ΜΟΥΣΙΚΗ

Τα τέσσερα μουσικά πρόσωπα του Γιώργου Τσιριγώτη

ΓΙΩΤΑ ΣΥΚΚΑ

«Το τραγούδι είναι ένας τρόπος αδιόρατος που συντονίζει όλο το ανθρώπινο σώμα. Με τον ρυθμό υπογραμμίζει την ταχύτητα με την οποία θα κινείται το σώμα. Ο στίχος κινητοποιεί τον νου», λέει ο Γιώργος Τσιριγώτης.

ΕΤΙΚΕΤΕΣ:

Oταν πρωτοεμφανίστηκε ο Γιώργος Τσιριγώτης έδειξε στο κοινό ότι δεν έχει ένα αλλά τέσσερα μουσικά πρόσωπα. Τραγουδούσε από άριες και ναπολιτάνικες καντσονέτες, στιβαρά κομμάτια του Τσιτσάνη και του Θεοδωράκη, αλλά και τραγούδια από τη Σμύρνη και την Κωνσταντινούπολη, με τσακίσματα και κυματισμούς. Επειτα, το 2014 κυκλοφόρησε τον πρώτο του δίσκο, τον «Ανεμο» με δημιουργούς τον Ανδρέα Κατσιγιάννη και τον Νίκο Πιτλόγλου και τώρα τον δεύτερο. Στη «Μεταμόρφωση» υπογράφει ο ίδιος τις μουσικές και ο Πρόδρομος Κοσμίδης τους στίχους. Κι όπως συνήθιζαν οι τραγουδιστές πολλές δεκαετίες πριν, πρώτα τα δοκίμασε στο κοινό κι έπειτα πήραν τον δρόμο της δισκογράφησης. Στις 15/2, πάντως, θα τα ακούσουμε στη «Σφίγγα», σε μια παράσταση που θα έχει καλεσμένο τον Γιώργο Νταλάρα και τη Μαριαστέλλα Τζανουδάκη. Αλλωστε, και οι δυο τραγουδούν στον δίσκο του.

Το άλμπουμ περιέχει 13 διαφορετικά κομμάτια, γεμάτα εικόνες και ατμόσφαιρες. «Το κέντρο τους είναι ο άνθρωπος. Η σχέση του με την κοινωνία, τον έρωτα, τον εαυτό του». Θυμίζουν κάποιες καλές στιγμές του έντεχνου. Ο ίδιος αποφεύγει τους χαρακτηρισμούς. «Είναι μεγάλο στοίχημα τα τραγούδια να είναι συνέχεια εκείνων του Τσιτσάνη, του Θεοδωράκη, του Χατζιδάκι, του Ξαρχάκου, του Λοΐζου, δηλαδή να έχουν θεμέλια στο καλό τραγούδι αλλά να προτείνουν με θάρρος κάτι καινούργιο. Οταν λέω συνέχεια δεν εννοώ αντιγραφή. Χρειάζεται η νέα ματιά. Δεν μπορώ, όμως, να έχω εισαγωγές από τη Βραζιλία, μόνο και μόνο για να ακολουθήσω μια τάση προκειμένου να μεταδίδονται τα τραγούδια μου από συγκεκριμένους ραδιοφωνικούς σταθμούς». Το τραγούδι, συνεχίζει, «κρύβει μέσα του την απαγγελία του μύθου. Είναι ένας τρόπος αδιόρατος που συντονίζει όλο το ανθρώπινο σώμα. Με τον ρυθμό υπογραμμίζει την κίνηση, την ταχύτητα με την οποία θα αναπνέει και θα κινείται το σώμα. Ο στίχος κινητοποιεί το νου».

Ετρεχε σε χορωδίες

Στον Πειραιά όπου μεγάλωσε, από μικρός έτρεχε σε χορωδίες. «Είχα το χάρισμα αλλά δεν μπορούσα να το καλλιεργήσω, δεν είχα τη δυνατότητα να πάω σε ωδεία. Στα 16 μου έπιασα την κιθάρα μιας ξαδέρφης μου κι άρχισα να το παιδεύω». Επειτα έφυγε για μια επίσκεψη τριών εβδομάδων στην Αμερική, κι έμεινε δέκα χρόνια. «Τη θεωρώ δεύτερη πατρίδα μου. Δούλευα και σπούδαζα. Μελετούσα πολύ το κλασικό τραγούδι και στράφηκα στην όπερα. Ηρθα σε επαφή με συμφωνικές ορχήστρες». Εκεί έμαθε πώς να διευκολύνει τη φωνή του. «Επειδή είμαι τενόρος μπορούσα να τραγουδήσω ψηλά αλλά είχα και δυσκολίες. Επειδή όμως κι οι χαμηλές μου είναι καλές, θεωρούσαν ότι είμαι βαρύτονος κι εγώ κουραζόμουν. Ηθελε άλλη τεχνική. Στην Αμερική είχα φανταστικούς δασκάλους».

Τι τον ενοχλεί στην ελληνική πραγματικότητα; «Οταν πας να ακούσεις ένα πρόγραμμα και σε ένα τραπέζι έχουν όλοι τα κινητά τους, κοιτώντας τα διαρκώς. Πώς μπορεί να σε ακουμπήσει έτσι, ένας καλός στίχος; Συχνά το κοινό χάνεται στο Facebook και στα Iikes». Για εκείνον, όλα τα πράγματα έχουν την εσωτερική τους γεωμετρία. «Αν ο τραγουδιστής φέρει το κοινό σε έναν χώρο όπου δεν καπνίζουν, δεν τραντάζεται από τα ντεσιμπέλ, ο ίδιος δεν καπελώνει τους συναδέλφους του μουσικούς, τα τραπέζια έχουν μια διάταξη πιο θεατρική, όλα θα είναι διαφορετικά».

Το βαθύτερο πρόβλημα

Η εμπειρία που έζησε πηγαίνοντας να ακούσει έναν φίλο τού έδειξε ότι το βαθύτερο πρόβλημα είναι η έλλειψη παιδείας. «Θέλουμε ένα κόσμο καλύτερο κι αντί να βοηθήσουμε τα παιδιά, τους δίνουμε το χειρότερο. Αντικαταστήσαμε τα παραμύθια, τη φαντασία, τη γνώση με τα ριάλιτι. Αυτό καθρεφτίζει τις επιλογές μας. Το βίωμα βγαίνει στο τραγούδι. Εκεί, άκουγα “θα φύγεις”, “τι θα κάνω”, “θα πάω στη μάνα μου”, “η ζωή τελειώνει”, λες και χάθηκε η ελπίδα. Η αισθητική του ριάλιτι τραυματίζει τον στίχο και την τέχνη της ενορχήστρωσης».

Έντυπη

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ