Γράμματα Αναγνωστών

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

ΕΤΙΚΕΤΕΣ: Γραμματα Aναγνωστων

Αχ, αυτοί οι καλαμοκαβαλάρηδες

Κύριε διευθυντά
Δυστυχώς, η έλλειψη πολιτικού ήθους και ευφυΐας οδηγεί κυβερνητικά στελέχη στο να προσπαθούν να λοιδορήσουν ακόμα και τον πνευματικό μας κολοσσό Μίκη Θεοδωράκη.

Η έπαρση της εξουσίας θρέφει κάποιους με την ψευδαίσθηση οτι ο λαός βγαίνει στους δρόμους μόνον υποκινούμενος απο παραπολιτικά μαγαζάκια – όμοιος ομοίω αεί πελάζει!

Δυστυχώς, ίσως δούμε και άλλα λάθη στις πλάτες του ελληνικού λαού στην προσπάθεια κάποιων να διατηρήσουν τις καρέκλες τους. Εκπτώσεις στην ιστορική μνήμη των λαών δεν γίνονται, είναι επικίνδυνες.

Θα μου επιτρέψετε να κλείσω με δανεικά λόγια ενός οραματιστή, νομπελίστα, Ελληνα διεθνιστή, του Οδυσσέα Ελύτη: Την αλήθεια τη «φτιάχνει» κανείς ακριβώς όπως φτιάχνει και το ψέμα.

Ευαγγελια Ζηση, Ανεργη μηχανικός

Ο Μάνος, ο Μίκης και η ρωμιοσύνη

Κύριε διευθυντά
Κάποτε στο ραδιόφωνο ο Μάνος Χατζιδάκις είχε πει: «Γιατί είπε το “Οχι” ο Μεταξάς αφού θαύμαζε τον Αξονα και κυβερνούσε με τον τρόπο του χιτλερικού εθνικοσοσιαλισμού; Αυτά είναι λίγο πολύ γνωστά, οι πιέσεις, οι Αγγλοι, τα ανάκτορα κ.λπ. Μπορεί κανείς να αναρωτηθεί: Και αν λέγαμε ναι; Πάλι στα ίδια θα ήμασταν. Ενα-δύο χρόνια υπό συμμαχική επιστασία – μήπως δεν ήμασταν πέντε και δέκα χρόνια κάτω από αυτούς;– και ύστερα μέσα στη συμμαχία και τέλος στην ευρωπαϊκή κοινότητα. Ασε και εκείνη τη μεταπολεμική ψευδαίσθηση που μας την καλλιεργούσαν και οι πρώτες μεταπολεμικές κυβερνήσεις ότι ήμασταν και οι πρωταγωνιστές του πολέμου, οι περιούσιοι των συμμάχων. Πιστεύαμε στο τέλος, σαν τον Καραγκιόζη, πως εμείς σκοτώσαμε τον κατηραμένο όφι. Μεθύσαμε από δόξα που μόνοι μας χαρίσαμε στους εαυτούς μας. Για άλλη μία φορά νίκησαν οι Χίτες, οι κουτσαβάκηδες, οι ταγματασφαλίτες, οι βασανιστές και οι μέλλοντες Μιχαλόπουλοι και οι Κουρήδες. Αυτή είναι η 28η Οκτωβρίου».

Χρόνια πριν, σε μια συνέντευξη, ο Μάνος Χατζιδάκις, όταν τον ρωτούσαν επίμονα για τον Μίκη Θεοδωράκη, απάντησε: «Μα τι πάθατε με τον Μίκη. Οταν έλθει, θα μπορέσουμε ίσως να μιλήσουμε από κοντά. Η αλληλογραφία δεν είναι στο αίμα μου. Και σας το ξαναλέω. Δεν έχουμε τίποτα κοινό, ούτε για συμφωνία, ούτε για σύγκρουση... Γιατί πάντα μαζί ο Χατζιδάκις και ο Θεοδωράκης; Σταματάω τώρα εγώ αυτή τη σύζευξη. Είμαστε φίλοι με τον Μίκη και συνομήλικοι. Τίποτε άλλο. Εξάλλου εκείνον τον ακούνε μέσα σ' ένα κομφούζιο πολιτικής και μουσικής. Εμένα, όμως, όχι».

Η μόνη φορά που είδα τον Χατζιδάκι και τον Θεοδωράκη μαζί ήταν τον Νοέμβριο του 1989, στη συναυλία αντί συγκεντρώσεως της Νέας Δημοκρατίας προ των εκλογών εκείνων. Ο Μάνος έπαιζε πιάνο και ο Μίκης τραγουδούσε: «Διώξε τη λύπη, παλικάρι, πάμε μια βόλτα στο φεγγάρι. Πώς να βγω και, πώς να βγω και να περπατήσω, τα λόγια του, τα λόγια του να θυμηθώ; με το φεγγάρι πώς, αχ πώς να τραγουδήσω, με το φεγγάρι πώς να παρηγορηθώ;».

Ηταν η κυβέρνηση του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη που τελικά βρέθηκε να χειρίζεται το Σκοπιανό - Μακεδονικό.

Ο Τάκης Θεοδωρόπουλος –και πολλοί άλλοι– προβληματίστηκε με τη συμμετοχή του Μίκη Θεοδωράκη στο συλλαλητήριο της Κυριακής. Αδύναμο έργο του Θεοδωράκη η «Ρωμιοσύνη», λέει ο κ. Θεοδωρόπουλος. Ο ίδιος βεβαίως ξέρει, οι περισσότεροι όμως όχι, ότι ο Θεοδωράκης έχει συνθέσει και τη δικιά του (σε δικούς του στίχους) «Ρωμιοσύνη»:

«Θα σας μιλήσω μ’ ένα αλλιώτικο σκοπό, μη μου θυμώσετε πολύ, παρακαλώ, ψάχνω να βρω τη ρωμιοσύνη, κι αυτό το πάθος μού τη δίνει. Τη ρωμιοσύνη τώρα να την κλαις, να το συνηθίσεις να το λες. Στην απορία μου απάντηση ζητώ, με αποφεύγουνε, με παίρνουν για τρελό, η ρωμιοσύνη παντρεμένη, είναι ευτυχής και γκαστρωμένη. Τη ρωμιοσύνη τώρα να την κλαις, να το συνηθίσεις να το λες. Αυτά τα λόγια είναι παρανοϊκά, αφού γκαστρώθηκε σημαίνει είναι καλά, με κουμπάρο τον Καρούδα, έξω οι βάσεις απ’ τη Σούδα. Τη ρωμιοσύνη τώρα να την κλαις, να το συνηθίσεις να το λες» [δίσκος: «Διόνυσος» (Σείριος, 1985)].

Πέντε χρόνια νωρίτερα, το 1980 (έστω κι αν αφορούσε άλλη περίοδο), ο Μάνος Χατζιδάκις είχε παρουσιάσει τον «τελικό συμβιβασμό»: «Τα πρώτα νέα κυκλοφορούν στις έκτακτες εκδόσεις. Ο κυβερνήτης κυβερνά τους αστυνόμους. Η αναρχία κυβερνά τον κυβερνήτη. Ζήτω το έθνος, η πατρίδα και το σπίτι. Αλαλαγμός. Ο πληθυσμός είναι νεκρός. Εγινεεε... Ο τελικός συμβιβασμός... κι ούτε ψωμί ούτε νερό, οι νέοι τρέφονται με σκόνη. Ο τελικός συμβιβασμός. Στην πολιτεία κατοικούν οι δολοφόνοι, ο πληθυσμός είναι νεκρός. Εγινε ο τελικός συμβιβασμός».

Κυριακος Καρατζας

Οι δημαγωγοί στη δημοκρατία

Κύριε διευθυντά
Σχετικά με το βιβλίο που σχολιάζει ο κ. Νίκος Λιναρδάτος περί του «θανάτου των δημοκρατιών» (φ. της 3/2), αυτά τα είχε περιγράψει ο Πλάτωνας στην «Πολιτεία» (και ο Αριστοτέλης στα «Πολιτικά»), θεωρώντας ότι κάθε σύστημα έχει μια εσωτερική τάση παρεκτροπής και υπόκειται σε φθορά! Αλλά θεωρεί ότι αυτά είναι επακόλουθα (1) εσωτερικού διχασμού στην ίδια την ηγετική τάξη μέσα σε κάθε οργάνωση και (2) του ότι ο ίδιος ο λαός «παρεκτρέπεται», χάνει το μέτρο και γίνεται άπληστος και ασυμμάζευτος και τα πράγματα ωθούνται στον απολυταρχισμό!

Μάλιστα, θεωρούσαν (Σωκράτης, Πλάτων, Ισοκράτης, Δημοσθένης, Πλούταρχος κ.ά.) ότι οι δημαγωγοί = οι ηγέτες του «δήμου» (=των φτωχών), στην προσπάθειά τους να αποκτήσουν εξουσία, προσπαθούν να είναι αρεστοί, και έτσι πιο πολύ «διαφθείρονται» οι ίδιοι από τις ορέξεις και τις επιθυμίες της μάζας «των πολλών» παρά τη διαφθείρουν!

Είναι κρίμα που οι συγγραφείς δεν εξέτασαν τέτοιες σπουδαίες πρωτογενείς ιστορικές πηγές!

Πετρος Γ. Δουκας

Ευκαιρίες υπάρχουν αλλά ποιος κάνει τι;

Κύριε διευθυντά
Το ευχετήριο και αισιόδοξο μήνυμα για το 2018 της πρέσβειρας της Βρετανίας κ. Κέιτ Σμιθ, που δημοσιεύτηκε στη 2η σελίδα της «Καθημερινής» στις 03-01-2018, ήταν η αφορμή για τις παρακάτω σκέψεις μου:

1) Κατά τη διάρκεια των επιτυχημένων Ολυμπιακών Αγώνων στην Αθήνα και για μικρό χρονικό διάστημα μετά την τέλεσή τους δημιουργήθηκε ένα κλίμα αισιοδοξίας, το οποίο σύντομα, δυστυχώς, εξανεμίστηκε.

2) Πριν από 15 μήνες περίπου επισκέφτηκε την Ελλάδα ο πρόεδρος των ΗΠΑ Μπαράκ Ομπάμα, ο οποίος εντυπωσίασε με το κύρος του, την ευγένειά του, τη σεμνότητά του και, κυρίως, με τον λόγο του, που ήταν ύμνος για τον ελληνικό πολιτισμό και τη Δημοκρατία.

3) Πριν από λίγους μήνες ήρθε στην Αθήνα ο πρόεδρος της Γαλλίας κ. Εμανουέλ Μακρόν, ο οποίος, υπόδειγμα ευγένειας και απλότητας, φαίνεται ότι θέλησε να πάρει δύναμη και έμπνευση για να κυβερνήσει τη χώρα του μιλώντας από το αρχαίο δημοκρατικό βήμα της Πνύκας, υπό τη σκιά της Ακρόπολης.

4) Πρόσφατα ο δήμαρχος Θεσσαλονίκης κ. Γιάννης Μπουτάρης, πολίτης με πρακτικό μυαλό, δείχνει δρόμους για τη λύση προβλημάτων που αδυνατούν ή δεν θέλουν να λύσουν οι συνταγματικώς αρμόδιοι επί δεκαετίες: α) με την επίσκεψη στα Σκόπια και την πρόσκληση σε γεύμα του Σκοπιανού πρωθυπουργού και β) με την απόφασή του να μετατρέψει την κατοικία στην οποία γεννήθηκε ο Κεμάλ Ατατούρκ σε μουσείο. Είναι βέβαιο ότι ευκαιρίες και αφορμές για να βελτιωθούμε πολιτικά, πολιτιστικά, οικονομικά, υπάρχουν πολλές, αλλά πρέπει κάποιος να τις επισημάνει και να τις εκμεταλλευθεί. Αρμόδιοι είναι πρωτίστως οι κυβερνώντες και σ' αυτούς περιλαμβάνονται και οι αντιπολιτευόμενοι. Οι πολίτες περιμένουν τις σωστές κινήσεις. Είναι έτοιμοι να ανταποκριθούν.

Δημήτριος Α. Μπαλτας, Συνταξιούχος δικηγόρος

Έντυπη

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ