Γράμματα Αναγνωστών

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

ΕΤΙΚΕΤΕΣ: Γραμματα Aναγνωστων

Μια ιστορία με ήθη παλαιάς κοπής

Κύριε διευθυντά
Ο Παναγής Παπαληγούρας,
ο έντιμος και λαμπρός αυτός άνθρωπος, Ελλην, επιστήμων και πολιτικός. Μου έκανε την τιμή εκτός απ’ το να με διδάσκει και ειρωνεύεται καμιά φορά και να με ρωτά: «Ποιον να βάλω υπουργό Βιομηχανίας;», με ρώτησε όταν ανέλαβε το υπουργείο Συντονισμού όλου του οικονομικού τομέα στη μεταπολίτευση.

Τον Θεόδωρο Σκουληκίδη, του είπα αυθόρμητα, ή τον Κονοφάγο. «Πήγαινε να βρεις τον Σκουληκίδη και να του το προτείνεις», μου λέει. Ο Θόδωρος ήταν πρώτος ξάδελφος του φίλου μου Νίκου Χατζημιχάλη και τον γνώριζα. Πήγα λοιπόν στο σπίτι του κάπου κοντά στην οδό Πατησίων και του μετέφερα την πρόταση για το υπουργείο Βιομηχανίας. Να πεις στον υπουργό, μου λέει, «πολύ τον ευχαριστώ για την πρότασή του. Ομως έχω τα μαθήματά μου στο Πολυτεχνείο και δεν μπορώ ν’ ανταποκριθώ και στα δύο, ούτε ν’ αφήσω τους φοιτητές μου». Αυτά τότε.

Παντιας Σκαραμαγκας

Θεμιστοκλής: «όφις Ελλην ο ποικίλος»!

Κύριε διευθυντά
Στο σημείωμα (28.12.17) του τακτικού επιστολογράφου της «Καθημερινής» κ. Αντώνη Βενέτη, που εκθειάζει τον Θεμιστοκλή χαρακτηρίζοντάς τον, και πολύ σωστά, μεγαλοφυή πολιτικό και θεμελιωτή της ναυτικής δύναμης της Αθήνας, θα ήθελα να προσθέσω και εγώ μερικά ακόμα: Μετά το κατόρθωμά του στη Σαλαμίνα (480 π.Χ.) η φήμη του άρχισε σιγά σιγά να θαμπώνει λόγω καταχρήσεων και άλλων τινων. Σε αυτό βοήθησαν και οι Σπαρτιάτες. Κατηγορήθηκε ως συνένοχος του Παυσανία και το 471 οι αντίπαλοί του, που ανήκαν στη φιλοσπαρτιατική μερίδα, πέτυχαν τον εξοστρακισμό του, όπως είχε κάνει και ο ίδιος, άλλωστε, νωρίτερα για αντιπάλους του. Ακόμα σώζεται ένα όστρακο στο μουσείο με χαραγμένο επάνω του: ΘΕΜΙΣΤΟΚΛΗΣ ΦΡΕΑΡΡΙΟΣ.

Εξόριστος στο Αργος, παραδοσιακό εχθρό της Σπάρτης, κλήθηκε σε απολογία, οπότε κατέφυγε στην Κέρκυρα και από εκεί μέσω Αδμήτου πέρασε στη Μακεδονία και κατέληξε στην Εφεσο και στην αυλή του βασιλιά της Περσίας Αρταξέρξη, γιου του Ξέρξη, ο οποίος τον δέχτηκε με μεγάλες τιμές και πολλούς επαίνους, γιατί του υποσχέθηκε να τον βοηθήσει να καθυποτάξει την Ελλάδα. Ετσι ο μεγάλος βασιλιάς του έδωσε πολλά δώρα και τρεις πόλεις για να... βιοπορίζεται: τη Μαγνησία, τη Λάμψακο και τη Μυούντα. Ο Θεμιστοκλής μηδίσας τα δέχθηκε όλα ασμένως.

Οταν ο Αρταξέρξης του ζήτησε τη συνδρομή του για να καταστείλει την επαναστατημένη, με τη βοήθεια των Αθηναίων Αίγυπτο, ο Θεμιστοκλής αρνήθηκε να στραφεί εναντίον ελληνικών συμφερόντων και μη θέλοντας να φανεί αχάριστος στον ευεργέτη του βασιλιά, προτίμησε να αυτοκτονήσει πίνοντας αίμα ταύρου ή κάποιο άλλο δηλητήριο. Κατ’ άλλους πέθανε (459 ή 461 π.Χ.) από κάποια ασθένεια σε ηλικία 65 ετών. Ετάφη στη Μαγνησία και αργότερα φίλοι του μετέφεραν τα οστά του στον Πειραιά και τα έθαψαν στην είσοδο του στενού της Σαλαμίνας απέναντι από την Ψυττάλεια.  Ο Θεμιστοκλής Νεοκλέους Φρεάρριος, ο θριαμβευτής της Σαλαμίνας, ήταν άνδρας οξυδερκής, διορατικός, επίμονος και φιλόδοξος, αλλά και πονηρός και φιλοχρήματος, ενδιαφερόμενος περισσότερο για την ωμή πολιτική παρά για την ηθική της υπόσταση, «όφις, Ελλην ο ποικίλος», κατά τον Πέρση χιλίαρχο Ρωξάνη, δηλαδή Ελληνας, φίδι παρδαλό! Η πολιτική που εφάρμοσε, εξασφάλισε στην Αθήνα τη ναυτική της υπεροχή και την έκανε κοσμοκράτειρα. Ο νικητής της Σαλαμίνας άλλαξε και τον ρουν της Ιστορίας, επειδή το τρόπαιο του Μιλτιάδη δεν τον άφησε να κοιμηθεί...

Γιωργος Α. Κουρμουσης

Δήλωση-δείγμα πολιτικής ευήθειας

Κύριε διευθυντά
Διάβασα με κατάπληξη τη δήλωση κάποιου βουλευτή του κυβερνώντος κόμματος («Καθημερινή» 23/1) για το συλλαλητήριο της Θεσσαλονίκης, ότι «το να συμμετέχεις σε μια πορεία με τους ναζί σημαίνει ότι τους νομιμοποιείς, σημαίνει ότι μαζί με αυτούς μπορείς να πορευτείς». Αν την «πορεία» την οργάνωναν οι ναζί και κάποιοι άλλοι πήγαιναν μαζί τους, θα κατανοούσα τη δήλωση. Αν όμως σε μια συγκέντρωση χιλιάδων ατόμων, οργανωμένη από ανεξάρτητο, μη κομματικό φορέα, πηγαίνουν απρόσκλητοι (για δικούς τους λόγους και σκοπιμότητες) και κάποιοι ναζί, τότε το να κατηγορείς τους οργανωτές για νομιμοποίηση και συμπόρευση με τους ναζί δείχνει πολιτική ευήθεια, αν όχι κάτι χειρότερο. Κάτι τέτοιες δηλώσεις «ανεβάζουν τις μετοχές» των ακραίων στοιχείων.

Αντωνης Παπαγιαννης, Ιατρός, Θεσσαλονίκη

Φθάνοντας έως τις ρίζες

Κύριε διευθυντά
Η Μακεδονία είναι μία φυσική γεωγραφική περιοχή όπου ζουν  Ελληνες, Σλάβοι της ΠΓΔΜ, Αλβανοί και Βούλγαροι. Η Ελλάδα έχει τη μισή περίπου έκταση αυτής της γεωγραφικής περιοχής, η ΠΓΔΜ το 40% και η Βουλγαρία το 10%.

Στην ΠΓΔΜ κατοικούν Σλάβοι, Αλβανοί, Τούρκοι, Σέρβοι και Ρομά· επίσημη γλώσσα της είναι η σλαβική, η οποία πλησιάζει προς τη βουλγαρική.

Η ΠΓΔΜ περιλαμβάνει το κομμάτι της αρχαίας Μακεδονίας που ονομαζόταν Παιονία. Δεν είναι σωστό να οικειοποιείται τους αρχαίους Ελληνες Μακεδόνες βασιλείς ούτε τον Μ. Αλέξανδρο, ο οποίος διατεινόταν ότι ήταν Αιακίδης την καταγωγή και επομένως απόγονος του Αχιλλέα. Ο Μ. Αλέξανδρος ήταν, από τη μητέρα του Ολυμπιάδα, απόγονος του Αιακού. Ο Αιακός ήταν γιος του Δία και της νύμφης Αίγινας. Γιοι του Αιακού ήταν ο Πηλέας (δηλ. ο πατέρας τού Αχιλλέα) και ο Τελαμών (δηλ. ο πατέρας τού Αίαντα από τη Σαλαμίνα). Ο Μ. Αλέξανδρος με τις κατακτήσεις του δεν διέδωσε κανέναν παιονικό, ιλλυρικό ή σκυθικό πολιτισμό· απόρροια των κατακτήσεών του ήταν η διάδοση του ελληνικού πολιτισμού.

Η ΠΓΔΜ, εάν θέλει να έχει φιλικές σχέσεις με την Ελλάδα,  πρέπει να ψάξει στη μυθολογία ή στην ιστορία της και να βρει ένα όνομα που να μην περιέχει το ουσιαστικό «Μακεδονία» ούτε το επίθετο «μακεδονικός», για να το αναγάγει σε επίσημο όνομα του κράτους της. Δεν είναι σωστό να στενοχωρεί, να προκαλεί ή να εξοργίζει τους γείτονές της Ελληνες. Οπως η Ελλάδα έχει τη Μακεδονία ως περιφέρεια (Κεντρική, Δυτική και Ανατολική Μακεδονία), έτσι και η ΠΓΔΜ μπορεί να έχει τη δική της  μακεδονική/παιονική περιφέρεια· το ίδιο ισχύει και για τη Βουλγαρία. Ομως, δεν μπορεί η ΠΓΔΜ να αναγάγει το όνομα ή παράγωγο του ονόματος «Μακεδονία» σε επίσημο όνομα κράτους.  Ούτε μπορεί η ΠΓΔΜ  να διεκδικεί περισσότερα απ’ όσα της ανήκουν.

Αλεξανδρα Ροζοκοκη, Διευθύντρια Ερευνών στην Ακαδημία Αθηνών

Η Στάση του Νίκα, Προκόπιος, Μαλάλας

Κύριε διευθυντά
Στο εγκεκριμένο από το ΥΠΕΠΘ βιβλίο (εγχειρίδιο) της Ε΄ Τάξης Δημοτικού Σχολείου, ο συγγραφέας του βιβλίου αφηγείται την ενότητα: Η Στάση του Νίκα. Αφού ο συγγραφέας αφηγείται την εκδήλωση και την εξέλιξη της στάσης, γράφει και την επίμαχη φράση: «Τελικά δεν νίκησε κανείς στη Στάση του Νίκα».

Τα γεγονότα που ακολούθησαν, δεν δικαιώνουν ούτε επαληθεύουν τη φράση –διαπίστωση– αυτή. Ο Ιουστινιανός νίκησε και επικράτησε και κυβέρνησε άλλα 33 συναπτά έτη και άφησε μνημειώδη έργα, όπως και ο συγγραφέας ομολογεί.

Συγκεκριμένα: Ο σύγχρονος του Ιουστινιανού ιστοριογράφος Προκόπιος στο έργο του: «Υπέρ των πολέμων ο λόγος», αφού διεκτραγωδεί την κατάσταση στην Κωνσταντινούπολη για μία εβδομάδα, όπου είχαν επικρατήσει πλήρως οι στασιαστές, γράφει: «...Ο Βελισάριος και ο Μούνδος με 3.000 πειθαρχημένους στρατιώτες νίκησαν στον Ιππόδρομο τα απείθαρχα πλήθη των στασιαστών και συνέλαβαν τους τρεις αρχηγούς των: Υπάτιο, Πομπήιο και Πρόβο...»

Τελευταίο: Ολα τα βιβλία της Ε΄ Τάξης Δημοτικού και Δ΄ Γυμνασίου όλων των παρελθόντων σχολικών ετών, τα οποία ιστοριογράφησαν τη Στάση του Νίκα, αφηγούνται τα γεγονότα όπως τα παρέδωσε και έγραψε ο αυτήκοος και αυτόπτης των γεγονότων Προκόπιος και ο μεταγενέστερος ιστοριογράφος Μαλάλας.

Αναστασιος Αλμπανης, Τέως Δ/ντής Επαγγ. Λυκείου Νάουσας Ημαθίας

Έντυπη

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ