ΔΙΕΘΝΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ

Αποψη: Η νέα δομή διακυβέρνησης

ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΟΤΟΦΩΛΟΣ

ΕΤΙΚΕΤΕΣ:

Τ​​ο 2018 θα είναι αναμφίβολα το έτος ανασύνταξης των δυνάμεων της Ευρώπης, στη βάση ενός διαλόγου που αποβλέπει στην αναβάθμιση και την ολοκλήρωση της πολιτικής και οικονομικής της ενοποίησης. Η Ευρώπη αποτελεί σήμερα μια νομισματική ομοσπονδία, αλλά δημοσιονομικά δεν είναι τίποτε περισσότερο από μια χαλαρή συνομοσπονδία. Υπάρχει, δηλαδή, μια βασική αναντιστοιχία στη δομή του ευρωπαϊκού οικοδομήματος, η οποία θα πρέπει οπωσδήποτε να διορθωθεί, κατά κοινή πλέον συνείδηση και ομολογία. Οχι μόνο για να μη διακινδυνεύσει πάλι τέτοιου είδους μεγάλες κρίσεις η Ευρώπη (αποτέλεσμα του ημιτελούς οικοδομήματος), αλλά και για να μπορέσει να δημιουργήσει τους μηχανισμούς που θα διαχέουν πόρους και θα αξιοποιούν το λιμνάζον πλεόνασμα του Βορρά προς τον διψασμένο και αδύναμο Νότο. Για επενδύσεις μόνο, όχι για ελλείμματα, για ανταγωνιστικότητα και οικονομική ανάπτυξη, από όπου θα κερδίζει ο Βορράς, θα κερδίζει και ο Νότος.

Η οικονομική ενοποίηση, η οποία είναι ένα από τα θεμελιώδη κομμάτια για το μέλλον της Ευρώπης μαζί με την κοινή εξωτερική πολιτική και την ενιαία πολιτική άμυνας, θα προκαλέσει αλυσιδωτές και πολύ σημαντικές αλλαγές στην ίδια τη δομή διακυβέρνησης της Eυρωπαϊκής Ενωσης και κατά κύριο λόγο της Ζώνης του Ευρώ. Υπό αυτό το πρίσμα εκπονήθηκαν και το πρώτο σχέδιο του Εμανουέλ Μακρόν και το δεύτερο του Ζαν-Κλοντ Γιούνκερ, για τα επόμενα καθοριστικά βήματα της ενοποίησης. Το σχέδιο του Μακρόν έχει έναν περισσότερο οραματικό χαρακτήρα (και δικαίως), είναι πιο μακρόπνοης εφαρμογής, του Γιούνκερ είναι περισσότερο διαχειριστικό και άρα πιο άμεσο. Σημασία ωστόσο έχει ότι προτρέπουν και οι δύο προτάσεις-προοπτικές σε αλλαγές πολιτικά κρίσιμες, όπως είναι η αύξηση και οι νέοι πόροι του προϋπολογισμού, ο κοινός υπουργός Οικονομικών του ευρώ κ.ο.κ. Πράγματι, ενοποίηση οικονομική δεν μπορεί να υπάρξει με διαφορετικό τρόπο.

Ευρώπη ενωμένη δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς ένα ισχυρό υπερεθνικό κέντρο εξουσίας για την οικονομία. Ευρώπη δεν είναι μόνο οι κοινοί κανόνες, δεν είναι η κοινή εποπτεία, η ενιαία μόνο νομοθεσία κ.λπ., είναι ταυτόχρονα η κοινή πολιτική για την ενίσχυση της ανταγωνιστικότητας στο παγκοσμιοποιημένο περιβάλλον, για την αναδιάρθρωση και την ανάπτυξη των οικονομιών, την ανάδειξη της επιχειρηματικότητας, τη δημιουργία νέων θέσεων εργασίας, πράγματα απαραίτητα για την κοινωνική ισορροπία και την πολιτική σταθερότητα. Το 2018 θα είναι έτος του μεγάλου ευρωπαϊκού διαλόγου, ο κύκλος έχει ήδη ανοίξει μετά τις γαλλικές εκλογές το 2017. Με τη σημερινή δομή διακυβέρνησης και τα παλαιά ανίσχυρα εργαλεία, η Ευρώπη δεν μπορεί να πάει μακριά. Αυτό το έχει καταλάβει απόλυτα και η καγκελάριος Αγκελα Μέρκελ, η οποία από πέρυσι έχει σηματοδοτήσει μια στροφή στην πολιτική της. Μετά τον σχηματισμό κυβέρνησης στη Γερμανία είναι βέβαιο ότι οι συζητήσεις θα επιταχυνθούν. Το επιβάλλουν οι ανάγκες τις οποίες δημιουργούν για την επιβίωση της Ευρώπης οι διεθνείς γεωπολιτικές εξελίξεις.

Η Ευρώπη χρειάζεται όχι μόνο έναν μεγάλο κοινό προϋπολογισμό και έναν ισχυρό υπουργό Οικονομίας που θα παίρνει αποφάσεις με βάση τα υπερεθνικά συμφέροντα στη Ζώνη του Ευρώ, αλλά και έναν κοινό ευρωπαϊκό στρατό, κοινή αμυντική βιομηχανία… Ομως δεν είναι αυτά του παρόντος, είναι η οικονομία. Στο υπάρχον οικοδόμημα, στη σημερινή δομή, ο προϋπολογισμός παίζει πολύ μικρό ρόλο. Αυτό δεν μπορεί να συνεχιστεί εάν επιδιώκουμε την ανάπτυξη και μάλιστα σε ένα ισορροπημένο επίπεδο μεταξύ των χωρών-μελών. Ο προϋπολογισμός είναι καθοριστικός μοχλός. Δεν μπορείς να μην έχεις ένα ενιαίο κέντρο εξουσίας, ένα υπουργείο το οποίο θα αποφασίζει και θα κατευθύνει τις δαπάνες του προϋπολογισμού, θα διαχειρίζεται τα φορολογικά έσοδα, τις πηγές τους. Πώς θα διαμορφώσεις ενιαία δημοσιονομική αντίληψη και πολιτική, ενιαίους δρόμους ανάπτυξης; Είναι οι πρώτες στοιχειώδεις αλλαγές στη δομή για την οικονομία. Είναι σαν να μιλάμε για την τραπεζική ένωση χωρίς την ύπαρξη της Eυρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας· είναι παράλογο!

Έντυπη

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ