Γράμματα Αναγνωστών

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

ΕΤΙΚΕΤΕΣ: Γραμματα Aναγνωστων

Beyond Macedonia από το... μέλλον

Κύριε διευθυντά
Ιδιαίτερα προβληματισμένη με το κυρίαρχο θέμα των ημερών, παρακολουθώ με πολύ ενδιαφέρον οτιδήποτε έχει σχέση με αυτό – άρθρα, επιστολές, βέβαια και τις γελοιογραφίες. Είδα και το συλλαλητήριο, άκουσα τις ομιλίες και τις μαντινάδες, «μέτρησα» τον παλμό, δεν μπόρεσα να μετρήσω το πλήθος. Δεν μπορώ να προβλέψω τις συνέπειες. Ξαναγύρισα στα άρθρα – επισημάνσεις, γενικές προτάσεις για έντιμο συμβιβασμό, αναλύσεις, φιλοσοφία.

Συμπέρασμα; Κανένα. No name. Με την αγωνία της ονοματοδοσίας, κουρασμένη από την προηγούμενη εβδομάδα και ενόψει της επερχομένης, μεταξύ «ύπνου και ξύπνιου»… είδα ένα νέο μεσολαβητή να έρχεται για να γεμίσει με αισιοδοξία την επόμενη εικοσιπενταετία. Φρέσκος, χωρίς προκαταλήψεις, με χιούμορ, ευρηματικότητα και σιγουριά: Beyond Macedonia, ψιθύρισε. Ξέρετε, beyond = πέρα, πέρα από, εκείθεν. Ωστόσο, μην το πείτε πουθενά, είναι ακόμη πρόωρο. Υποσχέθηκα να το κρατήσω μυστικό, ως έχω υποχρέωση και να το τηρώ ευλαβικά. Αλλά δεν μπορώ να μη σχολιάσω. Το βρήκα καταπληκτικό και κυρίως πλήρες. Ανώδυνο, ανεπαίσχυντο και ειρηνικό. Τα έχει όλα και συμφέρει: Ακρίβεια, σεβασμό, ιστορική βάση και εντιμότητα: Σύνθετη ονομασία.  Με Μακεδονία και Χωρίς (ιδιοφυές έως πονηρό). Με γεωγραφικό προσδιορισμό και σύντομη απόδοση: Be. Ma. Democracy of Bema. Αμετάφραστο και erga omnes. Ετσι, για να κάνουμε ένα βήμα παρακάτω, μήπως και λυτρώσουμε τα παραπάνω και γλιτώσουμε τα πέρα-δώθε.  Αλλωστε, όλα στη ζωή είναι σύμβολα.

Δρ Ειρηνη Χρονιαδου, Αθήνα

Ιστορία για τα Σκόπια με επίκεντρο τον Αξιό

Κύριε διευθυντά
Με αφορμή το ρεαλιστικό και καλοζυγισμένο σχετικό άρθρο σας (φ. 30 Δεκ. 2017) όπου αναφέρεται «...χάθηκαν πολύτιμο κεφάλαιο και σημαντικές ευκαιρίες για λύσεις που θα μας επέτρεπαν να έχουμε τον μικρό βόρειο γείτονα ως δορυφόρο...», θα ήθελα επ’ αυτού να προσθέσω την κατωτέρω προσωπική εμπειρία. Περί το 2000, υπό την ιδιότητά μου ως τ. προέδρου της Επιτροπής Υδατικών Προβλημάτων του ΟΗΕ και δεδομένων των οξυτάτων ποσοτικών και ποιοτικών προβλημάτων των υδάτων του ποταμού Αξιού, ανέλαβα την πρωτοβουλία της κατάρτισης ενός προγράμματος παρακολούθησης (monitoring) των ανωτέρω δύο παραμέτρων σε συνεργασία με το Πανεπιστήμιο των Σκοπίων και με το Γεωπονικό Πανεπιστήμιο Αθηνών, όπου ο υποφαινόμενος ήταν διευθυντής του τομέα διαχείρισης των υδατικών πόρων. Η χρηματοδότηση θα προερχόταν κατά 75% από την Ε.Ε., η οποία ενεθάρρυνε τη διακρατική συνεργασία προς αντιμετώπιση της διασυνοριακής ρύπανσης των υδάτων.

Ο συνεργαζόμενος καθηγητής οργάνωσε επίσκεψη της περιοχής μέχρι τη λίμνη Αχρίδα. Κατά τη διαδρομή, είδα πολυτελέστατες βίλες οι οποίες ανήκαν σε Αλβανούς. Κατά τη διάρκεια του γεύματος η συζήτηση στράφηκε και σε πολιτικά θέματα και τότε, εις επήκοον όλων, δήλωσε: «Θα είμαστε ευτυχείς αν τελούσαμε υπό ελληνικήν κατοχήν». Εξεπλάγην και όταν μείναμε μόνοι, του ζήτησα σχετικές διευκρινίσεις. Τότε είπε: «Οι βίλες που είδαμε ανήκουν σε Αλβανούς που έχουν επιτύχει αυτονομία στην περιοχή, δεν πληρώνουν φόρους και έχουν πέντε ώς και οκτώ παιδιά.

»Οι αυτόχθονες Σκοπιανοί κάνουν ένα ή δύο παιδιά, τα οποία, κατά κανόνα, σπουδάζουν στο εξωτερικό και απ’ αυτά πολύ λίγα επιστρέφουν πίσω. Αντιλαμβάνεστε ότι, σε τέσσερις το πολύ πέντε δεκαετίες, οι Αλβανοί θα πάρουν την εξουσία ειρηνικά και αναίμακτα. Να γιατί σας είπα ότι οι αυτόχθονες Σκοπιανοί θα προτιμούσαν ελληνική κατοχή». Αυτά τα έθεσα υπ’ όψιν στην αρμόδια υπηρεσία του ΥΠΕΞ. Πιστεύω ότι και σήμερα οι Σκοπιανοί φοβούνται την αλβανική κυριαρχία. Εμείς όμως τι κάνουμε; Γιατί ανεχόμαστε επί δεκετίες ως διαμεσολαβητή τον αποτυχημένο κ. Νίμιτς; Ο Κίρο Γκλιγκόροφ, πρώτος Σκοπιανός πρόεδρος, δήλωνε το 1992: «Είμαστε Σλάβοι και ήλθαμε στην περιοχή τον 6ο μ.Χ. αιώνα. Δεν έχουμε καμία σχέση με τους αρχαίους Μακεδόνες». Οι καθηγητές μας της Ιστορίας τι κάνουν;

Σήμερα, δυστυχώς, είμαστε αδύναμοι και στριμωγμένοι πανταχόθεν. Απρόβλεπτη συμπεριφορά της Τουρκίας, ανθελληνικό κλίμα στην Αλβανία, πιέσεις από ΝΑΤΟ, ΗΠΑ και Ε.Ε. η οποία στο παρελθόν είχε αποδεχθεί την ελληνική θέση, όχι στη χρήση του ονόματος Μακεδονία και εγκατάλειψη των αλυτρωτικών βλέψεων της FYROM και, τέλος, τη χρήση του από τις περισσότερες χώρες της υφηλίου. Πώς και από ποιους να πρωτοφυλαχθούμε; Ομολογουμένως πολύ δύσκολη η θέση μας και η εθνική μας στάση εξαιρετικά ευαίσθητη και δυσχερής. Οταν όμως είμαστε οι ισχυροί στην περιοχή, γιατί αφήσαμε να χαθούν οι ευκαιρίες; Μήπως πράγματι αυτή είναι η μοίρα μας προστρέχοντας και στο βιβλίο του αείμνηστου ευπατρίδη πολιτικού Ευάγγελου Αβέρωφ με τίτλο «Χαμένες Ευκαιρίες» για το Κυπριακό;

Παναγιωτης Καρακατσουλης, Ομότ. καθηγητής του Γεωπονικού Πανεπιστημίου Αθηνών

Περί ΠΓΔΜ, ανέμων και δασκάλων

Κύριε διευθυντά
Ο αρθρογράφος καθηγητής Θ. Διαμαντόπουλος («Καθημερινή», 16-1-2018) με τον ευρηματικό τίτλο «Το ανεύρετο όνομα» αναφέρεται στην ονοματοθεσία του «ακατονόμαστου γείτονα», όπως λέει. Είναι μια εμπεριστατωμένη και τεκμηριωμένη περιγραφή του «προβλήματος», γιατί πράγματι δημιουργήσαμε ένα πρόβλημα, σαν αυτά που εμείς οι μαθηματικοί (και οι Ιησουίτες) κατασκευάζουμε για να παιδεύουμε εαυτούς και αλλήλους. Αναφέρεται και στις σχέσεις και στα αισθήματα που έτρεφαν/τρέφουν μεταξύ τους Βόρειοι και Νότιοι Ελληνες.

Μεγάλωσα σε μια κοινότητα ανταλλάξιμων προσφύγων κάπου έξω από τη Θεσσαλονίκη. Τη δεκαετία του ‘30, αλλά και μεταπολεμικά έως τα μέσα του 20ού αι., τον χωροφύλακα (συνήθως Κρητικό ή Χαμουτζή, αδιακρίτως) τον βλέπαμε σαν εχθρό και όχι σαν προστάτη.

Οσο για τη μόρφωση των κατοίκων, πράγματι «πολλοί κατανοούσαν ανεπαρκώς την ελληνική». Επειδή οι ανάγκες πολλές, στις «Νέες Χώρες», όπου δεν υπήρχαν δάσκαλοι με πτυχίο, όποιος έλεγε πως τελείωσε το 4τάξιο «Ελληνικό Σχολείο» (μετά το 4/τάξιο Δημοτικό), αν δεν είχε τίτλο σπουδών, πήγαινε στον Ειρηνοδίκη με δύο μάρτυρες που βεβαίωναν το γεγονός και έπαιρνε το «Δίπλωμα» επάρκειας για διδασκαλία. Αυτοί οι δάσκαλοι «των δύο μαρτύρων» επιβίωσαν ώς τις αρχές της δεκαετίας του ‘60. Ολα καλά με το «ανεύρετο όνομα», όμως ο κ. καθηγητής δεν ερμηνεύει ορθώς τη ρήση του αείμνηστου Κ. Μητσοτάκη.

Οταν έλεγε «σε 10 χρόνια κανείς δεν θα θυμάται πια το θέμα του ονόματος», το εννοούσε με την προϋπόθεση ότι θα το δεχόμασταν τότε και δεν θα έριχνε την κυβέρνηση ένας μετέπειτα πρωθυπουργός. Συνεπώς, δεν διαψεύστηκε η πρόβλεψη, αλλά εμείς φταίμε «που βγάζουμε τα μάτια μας με τα χέρια μας», όπως λέει και ο κ. καθηγητής.

Ιορδανης Β. Παπαδοπουλος, Μαθηματικός - νομικός, Χολαργός

Τα κράτη-έθνη και η Ισλανδία

Κύριε διευθυντά
Ακούγεται και γράφεται ότι δεν υπάρχει μακεδονικό έθνος. Ακριβέστερα, δεν υπάρχει κράτος-έθνος με το όνομα Μακεδονία. Σωστά. Αλλα το ερώτημα είναι αν στη σύγχρονη Ευρώπη υπάρχει κράτος με έναν λαό ενιαίο σε ό,τι αφορά ρίζες, γλώσσα, ιστορία, κουλτούρα, θρησκεία, ώστε να το λέμε κράτος-έθνος. Πιθανόν η μικρή, απόμερη Ισλανδία εξακολουθεί να αποτελεί κράτος-έθνος, και η ουσία είναι ότι το κράτος-έθνος υπάρχει ανεξάρτητα από το πώς λέγεται.

Στην επικαιρότητα: Από τη μια μεριά οι σλαβικής καταγωγής κάτοικοι στη βόρεια μεριά της Μακεδονίας, καταφεύγουν στο ακατανόητο και αυτοαποκαλούνται συνεχιστές της αρχαίας Μακεδονίας.

Από την άλλη μεριά ένα μέρος από την ελληνική πολιτική ελίτ κάνει ό,τι μπορεί να απαγορεύσει το όνομα Μακεδονία, στη βόρεια Μακεδονία. Προτιμούν η «Βορειαμακεδονία» να μετονομαστεί, και με τον καιρό να μετατραπεί σε όνομα και πράμα: «Notioslavia»; Παράκληση: Μη συρρικνώνετε τη Μακεδονία!

Ιορδανης Χριστοφοριδης, Καθηγητής, συγγραφέας στη Σουηδία

Υλη δυσνόητη, φορτική, βάσανο των μαθητών και άγχος των γονέων

Κύριε διευθυντά
Μέσω της «Καθημερινής» απευθύνομαι εν είδει ανοικτής επιστολής στον υπουργό Παιδείας Κώστα Γαβρόγλου: «Πριν από λίγες ημέρες έτυχε να ακούσω τον συνάδελφό σου καθηγητή Γ. Μπαμπινιώτη σε μία εκπομπή του διαύλου (όχι “καναλιού”) ΚΟΝΤΡΑ, που αναφερόταν στη σύγχρονη σχολική εκπαίδευση. Μεταξύ των άλλων συγκράτησα το ακόλουθο σχόλιο: Η Παιδεία σήμερα πάσχει από ανεπάρκεια χρόνου διδασκαλίας και διδακτικού προσωπικού, ποιοτική και ποσοτική.  Και σκέπτομαι πως, με πρώτη θεώρηση, ο κ. Μπαμπινιώτης έχει δίκαιο: Φτάνει να διαβεί κανείς τις θύρες των φροντιστηρίων για να διαπιστώσει πως εκείνα τα παιδιά, σε μια ασφυκτική προσπάθεια να εξοικονομήσουν χρόνο και… καθηγητές, καταφεύγουν στις αίθουσες των ιδιωτικών… πανεπιστημίων! Και ο μεν κ. Μπαμπινιώτης δεν φαίνεται να αξιολόγησε την αιτία του κακού αν και φοίτησε στην τριτοβάθμια εκπαίδευση. Ανοιξε όμως, συ, για παράδειγμα, ένα σχολικό βιβλίο Ανθρωπολογίας/Βιολογίας: όπου, ανερυθρίαστα, παρελαύνουν τάγματα ανωτάτων βιολογικών και ιατρικών γνώσεων, καταλλήλων μόνον για τους πτυχιούχους βιολόγους/ιατρούς.

Το ίδιο, ίσως και χειρότερο, ισχύει και για τη Φυσική, τα Μαθηματικά και τη Χημεία, εκεί κι αν εκτυλίσσεται το μαθησιακό μαρτύριο: ύλη δυσνόητη, σχολαστικά φορτική, ασκήσεις απαγχονιστικές… Και η πολιτεία, με κύριο μέλημα να καλύψει την ανεπάρκειά της σε τριτοβάθμια ποσοτική χωρητικότητα, αποδέχεται και υιοθετεί τη σφαγή των Πανελλαδικών με τα δίκοπα σχολικά κατασκευάσματα…

Οχι, υπουργέ μου: Καλύτερα θα έκανες, αντί για όλα τα μέτρα για τα οποία –δικαίως ή αδίκως– σε κατηγορούν, να λάβαινες υπ’ όψιν ότι η δευτεροβάθμια εκπαίδευση δεν χρειάζεται να παράγει επιστήμονες, αλλά άτομα ικανά να γίνουν επιστήμονες.

Κατ’ επέκταση, είναι εγκληματικό ο σημερινός μαθητής του Λυκείου (και μετέπειτα σπουδαστής) να βγαίνει στην κοινωνία ψυχολογικά παραμορφωμένος από σχολική κακομεταχείριση. Ναι, κύριε Γαβρόγλου: Τόλμησε να μπεις στον θεοσκότεινο χώρο των σχολικών “μεταπτυχιακών” συγγραμμάτων. Αυτό θα ωφελούσε τη δική σου πανεπιστημιακή και κυβερνητική επιφάνεια πολύ περισσότερο από τις εκδρομές και τα “άνευ εξετάσεων”»…

Ιωαννης Κανδυλας, MD, PhD, τέως διευθυντής καρδιολόγος, Βραβείο Ακαδημίας Αθηνών

Αναμνήσεις πικρές ενός καπετάνιου

Κύριε διευθυντά
Εχοντας ταξιδέψει σε πολλά μέρη του κόσμου, κάθε φορά που βρισκόμουν μακριά από την Ελλάδα, όταν έβλεπα ή διάβαζα κάτι που αναφερόταν σε αυτήν, ένιωθα υπερηφάνεια, παρά τα όποια αρνητικά της πατρίδας μας. Θέλω να μεταφέρω, έτσι για την ιστορία, δύο περιστατικά από τις αναμνήσεις μου.

Το 1964 βρισκόμουν στην Ιαπωνία, όπου γίνονταν οι Ολυμπιακοί Αγώνες στο Τόκιο. Τότε κάποια ελληνική ναυτιλιακή εταιρεία, προφανώς για να τιμήσει το γεγονός, εβάπτισε ένα νεότευκτο πλοίο της «Tokyo Olympics»: Την ίδια εποχή αναλάμβανα την πλοιαρχία νεότευκτου άλλης εταιρείας και κατά τη διάρκεια της παραμονής μου επισκεπτόμουν τακτικά την πλησιέστερη μεγάλη πόλη Κόμπε.

Οι κεντρικοί εμπορικοί δρόμοι ήταν στολισμένοι με σημαίες όλων των γνωστών και αγνώστων χωρών, πλην της Ελλάδας. Επειδή με ενόχλησε αυτό, διαμαρτυρόμενος για την παράλειψη, έστειλα επιστολή στην αγγλόφωνη εφημερίδα Japan Times, η οποία τη δημοσίευσε. Περίμενα κάποια αντίδραση από τις αρμόδιες αρχές που αντιπροσώπευαν εκεί την Ελλάδα (πρεσβεία, προξενεία). Δεν ενδιαφέρθηκε κανείς...
Αλλη μια απογοήτευση ένιωσα όταν, εργαζόμενος σε ναυτιλιακή εταιρεία στον Πειραιά, είχα τον έλεγχο των λογαριασμών των λιμανιών που προσέγγιζαν τα πλοία. Με αισθήματα υπερηφάνειας έβλεπα υδατογραφημένη στα επίσημα δικαιολογητικά/εξοδολόγια του Οργανισμού Λιμένα της Μασσαλίας την επιγραφή: ΜΕΓΑ ΤΟ ΤΗΣ ΘΑΛΑΣΣΗΣ ΚΡΑΤΟΣ. Αυτό μέχρι τα τέλη της δεκαετίας 1980, μετά δεν υπήρχε. Απευθύνθηκα έπειτα από χρόνια στη γαλλική πρεσβεία στην Αθήνα και στο ελληνικό προξενείο της Μασσαλίας, εγγράφως και τηλεφωνικώς και στα δύο, αλλά απάντηση δεν πήρα και ούτε ελπίζω να πάρω γιατί έχω πια συνηθίσει στην αδιαφορία όλων για τέτοια ζητήματα, εκτός από λίγους ρομαντικούς ιδεολόγους, σαν εμένα...

Λεωνιδας Δ. Μουστακας, Συνταξιούχος Πλοίαρχος Ε.Ν., Χαλάνδρι

Ο Γοργοπόταμος και ο Ρόμελ

Κύριε διευθυντά
Στις «Τέχνες και Γράμματα» του φύλλου της «Κ» της 6-7.1.2018, δημοσιεύεται άρθρο του κ. Σάκη Ιωαννίδη, παρουσίαση του βιβλίου του Τζάιλς Μίλτον, «Ο ανορθόδοξος πόλεμος του Τσόρτσιλ», σε μετάφραση του Χρήστου Καψάλη (εκδόσεις Μίνωας). Στο άρθρο του, ο κ. Ιωαννίδης αναφέρει μεταξύ άλλων και τα εξής: «…αλλά και η ανατίναξη της γέφυρας του Γοργοπόταμου στην Ελλάδα, που έκοψε τον ανεφοδιασμό των δυνάμεων του στρατηγού Ρόμελ στη Βόρεια Αφρική». Ειλικρινά διερωτώμαι, έως πότε θα πάψουμε να πιστεύουμε σε μυθεύματα και να τα υποστηρίζουμε. Ειδικότερα:

Πρώτα απ’ όλα –και αυτό είναι γνωστό– η ανατίναξη της γέφυρας έγινε στις 25 Νοεμβρίου του 1942, όταν πλέον το Afrika Korps του Ρόμελ είχε συντριβεί στο Ελ Αλαμέιν και υποχωρούσε. Την αποκλειστική ευθύνη για την καθυστέρηση φέρει ο Αρης Βελουχιώτης, λόγω του δισταγμού του να συμμετάσχει στην επιχείρηση, εφόσον είχε ήδη λάβει την ρητή εντολή από το ΚΚΕ, «καμία συνεργασία με τους Αγγλους». Τελικά κάμφθηκε, διότι διαφορετικά όλη η δόξα θα πήγαινε στον Ζέρβα. Αργότερα δικάσθηκε για την ανυπακοή του. Αυτό που στην Ελλάδα είναι ελάχιστα γνωστό είναι το γεγονός ότι ο ανεφοδιασμός του Ρόμελ μέσω της σιδηροδρομικής γραμμής Θεσσαλονίκης-Πειραιά είχε διακοπεί ήδη από τον Αύγουστο του 1942 και, πλέον, γινόταν με πλοία μέσω Ιταλίας, είτε απευθείας είτε μέσω Κρήτης (βλ. Πέτρου Στ. Μακρή-Στάικου, «Ο Αγγλος Πρόξενος», Ωκεανίδα 2011, σελ. 322 επ.). Το γεγονός ήταν γνωστό σε ελάχιστα πρόσωπα της SOE στο Κάιρο, από την πρόσβαση σε γερμανικά σήματα που είχαν υποκλαπεί. Ακόμα και τα μέλη της αποστολής Harling που πραγματοποίησε το εγχείρημα αγνοούσαν την αλήθεια. Ετσι η ανατίναξη έγινε για λόγους φιλοδοξίας του ταξίαρχου C. Keble, αρχηγού του Επιτελείου του λόρδου Glenkonner, τότε επικεφαλής της SOE Καΐρου. Υπάρχει όμως και ένας άλλος λόγος, πιο σημαντικός: Η ανατίναξη έγινε για να δικαιολογηθούν οι χιλιάδες χρυσές λίρες που είχαν μέχρι τότε διοχετευθεί στο ΚΚΕ και στο ΕΑΜ, χωρίς εμφανές αντιστασιακό αποτέλεσμα.

Η ανατίναξη της γέφυρας του Γοργοπόταμου υπήρξε καθ’ εαυτήν επιτυχής, ενώ από την άλλη πλευρά επρόκειτο για «φάρσα». Οι συνέπειές της όμως υπήρξαν ιδιαίτερα σημαντικές. Η πληροφορία ότι οι Βρετανοί βρίσκονται στην μέχρι τότε απομονωμένη Ελλάδα, προσέδωσε στον λαό κάποιο αίσθημα ασφάλειας, με συνέπεια τη διόγκωση των ανταρτικών οργανώσεων και ιδίως του ΕΛΑΣ.

Πετρος Στ. Μακρης-Σταϊκος

Ο Μαρξ, ο Ενγκελς και οι αναγνώστες

Κύριε διευθυντά
Στις 12 Δεκεμβρίου δημοσιεύθηκε επιστολή μου με τίτλο: «Το μέρισμα της παρακμής». Ο κ. Γρηγόρης Βαρελάς με την επιστολή του στις 4/1/2018, που τιτλοφορήθηκε «Ο Μαρξ ενώπιον του... νεομαρξισμού», σχολιάζοντας απόψεις μου από το προαναφερθέν κείμενο για τον θαυμασμό που εκφράζουν οι Μαρξ - Ενγκελς στο Κομμουνιστικό Μανιφέστο για την επαναστατικοποίηση των μέσων παραγωγής από την αστική τάξη στη διάρκεια της Βιομηχανικής Επανάστασης, νομίζω ότι παρέφρασε τα δικά μου συμπεράσματα στη βάση των δικών του αντιλήψεων.. Δηλαδή, κατά τη δική μου ερμηνεία, η ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων, των μέσων παραγωγής που φέρουν την ανάπτυξη είναι εξίσου αναγκαία και για τα δύο συστήματα.

Για τον καπιταλισμό, για τη συσσώρευση πλούτου υπέρ των ιδιοκτητών των μέσων παραγωγής που οδηγεί στην ταξική διαίρεση της κοινωνίας, ενώ για τον σοσιαλισμό, για τη συσσώρευση κοινωνικού πλούτου που θα απολαμβάνει το σύνολο της κοινωνίας. Αν δεν παράγεις, πώς θα συγκεντρώσεις κοινωνικό πλούτο; Σαφέστατα στον καπιταλισμό η ανάπτυξη των μέσων παραγωγής, της τεχνολογίας δηλαδή, αντί να φέρει την ευημερία των ανθρώπων οδηγεί τεράστιες μάζες στην ανεργία και τη φτωχοποίηση. Γιατί; διότι αυξάνει τον ανταγωνισμό, μειώνει έτσι το κέρδος, με αποτέλεσμα το κεφάλαιο να επιζητεί το κέρδος από την υπεραξία της εργασίας. Με τη μείωση του εργασιακού κόστους, την επιμήκυνση του χρόνου της εργασίας και την αύξηση των ανέργων, του ονομαζόμενου εφεδρικού στρατού εργασίας, που δεν επιτρέπει στους εργαζομένους να διεκδικούν και να υπεραμύνονται των κατακτήσεών τους. Αντίθετα για τον Μαρξ, όπως το έχει τονίσει επανειλημμένως, η ανάπτυξη της τεχνολογίας και των παραγωγικών δυνάμεων θα πρέπει να οδηγεί τους ανθρώπους στην αυτοπραγμάτωσή τους, με τη βελτίωση των συνθηκών της ζωής τους και όχι με την περιθωριοποίησή τους, στο «ευ ζην» δηλαδή του Αριστοτέλη. Εκεί αποσκοπεί ο μαρξισμός. Αντί δηλαδή με την πρόοδο της τεχνολογίας να μειώνονται οι ώρες εργασίας επιφέροντας την αύξηση του κοινωνικού χρόνου για τους εργαζομένους και μειώνοντας την ανεργία, συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο. Οσον αφορά τον Λένιν, ο οποίος δεν ακολούθησε τη μαρξιστική οδό προς τον σοσιαλισμό, πρώτα δηλαδή αστικοδημοκρατική επανάσταση για την ανάπτυξη των μέσων παραγωγής και μετά σοσιαλισμός, στον οποίο αναφέρθηκε ο κ. Βαρελάς, δίκαια νομίζω ονομάστηκε «πατέρας της Επαναστατικής Πράξης». Μεταφέρει στους επερχόμενους το μήνυμα της άμεσης αξιοποίησης των συνθηκών, οι οποίες από στιγμή σε στιγμή μεταβάλλονται. Χθες ήταν νωρίς, αύριο θα είναι αργά, σήμερα λοιπόν.

Κυρίως όμως εξωραΐζεται ο καπιταλισμός διότι τα συμπεράσματα εξάγονται μόνον από την Ευρώπη και τη Βόρεια Αμερική. Ομως ο καπιταλισμός διαχέεται παγκόσμια δηλαδή και στην Αφρική, την Ασία, την Κεντρική και τη Λατινική Αμερική. Εχει δύο όψεις, με ισχυρότερη αυτή της φτωχοποίησης και της δυστυχίας. Εξωραΐζεται διότι αποσιωπάται ότι η ανάπτυξη και ο πλούτος της Δύσης είναι προϊόν της αποικιοκρατίας και του νεοαποικισμού εις βάρος όσων περιοχών αναφέρθηκαν. Ο Βαλερστάιν έγραφε χαρακτηριστικά: «Η ανάπτυξη των πλούσιων χωρών της Δύσης είναι το είδωλο της υπανάπτυξης του υπόλοιπου κόσμου». Πράγματι, όπως έγραφε ο Μαρξ, «ουδέποτε εξαφανίζεται ένας κοινωνικός σχηματισμός πριν αναπτυχθούν μέσα του όλες οι παραγωγικές δυνάμεις που έχει τη δυνατότητα να αναπτύξει». Οταν όμως εξαντλήσει όλες του τις δυνατότητες, δεν υπάρχει τρόπος να συνεχίσει να κυριαρχεί παγκόσμια; Η στρατιωτικοποίηση των πάντων, οι εξοπλισμοί, οι πόλεμοι, τα πραξικοπήματα, προκειμένου να διατηρηθούν τα αρεστά καθεστώτα ακόμη και αν πολιτικά και κοινωνικά ανάγονται στον Μεσαίωνα, πού αποσκοπούν;

Ο καπιταλισμός απέτυχε να θρέψει ολόκληρο τον πλανήτη – 1,5 δισ. κατοίκων του λιμοκτονούν. Υπάρχει μεγαλύτερη ομολογία της αποτυχίας του από αυτό;

Δημητρης Μακροδημοπουλος, Αλεξ/πολη

«Με συγκλόνισαν οι άγνωστοι γιατροί»

Κύριε διευθυντά
Την ξεχωριστή εμπειρία μου από τους υπηρετούντες το Εθνικό Σύστημα Υγείας επιθυμώ να δημοσιοποιήσω διά της εφημερίδος σας. Στις 27-12-2017 με ελαφρά αδιαθεσία επισκέφθηκα τα εξωτερικά ιατρεία του Νοσοκομείου Ναυπλίου, με εξήτασε παθολόγος, με παρέπεμψε στην καρδιολόγο, διεπίστωσε καρδιολογικό πρόβλημα, με εισήγαγε στο νοσοκομείο και προγραμμάτισε τη διακομιδή μου στο Νοσοκομείο του Ερυθρού Σταυρού, συνοδεία ιατρού. Με παρέλαβε εξαίρετος καρδιολόγος, διεγνώσθη βλάβη μιτροειδούς βαλβίδας, έγινε τοποθέτηση αντλίας. Παρά τις προσπάθειες, επιδεινώθηκε η κατάσταση και διασωληνώθηκα. Επειγόντως μεταφέρθηκα στην Καρδιοχειρουργική Κλινική του «Ιπποκρατείου» και χειρουργήθηκα από διακεκριμένο καρδιοχειρουργό, εξήλθα στις 9-1-2018!

Η εμπειρία από τις φροντίδες των επαγγελματιών Υγείας του Εθνικού Συστήματος Υγείας, τους οποίους δεν γνώριζα, από τα τρία νοσοκομεία, ήταν συγκλονιστική.

Ως προς την επιστημονική κατάρτιση των ιατρών που με περιέθαλψαν και τις μεθόδους που εφήρμοσαν, δεν είμαι ικανή να κρίνω. Γνωρίζω ότι κατέβαλαν υπεράνθρωπες προσπάθειες. Η ανθρωπιά, η υπευθυνότητα, ο συντονισμός και η ταχύτητα που επέδειξε το ιατρικό και νοσηλευτικό προσωπικό ήταν αξιοθαύμαστη. Ο καρδιοχειρουργός, προσηνής και ανθρώπινος, και οι 16 γιατροί της Καρδιοχειρουργικής Κλινικής που μας επισκέπτονταν, με τη ζεστή καλημέρα και τις ευχές τους για τις χρονιάρες μέρες, μας ενεθάρρυναν και μας ανακούφιζαν. Το νοσηλευτικό προσωπικό εξαιρετικό, καλοσυνάτο, με χαμόγελο και χιούμορ. Ολοι διέθεταν υπομονή με τους ασθενείς και το «ενοχλητικό» περιβάλλον μας. Ως και οι νοσηλεύτριες της Εντατικής με επισκέφθηκαν! Δεν γνωρίζω αν γίνεται σε άλλο θεραπευτήριο.
Εξυπακούεται ότι δεν είχα και δεν μου έλειψαν οιεσδήποτε ξενοδοχειακές παροχές, δεν με ενδιέφερε το έλασσον! Ελειπε μόνο η καλύτερη συντήρηση των πεπαλαιωμένων υποδομών.

Καμαρώνω για τους ανθρώπους που στελεχώνουν το Εθνικό Σύστημα Υγείας της χώρας μου, σε αντίξοες συνθήκες. Ο Θεός να τους καθοδηγεί. Στην Ελλάδα της κρίσης, δεν είναι όλα μαύρα!

Θεοδοσια Πενταρβανη-Υφαντη, Φιλόλογος

Μεταμοσχεύσεις, «Αποστολή...»

Κύριε διευθυντά
Μόλις διάβασα σε τελευταία έκδοση (2017) το βιβλίο «Αποστολή... το τίμημα» (εκδόσεις Επτάλοφος) του καρδιοχειρουργού Πέτρου Αλιβιζάτου, ιδρυτού του προγράμματος μεταμοσχεύσεων του Ωνασείου Καρδιοχειρουργικού Κέντρου. Στην πρώτη, εκείνη του 2012, περιέγραφε την πολύχρονη και εργώδη πορεία του σε Αμερική και Αγγλία για τη δημιουργία μονάδων μεταμοσχεύσεων καρδιάς και πνευμόνων, που τελικά τον οδήγησε ξανά στην Ελλάδα.

Ετσι, μεταξύ των ετών 1996 - 2008 το πρόγραμμα του Ωνασείου χάρισε ζωή σε εβδομήντα μεταμοσχευμένους, από τους 74 που χειρουργήθηκαν επιτυγχάνοντας μια πανευρωπαϊκή διάκριση. Δυστυχώς, την ίδια χρονιά της καταξίωσης (2008), Πολιτεία και κοινωνικοί φορείς εισήγαγαν σε ίδρυμα ιδιωτικού δικαίου, όπως το Ωνάσειο, το ανύπαρκτο έως τότε δημοσιοϋπαλληλικό «όριο ηλικίας» σαν μία ακόμη εκδήλωση αυτοματαίωσης κάθε σημαντικού επιτεύγματος στη χώρα μας. Τα αποτελέσματα της άστοχης αυτής ενέργειας ήταν αναμενόμενα.

Στην επόμενη επταετία, μετά τέσσερις σπασμωδικές αλλαγές ηγεσίας και επώδυνες απώλειες ασθενών, το πρόγραμμα ακόμη προσπαθεί να ορθοποδήσει. Ο συγγραφέας με παρρησία αποδίδει ευθύνες και επιπλέον εξηγεί γιατί είμαστε οι ουραγοί της Ευρώπης στη δωρεά οργάνων. Οχι από έλλειψη «ευαισθησίας» της κοινωνίας μας, όπως ισχυρίζονται οι εκάστοτε αρμόδιοι, αλλά γιατί ο μέσος Ελληνας δεν εμπιστεύεται ένα σύστημα που του ζητάει να δωρίσει τά όργανα του παιδιού του χωρίς και να τον πείθει για την αξιοπιστία του.

Μαρκος Γρηγοροπουλος, Επίτιμος δικηγόρος

Σπίρτζης, μπάρες, τζαμπατζήδες

Κύριε διευθυντά
Οι τρεις απορίες του κ. Π. Βουρλούμη, στις οποίες αναφέρθηκε σε άρθρο του («Καθημερινή» Κυριακής, 7/1), κανονικά είναι «μία μοναχά», ήτοι: Είναι (μιας) απορίας άξιον το ότι ένας πολύπειρος επί των ελληνικών πεπραγμένων έχει απορίες και μάλιστα «τρεις». Τούτο μόνο μας προβλημάτισε και το ομολογούμε!

Η κορύφωση της τραγωδίας «Σπίρτζης/ηλεκτρονικό εισιτήριο» είναι ακόμη στην άνοδό της. Πρέπει να περιμένουμε την –οσονούπω– εξέλιξη όταν θα μπουν οι μπάρες.

Τότε δεν θα υπάρχει καμία απορία, αλλά κλαυσίγελως... Εάν μέχρι τώρα «τα σπάνε» οι κ. Δεν πληρώνω, Ρουβίκωνες, ΠΑΜΕ, Ερχόμαστε, Ξεσκούφωτοι και Φεσωμένοι, τότε θα «τα σπάνε» όσοι προλάβουν!
Δεν αποκλείεται τότε να τα αποσύρουμε όλα τούτα και να εφαρμόσουμε κάποιο άλλο λειτουργικό σύστημα ή να επιστρέψουμε στα παλιά. Τότε και μόνο τοτε θά πρέπει να υπολογίσουμε το κόστος όλο (της αγοράς, της εγκατάστασης, των μέχρι τούδε περιοδικών καταστροφών, της αυριανής απόσυρσης, της ετέρας αγοράς και επανεγκατάστασης άλλων και κυρίως τους άπειρους τζαμπατζήδες επί ένα χρόνο τώρα). Ευτυχώς όμως για τους ενόχους, εδώ στη χώρα των ευφυών, το «τότε του ελέγχου δεν θα ’ρθει ποτέ».

(Οπως δεν ήρθε ποτέ για κανέναν, με ένα λαό να σιωπά γιατί οι πλείστοι λίγο ώς πολύ είμαστε λαθρεπιβάτες / ζαμπατζήδες στο όχημα Ελλάς, που απορείς γιατί ακόμη οδεύει έστω και σερνάμενο...)
Ευχαριστούμε τον κ. Βουρλούμη για την ανάδειξη του νοσηρού αυτού ζητήματος.

Κ. Ζουμης, Χαλάνδρι

Οταν πέθανε η Σοφία Μαρμπουά

Κύριε διευθυντά
Με αφορμή την πρόσφατη αναφορά της «Κ» στη Δούκισσα της Πλακεντίας (1785-1854), θα ήθελα να σας μεταφέρω την είδηση του θανάτου της εκκεντρικής και ένθερμης φιλελληνίδας Αμερικανογαλλίδας Δούκισας όπως αυτή αποτυπώθηκε στην αθηναϊκή εφημερίδα «ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΟΝ» της 8.5.1854, κατά την οποίαν: «Απεβίωσεν εσχάτως ενταύθα η προ πολλών ετών μεταξύ ημών ζήσασα δούκισσα της Πλακεντίας κυρία Σοφία Μαρμπουά. Η εξαίρετος αύτη γυνή, της οποίας ο βίος ήτο πλήρης μεγάλων αναμνήσεων και ζωηροτάτων εντυπώσεων ηγάπησε την Ελλάδα και τους Ελληνας και επροσπάθησε καθ’ όλην την διάρκειαν του ενταύθα βίου της να φανή χρήσιμος και ωφέλιμος, διά των ιδιωτικών εργασιών της και της ροπής της εις το να δαπανά τα εαυτής χρήματα υπέρ του εργατικού λαού, ανεγείρουσα οικίας και άλλα ποικίλης μορφής οικοδομήματα. Διά τούτο και εντός και εκτός των Αθηνών απαντά τις εις διάφορα μέρη κτίρια ανήκοντα εις την ειρημένην δούκισσαν, ώστε επί μακρόν χρόνον τα διαρκή ταύτα έργα θέλουν ανακαλεί εις την αγαθήν του Ελληνος ενθύμησιν τον ευεργετικόν αυτής χαρακτήρα».

Αντωνης Ν. Βενετης, Μοναστηράκι Δωρίδος

Έντυπη

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ