ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ

Η Ιστορία στο ελληνικό σινεμά: μια διαρκής απουσία

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΡΗΓΟΠΟΥΛΟΣ

Αγνώριστος ο Γκάρι Ολντμαν στον ρόλο του Ουίνστον Τσώρτσιλ.

ΕΤΙΚΕΤΕΣ: ΠΡΟ-ΒΟΛΕΣ

Μία από τις απολαύσεις στη ζωή είναι να πηγαίνεις Δευτέρα βράδυ σινεμά. Μπορείς να βυθιστείς στην πολυθρόνα σου σε μια μισοάδεια αίθουσα και να προσφέρεις στον εαυτό σου ένα ιδανικό κλείσιμο της πρώτης εργάσιμης ημέρας.

Σε αυτό το πνεύμα, είδα προχθές την «Πιο σκοτεινή ώρα» του Τζο Ράιτ με την ήδη πολυσυζητημένη, καθηλωτική ερμηνεία του Γκάρι Ολντμαν να είναι όντως όλη η ταινία. Στη διάρκεια της προβολής συνειδητοποίησα ότι τους τελευταίους 12 μήνες χάρη σε δύο ταινίες («Δουνκέρκη, «Η πιο σκοτεινή ώρα») και μια σειρά («The Crown») έχω εμβαθύνει στην εμπλοκή της Μεγάλης Βρετανίας στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο και στους μεγάλους πρωταγωνιστές της εποχής όσο ποτέ άλλοτε. Ξαφνικά, η πάντα αναγνωρίσιμη φιγούρα του Ουίνστον Τσώρτσιλ ήρθε πολύ πιο κοντά μας, απέκτησε σάρκα και οστά. Παρενθετικά, και εκτός από τον συναρπαστικό Τσώρτσιλ που μας παρέδωσε ο Ολντμαν, εκτίμησα απεριόριστα και την αντίστοιχη μεταμόρφωση του Τζον Λίθγκοου στο πέρασμά του από την εξαιρετική σειρά του Netflix.

Συνοπτικά, πάντως, μόνο τα τελευταία δύο χρόνια έχουμε δει στην οθόνη τέσσερις διαφορετικούς Τσώρτσιλ! Αυτή η σκέψη τροφοδότησε μία ακόμα: αναλογίστηκα πόσο λίγο το ελληνικό σινεμά έχει ασχοληθεί με τον ελληνικό 20ό αιώνα, εκτός φυσικά από την κραυγαλέα εξαίρεση του Εμφυλίου Πολέμου, που συνήθως αναπαράγεται η αναμενόμενη, εξ αριστερών, ανάγνωση της περιόδου. Από το 1980, όταν ο Παντελής Βούλγαρης γύρισε τον «Ελευθέριο Βενιζέλο», έχουν περάσει 38 χρόνια και αναρωτιέμαι μήπως έχει φτάσει η ώρα οι Ελληνες παραγωγοί και σκηνοθέτες να σκύψουν πάνω από την ελληνική ιστορία του 20ού αιώνα με μεγαλύτερο πάθος. Τους περιμένουν θησαυροί.

Έντυπη

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ