείχες. Μάλιστα η γλωσσική παιδεία, παλαιότερα, το να είσαι εγγράμματος και λόγιος, αποτελούσε ιδιαίτερο γνώρισμα των μορφωμένων και των πτυχιούχων από τα πανεπιστήμια. Τι συνέβη, όμως, και πλήθυναν οι «διπλωματούχοι πανεπιστημίου», που έχουν κάποιες έως πάρα πολλές «αδυναμίες» γλωσσικές, που εκφράζονται σε προφορικό και σε γραπτό επίπεδο με ευρηματικά «μαργαριτάρια», με ασυνταξίες και σολοικισμούς, με άγνοια των κανόνων της γραμματικής, με ανορθογραφία, με λεξιπενία κ.ο.κ. Νομίζουμε ότι η ποιότητα που προσέφερε το σχολείο στις πρώτες βαθμίδες της εκπαίδευσης αποδυναμώθηκε για πολλούς λόγους: συμβάλλουν ανάλογα η εξειδίκευση, η λαϊκιστική τάση για απλοποίηση της παρεχόμενης γνώσης, η κυριαρχία του οπτικού πολιτισμού, οι μοιραίες εκπαιδευτικές μεταρρυθμίσεις της μεταπολίτευσης, η προέλαση της ψηφιακής τεχνολογίας, η αποσπασματικότητα του βίου, της καθημερινότητας, του ίδιου του εαυτού…

Η αποσπασματικότητα κατασκευάζει ψηφίδες που δεν είναι εύκολο να συγκολληθούν σε ενιαίο μόρφωμα, σε μιαν ενιαία αφήγηση, για να το πούμε πιο trendy. Ετσι προάγονται τα κάθε λογής «θραύσματα», σαν ευρήματα ανασκαφής, σαν όστρακα μιας αρχαιολογίας του παρόντος, που επιτρέπουν πολλαπλές ανθρωπολογικές αναγνώσεις, δηλαδή ποικίλες δυνατές ανασυγκροτήσεις της πραγματικότητας, με ερμηνείες που δεν εξυπηρετούν τη δύσκολη συνολική προσέγγιση, αλλά την εύκολη μερικότητα, που ενισχύει την προκατάληψη και τη μισαλλοδοξία. Συνιστώσες αυτής της επιλογής αποτελούν η προ πολλού ποσοτικοποιημένη –λόγω ενός παρεξηγημένου θετικισμού– Παιδεία, η προδιάθεση για εξειδίκευση, η εμμονή στη μέτρηση και στους ποσοτικούς δείκτες, η προτίμηση στο «εφαρμοσμένο».

Κωστας Θεολογου
Πανεπιστημιακός

Τα αεροδρόμια και η αποζημίωση

Κύριε διευθυντά
Στις οικονομικές σελίδες της «Κ» (17-12-2017), στη στήλη «Δήκτης», δημοσιεύεται η πληροφορία ότι η εταιρεία Fraport Greece, που ανέλαβε τη διαχείριση των 14 περιφερειακών αεροδρομίων, θα λάβει αποζημίωση από το Δημόσιο 25 εκατ. ευρώ κατόπιν αποφάσεων της ειδικής επιτροπής επίλυσης διαφορών.

Ως αιτία της καταδίκης αναφέρεται η παράλειψη των αρμοδίων να συντηρήσουν τα αεροδρόμια κατά τα 2,5 χρόνια που μεσολάβησαν από την υπογραφή της σύμβασης παραχώρησης μέχρι της παράδοσης των αεροδρομίων.

Σε όλες τις υπηρεσίες του Δημοσίου, πολιτικές ή στρατιωτικές, όταν γίνεται οικονομικός έλεγχος και διαπιστώνεται έλλειμμα, ακόμη και ολίγων ευρώ, ο υπόλογος ταμίας και ο προϊστάμενός του, εκτός των κυρώσεων που προβλέπει ο νόμος, υποχρεούνται να επιστρέψουν το ποσό που λείπει.

Στην περίπτωση των αεροδρομίων δεν γράφτηκε πουθενά ποιοι είναι οι υπεύθυνοι του προστίμου και τι τιμωρία θα τους επιβληθεί.

Οι φορολογούμενοι πολίτες θα ήθελαν να μάθουν, γιατί «πετάχτηκαν» 25 εκατ. ευρώ;

Ο αρμόδιος υπουργός δεν έχει ευθύνη για τις παραλείψεις των υφισταμένων του;

Δεν βρέθηκε ένας βουλευτής να υποβάλει επερώτηση στη Βουλή;

Θα παύσει ποτέ αυτή η αδιαφορία; Η Δικαιοσύνη τι γνώμη έχει;

Γεωργιος Αραμπατζης
Χολαργός

Πλαστική σακούλα, διόδια και σαμπάνια

Κύριε διευθυντά
Καταργείται η «δωρεάν» πλαστική σακούλα στα σούπερ μάρκετ και άλλα καταστήματα. Δηλαδή σήμερα ποιος πληρώνει το κόστος της αντιοικολογικής ή της οικολογικής άλλης σακούλας; Αν δεν την πληρώσει ο πελάτης, θα πτωχεύσει ο επιχειρηματίας, που δεν την έχει συμπεριλάβει στο κοστολόγιο των εμπορευμάτων του και δεν την έχει ενσωματώσει στο τίμημα διάθεσής τους.

Κάθε παροχή έχει ένα κόστος, η δε αντιπαροχή πρέπει να το καλύπτει με τη «μετακύλισή» του στον αντισυμβαλλόμενο. Το εισιτήριο των αεροπορικών εταιρειών χαμηλού κόστους αντιστοιχεί –πλην άλλων– σε ένα νερό ή έστω ένα αναψυκτικό της ενιαίας θέσεως, το εισιτήριο της «οικονομικής» θέσης αντιστοιχεί σε γεύμα με ένα ποτήρι κρασί και το (πολλαπλάσιο βεβαίως) εισιτήριο της διακεκριμένης θέσεως σε γεύμα με σαμπάνια. Το καθένα από τα «παρεχόμενα» συνδιαμορφώνει το αντίστοιχο ύψος του εισιτηρίου.

Συνεπώς η σχεδιαζόμενη «αλλαγή» έχει, νομίζω, απλώς παιδαγωγικό ή/και τιμωρητικό χαρακτήρα. Να καταστήσει πασιφανές ότι ο καταναλωτής φέρει το οικονομικό κόστος, όπως και την οικολογική ευθύνη για τη ρύπανση του περιβάλλοντος από την πλαστική σακούλα.

Κάτι παρόμοιο συμβαίνει με τις δωρεάν κοινωνικές παροχές. Το κόστος τους μετακυλίεται στο σύνολο των φορολογουμένων. Αυτό συμβαίνει και με εκείνους που «σηκώνουν τις μπάρες» και δεν πληρώνουν διόδια, για να τιμωρήσουν τον «κακό» εργολάβο. Το μόνο που επιτυγχάνουν είναι η επιμήκυνση της εκμετάλλευσης των διοδίων από τον ανάδοχο εργολάβο, για να εξοφληθεί η συμβατική οφειλή του Δημοσίου με την είσπραξή τους.

Αυτά, βέβαια, δεν είναι μυστικά ή δύσκολα, πασίγνωστα και αυτονόητα είναι. Επιλέγουμε να τα αγνοούμε και έτσι δίνουμε την ευκαιρία να μας τα «προσφέρουν» ή απλώς να μας τα υπόσχονται.

Κωστας Γ. Μπονιφατσης

Ψηφίδες-κηλίδες της σημερινής Ελλάδας και οι δικές μας ευθύνες για το αύριο

Κύριε διευθυντά
Η Ελλάδα είναι η χώρα μου. Εδώ γεννήθηκα, εδώ μεγάλωσα, εδώ θέλω να ζήσω. Οι γονείς μου είναι Ελληνες, όχι ότι αυτό έχει κάποια ιδιαίτερη σημασία. Οι παππούδες μου πολέμησαν στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και οι προπάπποι μου υπήρξαν θύματα του εμφυλίου πολέμου που ακολούθησε τη γερμανική κατοχή. Ποιος ξέρει πόσοι άλλοι μη καταγεγραμμένοι πρόγονοί μου (όπως και πολλών άλλων βεβαίως) προσέφεραν με αυτοθυσία σ’ αυτήν τη χώρα σε βάθος χρόνου. Είναι σωστό λοιπόν εγώ να βρίσκω την παραίτηση τόσο ελκυστική;

Νομίζω ότι πολλοί νέοι Ελληνες μοιράζονται αυτήν την τάση για παραίτηση, για εγκατάλειψη του παλιού και χαλασμένου και για δημιουργία σ’ ένα πιο πρόσφορο περιβάλλον, έστω και στοιχειωδώς αξιοκρατικό, όπου υπάρχει κάποια βάσιμη πιθανότητα ο σχεδιασμός της ζωής τους να αποδειχθεί αξιόπιστος. Η σημερινή Ελλάδα δεν είναι αυτός ο τόπος. Εδώ ο καλός και τίμιος υποβαθμίζεται για να επιβραβευθεί ο πονηρός, ο ψεύτης, ο κλέφτης, ο ατομιστής και ο καπάτσος. Τελευταία ολοένα περισσότερο και ο τεμπέλης, που ανθίζει στις πλάτες των ικανών και εργατικών, ιδιοποιείται τα έργα τους και καρπώνεται τις ωφέλειες που με κόπους και καταφρονώντας μύρια προσκόμματα παρήγαγαν, στο όνομα μιας κακώς ερμηνευθείσας κοινωνικής αλληλεγγύης – έως πότε θα συνεχίσουν να δουλεύουν τα τίμια κορόιδα, που τιμωρούνται μάλιστα διπλά και τρίδιπλα γι’ αυτήν τους την τιμιότητα; Και πόσο ακόμη θα καταγκρεμιστεί το επίπεδο της ζωής μας όταν αυτοί οι λίγοι φωτεινοί και παραγωγικοί παραδώσουν τελικά τα όπλα;

Η συντριπτική πλειονότητα των προσώπων που λαμβάνουν τις αποφάσεις και ρυθμίζουν τις ζωές μας σήμερα δυστυχώς ανήκουν και πρωτοστατούν κατά τη γενική πεποίθηση στη χειρότερη εκ των δύο κατηγοριών. Η μάστιγα της διαπλοκής φέρνει στο προσκήνιο άτομα είτε ανήθικα είτε ανίκανα (είτε και τα δύο) και αποκλείει όσους πραγματικά έχουν καλές προθέσεις και προσόντα, ενώ η επικράτηση των διαπλεκομένων και των ανικάνων δημιουργεί παράλληλα και τις κατάλληλες συνθήκες για τη συντήρηση αυτού του status quo της απελπισίας. Οι μοναδικές νέες φωνές που καταφέρνουν (και αφήνονται) να ξεχωρίσουν είναι αυτές που τις σπρώχνουν η οργή, η αγανάκτηση και η ελλιπής παιδεία, και αυτές φωνάζουν συνθήματα ακραία, που καμιά θέση δεν έχουν στην κοινωνία μας αν αυτή θέλει να ονομάζεται δημοκρατική και πολιτισμένη. Η βία, η επιθετικότητα, η κινδυνολογία και ο λαϊκισμός επικρατούν έναντι του ορθολογισμού και του μέτρου, γιατί καταναλώνονται με μεγαλύτερη ευκολία και ταχύτητα και είναι πιο πιασάρικα.

Υπό αυτές τις συνθήκες, η παραίτηση ως λύση οδηγεί σε αδιέξοδο και η αποχή από την ψήφο αλλά και από τον δημόσιο διάλογο αφήνει το πεδίο ελεύθερο για την καταδυνάστευση της μετριοπαθούς και αμέτοχης ροζ πλειοψηφίας από ομάδες που δεν την αντιπροσωπεύουν. Ομως η αλλαγή δεν θα έρθει ως μάννα εξ ουρανού. Η επιθυμία πολλών, που την ακούω να εκφράζεται συχνά γύρω μου, για έναν ουρανοκατέβατο ηγέτη, ο οποίος θα εμφανιστεί από το πουθενά και θα λύσει όλα μας τα προβλήματα, παραμένει απλώς επιθυμία, γιατί οι πολιτικές προσωπικότητες που παρουσιάζονται από τα καθιερωμένα ΜΜΕ κάθε άλλο παρά χαρισματικοί ηγέτες είναι. Εξάλλου, ο μεσσιανισμός δεν φαίνεται ως πειστική λύση για την αναδιάρθρωση της ελληνικής κοινωνίας και οικονομίας. Ούτε βέβαια θα προκληθεί κάποια αλλαγή στην τωρινή κατάσταση αν στον χώρο της πολιτικής εξακολουθούν να πρωτοστατούν οι ίδιοι που προκάλεσαν την κρίση και αυτοί που φάνηκαν πολλές φορές έως τώρα ανίκανοι να τη διαχειριστούν. Και εδώ παρουσιάζεται το οξύμωρο: ακούμε συνεχώς συμπολίτες μας να παραπονιούνται και να αγανακτούν για την έλλειψη κοινωνικής δικαιοσύνης, αξιοκρατίας, διαφάνειας και αξιοπρεπών κοινωνικών παροχών, τους ίδιους πολίτες που εμφανίζονται ως οι μεγάλοι αδικημένοι της ελληνικής πραγματικότητας, ως επικριτές και ηθικολόγοι, ωστόσο οι ίδιοι δεν διστάζουν να φοροδιαφύγουν, να βάλουν μέσο, να χρηματίσουν ή να χρηματιστούν, και κυρίως να ψηφίσουν με πελατειακά κριτήρια θεωρώντας ότι, επειδή οι πελατειακές σχέσεις είναι διαδεδομένη πρακτική στη χώρα μας, (ότι) δικαιολογούνται και δικαιούνται και αυτοί το μικρό μερίδιό τους στη γενικευμένη παρανομία.

Αν κάποιος θέλει πραγματικά να βελτιωθεί η κατάσταση, δεν χρειάζονται μεγάλες κινήσεις και μεγάλα λόγια – ας ξεκινήσει πρώτα από τη δική του συμπεριφορά ως πολίτης και ως μέλος της ελληνικής κοινωνίας.

Αν θέλουμε να αλλάξει η χώρα μας, θα πρέπει να αλλάξουμε και εμείς στάση. Αλλιώς δεν έχουμε δικαίωμα να παραπονιόμαστε, γιατί τα προβλήματά μας τα δημιουργούμε εμείς οι ίδιοι.

Μαρινα Αριανιτου

Έντυπη

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ