Γράμματα Αναγνωστών

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

ΕΤΙΚΕΤΕΣ: Γραμματα Aναγνωστων

Εσείς πόσους όλβιους γνωρίζετε;

Κύριε διευθυντά
«Ολβιος, όστις Ιστορίας έσχε μάθησιν». Οι Ελληνες, με τη μακραίωνη και ένδοξη Ιστορία, δεν είμαστε καθόλου όλβιοι. Αντίθετα, είμαστε δυστυχείς, πολύ δυστυχείς και γι’ αυτό δεν φταίει βέβαια η Ιστορία, αλλά εμείς που δεν μαθαίνουμε καλά το μάθημά μας – τα παθήματα δεν γίνονται μαθήματα.

Η Ιστορία διδάσκει ότι αυτοκρατορίες κατέρρευσαν και κοινωνίες διαλύθηκαν σύμφωνα με την εξής αλληλουχία: προηγείται η εσωτερική σήψη και έπονται οι βάρβαροι (μνημόνια, δανειστές, κακοί και δόλιοι άνθρωποι). Από πού και πώς θα προέλθει η ανάκαμψη –με προοπτική συν τω χρόνω να γίνουμε λαός σώφρων και κράτος σοβαρό και στιβαρό–, όταν πολίτες και πολιτικοί (όχι όλοι) πιστεύουν ότι, έτσι και βγούμε από τα μνημόνια και μπούμε (ή βγούμε) στις αποδιοπομπαίες αγορές, θα περνάμε ζωή χαρισάμενη, δανειζόμενοι σαν πρώτα; Και τότε τι θα κάνουμε χωρίς βαρβάρους; Αλεξανδρινέ μεγάλε, εσύ δεν ήσουν ανιστόρητος.

Τα άτομα που ανήκουν σήμερα στις παραγωγικές ηλικίες, αλλά δεν παράγουν, όχι γιατί δεν βρίσκουν δουλειά (δεν αποκλείεται κι αυτό), αλλά επέλεξαν να καίνε και να καταστρέφουν, είναι τα ίδια εκείνα σχολιαρόπαιδα που, στο τέλος της χρονιάς, έκαιγαν τα βιβλία τους στο προαύλιο, εν είδει οργιαστικής τελετής. Αν αυτά τα παιδιά δεν διδάχτηκαν ότι τα βιβλία δεν δίνονται «δωρεάν» για να ρίχνονται στην πυρά και –το πιο σημαντικό– ότι όποιος έκαψε βιβλία, έκαψε μετά και ανθρώπους, τότε τι έμαθαν από Ιστορία αυτά τα παιδιά και πώς περιμέναμε να συμπεριφερθούν ως ενήλικες; Ξέρω, ξέρω δεν είναι το ίδιο, ποτέ δεν είναι το ίδιο.

Ιωαννης Αθαν. Μακρης, Καστέλλια Παρνασσίδος

«Στη μάχη του ονόματος»

Κύριε διευθυντά
Ο ελληνικός λαός επί σχεδόν είκοσι πέντε χρόνια αναμένει εναγωνίως να πληροφορηθεί, από τα επίσημα χείλη της πολιτικής τάξεως, για το θέμα του ονόματος του κράτους των Σκοπίων. Ενα θέμα το οποίο ταλανίζει τον ελληνικό λαό, αλλά και του δημιουργεί συναισθήματα οργής από την επαίσχυντη πρόταση και στάση τόσο του Νίμιτς όσο και του Μπερνς, προ περίπου δεκαπέντε χρόνων, αλλά και η προ δεκαπενθημέρου πρόταση του Νίμιτς.

Ετσι οι επίσημες συνομιλίες οδηγούνται από καιρού εις καιρόν στις «διπλωματικές καλένδες» στο όνομα της «φιλίας» και της αλόγιστης διαχυτικότητας προς το γειτονικό κρατίδιο των Σκοπίων. Και εάν η διελκυστίνδα αυτή των αργών ρυθμών «ευνοεί» τους Σκοπιανούς, οι οποίοι «βήμα προς βήμα» κατοχυρώνουν, έστω και ανεπισήμως, το όνομα, εντούτοις όμως γιγαντώνουν και τη θέληση του ελληνικού λαού, ο οποίος αρνείται να δεχθεί «τετελεσμένα γεγονότα». Η φωνή της Ιστορίας δεν είναι δυνατόν να τιγήσει από τον «θόρυβο των Σκοπίων». Οι βασιλικοί τάφοι της Βεργίνας και ο περίτεχνος διάκοσμος του τύμβου Καστά επιβεβαιώνουν ότι η Μακεδονία υφίσταται «εν λίθοις φθεγγομένοις και μνημείοις σωζομένοις». Και η Μακεδονία είναι μία και ενιαία. Είναι η Ελλάδα.

Αποτελεί δε ολίσθημα να εκφεύγει το έρκος των οδόντων, μάλιστα δε και μερικών κοινοβουλευτικών ανδρών, η φράση ότι «δεν είναι ή δεν είμαστε οι μόνοι κληρονόμοι». Αλλωστε είναι ιστορικώς, εθνολογικώς και γλωσσολογικώς βεβαιωμένο, αλλά και στατιστικώς διαπιστωμένο και καταγεγραμμένο, ότι δεν υφίσταται «μακεδονικό έθνος», ούτε και «μακεδονική γλώσσα». Τούτο το μαρτυρούν αφ’ ενός με τα λόγια του ιδίου του βασιλιά των Μακεδόνων Αλεξάνδρου του Α΄, υιού του Αμύντα, όταν το 496 π.Χ. στην Ολυμπία ανεφώνησε «αυτός τε γαρ Ελλην γένος ειμί τὠρχαίον και αντ’ ελευθέρης δεδουλωμένην ουκ αν εθέλοιμι οράν την Ελλάδα» (Ηρόδοτος ΙΧ, 54, 2), αφ’ ετέρου δε η διακήρυξη του πατέρα της γεωγραφίας Στράβωνος: «Εστι μεν ουν Ελλάς και η Μακεδονία». Ισως διαφεύγει του εύρους της ιστορικής ενημερότητας της πολιτικής τάξεως του γειτονικού κρατιδίου, ότι κατά την απογραφή του πληθυσμού της ευρωπαϊκής Τουρκίας, επί Χιλμή Πασά, κατά το έτος 1904-1905, κατά την οποία υπήρχε και το ερώτημα «ποίας εθνικότητος είστε πολίτης», απεγράφησαν κατά εθνότητες 1.823.500 Τούρκοι, 1.613.300 Ελληνες, 455.000 Βούλγαροι, 151.235 Εβραίοι, 95.350 Αρμένιοι, 16.550 Σέρβοι, 13.750 Κουτσόβλαχοι και 8.890 Αθίγγανοι. Ουδείς, ναι, ουδείς απογράφηκε ως «Μακεδών» (τα στοιχεία αυτά μου γνωστοποίησε με επιστολή του ο αείμνηστος αντιπρόεδρος της Βουλής των Ελλήνων Ισαάκ Λαυρεντίδης). Επομένως, η πολιτική τάξη των Σκοπίων εκκινεί από ανύπαρκτη προϋπόθεση για τη δημιουργία δήθεν μακεδονικής εθνότητας και μακεδονικής γλώσσας.

Δημητριος Κων. Ριζος, Εφέτης επί τιμή

Από τον Πίτερ Σέλερς έως τις γυψοσανίδες

Κύριε διευθυντά
Το Φένγουικ, ένα μικροσκοπικό δουκάτο στις γαλλικές Αλπεις, χρεοκοπεί και έτσι αποφασίζει να κηρύξει τον πόλεμο στις ΗΠΑ, ώστε να ηττηθεί και να λάβει οικονομική βοήθεια από τη χώρα αυτή. Ομως οι 20 πολεμιστές του δουκάτου που αποβιβάζονται εκεί αποκτούν κατά τύχη μια πυρηνική βόμβα και επιστρέφουν ως νικητές. Με την απειλή της βόμβας, που στην πραγματικότητα είναι ψεύτικη, εξασφαλίζεται το οικονομικό μέλλον του Φένγουικ.

Το σενάριο ανήκει στην κωμωδία του 1959 «Το ποντίκι που βρυχάται», με πρωταγωνιστή τον Πίτερ Σέλερς, που υποδύεται τρεις ρόλους. Οι κωμωδίες είναι για να γελάμε, όπως στην επίκαιρη κωμωδία με το γειτονικό μας κρατίδιο, το οποίο έχει το 1/5 της έκτασης και του πληθυσμού της Ελλάδας και στρατιωτική ισχύ ανάλογη προς αυτήν του Φένγουικ. Τα Σκόπια χρησιμοποιούν την ψευδεπίγραφη αρχαιοελληνική ταυτότητα των κατοίκων τους ως όπλο με ψυχολογική ισχύ που θυμίζει την πυρηνική βόμβα στη βρετανική κωμωδία. Κανονικά θα έπρεπε να ξεκαρδιζόμαστε στα γέλια με τον ισχυρισμό ότι η σλαβική γλώσσα, που μιλάει το 64% του πληθυσμού, κατάγεται από την ελληνιστική κοινή και με την επιλογή των Σκοπιανών να επενδύσουν τα κτίριά τους με γυψοσανίδες, ώστε να αποκτήσουν νεοκλασικές προσόψεις!  Αντί όμως να γελάμε, εδώ και 25 χρόνια βρισκόμαστε σε κατάσταση διαρκούς έντασης, οργής και φόβου. Ο λόγος είναι γιατί στην κωμωδία «Το ποντίκι των Σκοπίων που βρυχάται» δεν διασκεδάζουμε ως θεατές αλλά λειτουργούμε ως ηθοποιοί, και έτσι η απειλή που εκπορεύεται από την ψεύτικη βόμβα της μακεδονικής ταυτότητας αποδείχτηκε αποτελεσματική. 

Μιχαηλ Πασχαλης, Ομότιμος καθηγητής Κλασικής Φιλολογίας Πανεπιστημίου Κρήτης, Τμήμα Φιλολογίας

Ονοματολογία και γεωγραφία

Κύριε διευθυντά
Στο φύλλο της «Καθημερινής» της 16.01.2018, αλλά και σε προηγούμενα, αναφέρονται διάφορες απόψεις - προτάσεις σχετικά με το όνομα της ΠΓΔΜ. Επίσης αναφέρεται η σοφή άποψη του Ζ. Πινέιρο ότι «καλός συμβιβασμός είναι εκείνος που δεν ικανοποιεί κανέναν αλλά που όλοι μπορούν να τον αποδεχθούν».

Ας δούμε μερικά ονόματα που έχουν αναφερθεί.  Βαρντάσκα. Χαρακτηρίζει και περιοχές εκτός της σημερινής επικράτειας της ΠΓΔΜ, άρα ακατάλληλος. Είναι και κακόηχος. Σλαβομακεδονία. Δεν συμφωνούν οι Αλβανοί αλλά και πολλοί Ελληνες. Ανω - Βόρεια - Νέα Μακεδονία: Διαφωνούν σίγουρα πάρα πολλοί Ελληνες. 

Ας δούμε όμως την κατωτέρω πρόταση: Δημοκρατία των Σκοπίων (Skopia Republic) για όνομα της χώρας, Σκοπιανοί (Scopians) για τους κατοίκους. Σκόπια (City of Scopia) για την πρωτεύουσα. Μένω με την εντύπωση ότι κανένας (Ελληνες - Αλβανοί της ΠΓΔΜ - Σλάβοι της ΠΓΔΜ) δεν θα πρέπει να διαφωνεί με την πρόταση αυτή. Εκανα λοιπόν μια έρευνα για να δω αν σε παγκόσμιο επίπεδο υπάρχουν χώρες στις οποίες το όνομα της χώρας και το όνομα της πρωτεύουσας ταυτίζονται.

Είναι οι κατωτέρω (χώρα / πρωτεύουσα): Βραζιλία / Μπραζίλια - Γουατεμάλα / Πόλη της Γουατεμάλας - Ελ Σαλβαδόρ / Σαν Σαλβαδόρ - Μεξικό / Πόλη του Μεξικού - Παναμάς / Πόλη του Παναμά - Αλγερία / Αλγέρι - Τζιμπουτί / Τζιμπουτί - Τυνησία / Τύνιδα - Κουβέιτ / Κουβέιτ - Σιγκαπούρη / Σιγκαπούρη - Αγιος Μαρίνος / Αγιος Μαρίνος - Βατικανό / Πόλη του Βατικανού - Λουξεμβούργο / Λουξεμβούργο - Μονακό / Μονακό - Ανδόρα / Ανδόρα Λα Βέλια.

Αν μάλιστα οι ονομασίες αποδοθούν στα αγγλικά, τότε η κατάσταση γίνεται  απλούστερη.

Σημειώνω μερικές περιπτώσεις:

Brazil / Brasilia - Guatemala / Guatemala City - El Salvador / San Salvador - Mexico / Mexico City -- Panama / Panama City - Algeria / Algiers - Tunisia / Tunis. Νομίζω ότι η πρόταση αυτή θα έξιζε να εξετασθεί από τους αρμόδιους.

Γεωργιος Κοτταρινος, Χημικός βιομηχανίας

Έντυπη

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ