Γράμματα Αναγνωστών

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

ΕΤΙΚΕΤΕΣ: Γραμματα Aναγνωστων

Το ευκταίο, το εφικτό και το «σύνθετο»

Κύριε διευθυντά
Λαός και Κλήρος σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη, με μεγαλειώδεις διαδηλώσεις, αρνήθηκαν σύνθετη ονομασία με τη λέξη Μακεδονία. Η παρουσία του Μίκη Θεοδωράκη μεγάλωσε τη λαοσύναξη σε κύρος και διεθνή ακτινοβολία. Ομως ο γνήσιος πατριωτικός μαξιμαλισμός του ελληνικού λαού σκιάζεται από διπλωματικές δυσκολίες. Εχουμε ήδη αναγνωρίσει τα Σκόπια ως FYROM και ακόμη έχουν ήδη αναγνωρισθεί απο 138 χώρες απλά ως Μακεδονία.

Για να προλάβουμε τα χειρότερα, έχοντας κατά νουν και τη βούληση των ξένων ισχυρών παραγόντων, πρέπει όλοι μαζί να διεκδικήσουμε σύνθετο όνομα, βελτιωμένο και αποδεκτό. Θέλουμε το ευκταίο, αλλά να προσπαθήσουμε ενωμένοι και για το εφικτό.

Αναφορικά με τους Σκοπιανούς, λυπούμεθα που έφθασαν στον χώρο όπου κατοικούν πολύ αργά, αιώνες μετά την εποχή του Αριστοτέλη, την επική παρουσία του Μεγάλου Αλεξάνδρου και τη μεγαλειώδη Ελληνιστική Περίοδο που ακολούθησε.

Παρά ταύτα, τους κάνουμε γνωστό ότι με κοινά αποδεκτό όνομα, χωρίς εδαφικές διεκδικήσεις και αλυτρωτισμούς, η Ελλάδα είναι και ήταν πάντα ανοικτή προς όλους από την εποχή του Ισοκράτη. «Ελληνας καλείσθαι τους της παιδεύσεως της ημετέρας μετέχοντας».

Δημητρης Χαβατζας, MD, MS, FACS Επισ. καθηγητής Αγγειοχειρουργικής

Ο Εντουαρντ Στετίνιους το είχε καταλάβει...

Κύριε διευθυντά
Οι αναμενόμενες συνομιλίες για τη λύση της εκκρεμούς ονομασίας των Σκοπίων είναι θέμα που έχει τεράστια σημασία για την ασφάλεια της Ελλάδος. Η Μακεδονία είναι η πρώτη γραμμή αμύνης της Ελλάδος εναντίον των βορείων γειτόνων της, που από αιώνες ορέγονται τη Θεσσαλονίκη. Αυτά είναι γραμμένα στην ιστορία και είναι γνωστά. Ο Τίτο είχε διαφανείς απώτερους σκοπούς όταν εδημιούργησε την «Αυτόνομη Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Μακεδονίας». Αυτό δεν διέφυγε την προσοχή του τότε υπουργού Εξωτερικών των ΗΠΑ, Εντουαρντ Στετίνιους, που αμέσως το 1944 έδωσε την κάτωθι κατευθυντήριο γραμμή στο υπουργείο του: «Αυτή η κυβέρνησις θεωρεί  τη συζήτηση για Μακεδονικό “έθνος”, Μακεδονική “πατρίδα” και Μακεδονική “συνείδηση” ότι είναι αδικαιολόγητη δημαγωγία που δεν αντιπροσωπεύει ούτε εθνική ούτε πολιτική πραγματικότητα, και βλέπει στην παρούσα ανακίνηση έναν πιθανό μανδύα για επιθετικούς σκοπούς εναντίον της Ελλάδος».

(Από τα αρχεία του υπουργείου Εξωτερικών, ΗΠΑ.) Ο Ελλην υπουργός Εξωτερικών, κ. Ν. Κοτζιάς, δεν έχει παρά να διαβάσει στα Σκόπια το μήνυμα του Στετίνιους, και να τους υπενθυμίσει ότι τα κράτη δεν διαλέγουν το όνομα της αρεσκείας τους. Ιστορικοί κανόνες υπαγορεύουν ότι το όνομα δίνεται είτε από το όνομα του γεωγραφικού χώρου του κράτους, οπότε αυτομάτως οι κάτοικοι παίρνουν και το όνομά τους, όπως η Ιταλία - Ιταλοί, ή από την εθνική καταγωγή των κατοίκων. Ο γεωγραφικός χώρος των Σκοπίων είναι η αρχαία Παιονία, και οι Σλάβοι κάτοικοι δεν είναι Μακεδόνες. Μακεδονικό «έθνος» δεν υπάρχει ούτε στην Ελλάδα. Συνεπώς, τα Σκόπια δεν έχουν καμία βάση να βάλουν τη λέξη Μακεδονία στο όνομά τους. Εάν τα Σκόπια θέλουν να γίνουν μέλος της Ε.Ε., πρέπει να ξεχάσουν την ψευδο-δικαιολογία του «Συντάγματος» και να πάρουν ένα όνομα που να ταιριάζει στο κράτος τους. Η πραγματικότητα είναι ότι είναι Σλάβοι. Αυτό το γνωρίζουν καλά και οι ίδιοι. Για την ακρίβεια είναι οι νοτιότεροι Σλάβοι στα Βαλκάνια, οι πραγματικοί Νοτιοσλάβοι, Γιουγκοσλάβοι στη γλώσσα τους. Με τη διάσπαση της Γιουγκοσλαβίας και τη δημιουργία των εθνικών κρατών της Σερβίας, Κροατίας, Σλοβενίας, στα Σκόπια ανήκει το εθνικό όνομα Γιουγκοσλαβία. Διπλή ονομασία είναι απαράδεκτη για την Ελλάδα. Ενα όνομα που περιέχει τη λέξη Μακεδονία με οποιοδήποτε συνδυασμό, «Ανω, Βόρειος, Νέα», αυτομάτως δημιουργεί Μακεδονική εθνότητα στους κατοίκους, ιστορικώς ανύπαρκτη, τελείως απαράδεκτη. Το γνώριζε αυτό καλά ο Τίτο. Ο σκοπός του ήταν με το όνομα των Σκοπίων να δώσει Μακεδονική οντότητα στους κατοίκους. Αυτό ανοίγει τον δρόμο προς τη Θεσσαλονίκη. Ο Στετίνιους το κατάλαβε αυτό αμέσως. Είναι δυνατόν η Ελλάς, εν γνώσει των συνεπειών για την ασφάλειά της και της ιστορίας της να προωθήσει τα επεκτατικά σχέδια του Τίτο; Να δημιουργήσει η Ελλάς ένα «έθνος σλαβοφώνων Μακεδόνων» εκτός της Ελλάδος;

Η Αυτοκρατορία που είχε το όνομα Μεγάλη Βρετανία επί αιώνες, έγινε αμέσως το Ηνωμένο Βασίλειον για να γίνει μέλος της Ε.Ε. Και το κρατίδιο των Σκοπίων δεν μπορεί να αλλάξει το όνομά του; Εάν τα Σκόπια επιμένουν σε διπλή ονομασία, αυτό σημαίνει ότι το όνειρο της Μακεδονίας του Αιγαίου δεν αλλάζει.

Στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2016 στο Ρίο της Βραζιλίας, όταν μπήκαν στο στάδιο οι Σκοπιανοί αθλητές ακολουθώντας το όνομα Μακεδονία, ο Αμερικανός ανταποκριτής τους χαιρέτησε ως «αντιπροσώπους του αρχαίου Μακεδονικού έθνους, απογόνους του Μεγάλου Αλεξάνδρου»! Ολοι οι Ελληνοαμερικανοί που το άκουσαν εξαγριώθηκαν. Δεν γνωρίζω πόσα γράμματα διαμαρτυρίας εστάλησαν στον διευθυντή του προγράμματος. Τα γράμματα, όμως, δεν διόρθωσαν το πρόβλημα αυτό.

Η Ελλάς έχει τώρα την ευκαιρία και το ιερό καθήκον να το διορθώσει. Και εάν οι «φίλοι και σύμμαχοι» της Ελλάδος ενδιαφέρονται για τη λύση του ονόματος, η πίεση να ασκηθεί στα Σκόπια. Εκεί είναι το πρόβλημα. Η βάση στη Σούδα Κρήτης είναι πιο σημαντική για το ΝΑΤΟ από τα Σκόπια.

Δρ Δημητριος Θ. Πολιτης, Πρόεδρος του Ελληνοαμερικανικού Κογκρέσου

Βυζάντιο, Σκοπιανό, τουρκική διπλωματία

Κύριε διευθυντά
Η Ελένη Βλάχου έβγαζε στο Λονδίνο την Greek Gazette που μου την έστελνε στην ταχ. θυρίδα 97 (Πειραιά) όπου έμενα. Τώρα που βλέπω τις συζητήσεις για το Σκοπιανό θυμάμαι που έγραφε σ’ ένα τεύχος της Greek Gazette με θαυμασμό για την τουρκική διπλωματία, ότι ήταν επιτυχημένη λόγω της συνέχειας της βυζαντινής διπλωματίας. Ενώ τώρα έχουμε τους «φιλέλληνες» στο ΥΠΕΞ.

Ν. Κασνακιδης, Χαλάνδρι

«Ελλάς, πρεσβυτέρα ημών αδελφή»

Κύριε διευθυντά
Το κείμενο ανάγεται στο τόσο μακρινό έτος του 1878. Εύκολα διαπιστώνει ο αναγνώστης τη διαχρονικότητα αλλά και την επικαιρότητα του κειμένου, το οποίο προέρχεται από προεκλογικό λόγο του Ιταλού πρωθυπουργού Μαργέτη ή Μιγκέτη.

Είχε προηγηθεί ο ρωσοτουρκικός πόλεμος του 1877-1878 και η συνθήκη του Αγίου Στεφάνου (3-3-1878), η οποία εδημιούργησε τη «Μεγάλη Βουλγαρία» η οποία εβρέχετο πλέον από τα νερά του Αιγαίου. Η Δύση αντέδρασε και, λίγους μήνες μετά, με το συνέδριο του Βερολίνου, η συνθήκη του Αγίου Στεφάνου ανετράπη.

Ετσι στον προεκλογικό του λόγο ο Ιταλός πρωθυπουργός «προσέθηκε περί του ελληνικού ζητήματος τάδε».

ΩΡΑ, 27-10-1878 – «Η δε Ελλάς! Τις δεν αισθάνεται υποκάρδιον αγάπην προς την πρεσβυτέραν αδελφήν ημών, προς την εστίαν των επιστημών και των τεχνών; Εφ’ όσον τιμάται το αληθές, το αγαθόν και το καλόν, επί τοσούτον η καρδία παντός ευγενούς ανθρώπου θα πάλλη υπέρ των αθανάτων αναμνήσεων των χρόνων του Περικλέους. Εάν όμως η Ελλάς, άμα ανακτησαμένη την ανεξαρτησίαν και την ελευθερίαν της, αντί του αποβλέπειν μόνον εις τα κωλύματα άπερ το στενόν της χώρας παρενέβαλεν εις την ανάπτυξιν αυτής, εμιμείτο το Πεδεμόντιον και έστρεφε πάσας αυτής τας συμπαθείας εις την διάταξιν των οικονομικών, του στρατού και της διαχειρίσεως, νομίζετε άραγε ότι δεν θα ηδύνατο να θριαμβεύση και να μεγαλυνθή το ελληνικόν έθνος κατά τα τελευταία γεγονότα; Εις τους συνετούς και ισχυρούς λαούς ουδέποτε ελλείπουσιν αι περιστάσεις· αλλά δυστυχώς πλέον ή άπαξ έρχονται μεν αι περιστάσεις, ελλείπει όμως η σύνεσις και η τόλμη των λαών και των κυβερνήσεων».

Στην Ελλάδα της μεταπολίτευσης η σύνεση και η τόλμη απουσίασαν πλήρως από τον πολιτικό κόσμο. Αντίθετα, περίσσεψαν οι μεγαλοστομίες και η κουλτούρα και ο ακτιβισμός μιας Αριστεράς εγκλωβισμένης σε ιδεοληψίες και αυταπάτες...

Αντώνης Ν. Βενετης, Μοναστηράκι Δωρίδος


Σαν να επιστρέφει από άλλη μια κηδεία φίλου του, κάποιου που δεν κάπνιζε ούτε έπινε, αλλά αθλείτο και διέβη «νωρίς», ανεπιστρεπτί τον Ρουβίκωνα της ματαιότητας. Ενα από τα όπλα τού «πατέρα της νίκης» ο υπερβατικός σαρκασμός, ενδυνάμωνε είτε την αμφισβήτηση (έως μίσος) των αντιπάλων είτε την αφοσίωση (έως αμαχητί υποταγή) φίλων. Και τις δύο πλευρές ο σερ Ουίνστον γεφύρωσε προαναγγέλλοντας ότι η Ιστορία θα είναι ευγενική μαζί του, αφού «σκοπεύω να τη γράψω». Το Νομπέλ Λογοτεχνίας που του απονεμήθηκε αργότερα το παρέλαβε με σεμνότητα που ανόητοι κακεντρεχείς εξέλαβαν ως συνήθη σαρκασμό του.

«ΟΚ, ανακαλώ: Λοιπόν, κύριοι, οι μισοί από εσάς δεν είναι ηλίθιοι»

Κύριε διευθυντά
Επιτρέψτε μου να συνεχίσω την αφήγηση του άξιου συνεργάτη σας κ. Ηλία Μαγκλίνη (20-1-18) σχετικά με τα ανέκδοτα γύρω από τον Τσώρτσιλ, αρχίζοντας από τη μονολεκτική απάντησή του (No sports) στην ερώτηση πού οφείλει τη μακροζωία του. Μόνο που, σύμφωνα με μιαν άλλη εκδοχή, η απάντηση δεν ήταν μονολεκτική, αλλά πολλαπλή: «Τρώγω τον περίδρομο, πίνω σαν σφουγγάρι, καπνίζω σαν φουγάρο και όσο για άθληση (sports) αθλούμαι στο περπάτημα παρακολουθώντας τις κηδείες φίλων, οι οποίοι... αθλούνταν». Μεσούντος του πολέμου, προσπαθούσε εις μάτην να περάσει ένα νομοσχέδιο. Αντιδρούσαν σφόδρα σύσσωμη η αντιπολίτευση αλλά και πολλοί δικοί του. Στο τέλος, εκνευρισμένος φώναξε: «Κύριοι, οι μισοί σ’ αυτήν εδώ την αίθουσα είναι ηλίθιοι!». Φωνές, κακό, πανδαιμόνιο. «Να ανακαλέσεις, να ανακαλέσεις». «ΟΚ, ΟΚ, ανακαλώ: Ε, λοιπόν, κύριοι, οι μισοί σ’ αυτήν εδώ την αίθουσα δεν είναι ηλίθιοι!».

Στη Διάσκεψη της Γιάλτας η ανάγκη λόγω ηλικίας, τον ανάγκαζε να επισκέπτεται συχνά την τουαλέτα. Σε μια από τις πολλές φορές, ξέχασε να κουμπώσει το παντελόνι του (το παθαίνω κι εγώ, αν και δεν είμαι τόσο μεγάλος). Ο στρατιωτικός ακόλουθος που τον πρόσεχε σαν τα μάτια του, έσπρωξε προς το μέρος του ένα χαρτί όπου έγραφε: «Η πόρτα απ’ το κλουβί είναι ανοιχτή!». Εκείνος απάντησε κατά τον ίδιο τρόπο: «Δεν έχει σημασία πια. Το πουλί είναι νεκρό!». Το σημείωμα έπεσε στα χέρια των Σοβιετικών, οι οποίοι βάλθηκαν να εξιχνιάσουν τι να σημαίνουν άραγε τα... κρυπτογραφικά των Βρετανών. Φυσικά, κάποτε θα έμαθαν περί τίνος ακριβώς πρόκειται – άγνωστο αν γέλασαν ή φουρκίστηκαν με το αστείο.

ΥΓ.: Δεν είναι ευρέως γνωστό ότι η οδός Σταδίου για ένα διάστημα είχε μετονομαστεί σε Ουίνστον Τσώρτσιλ, αλλά δεν φτούρησε, όπως δεν φτούρησε de facto και η Ελευθερίου Βενιζέλου, παρά τη μεγαλοσύνη των δύο ανδρών.

Δίδαγμα: Σπεύδε βραδέως.

Ιωαννης Αθ. Μακρης, Καστέλλια Παρνασίδος

Ανοίγοντας πανιά για την Ιθάκη σου

Κύριε διευθυντά
Διαβάζοντας την εφημερίδα σας θέλησα να σας στείλω ένα κείμενό μου εμπνευσμένο από το ποίημα του Κ. Π. Καβάφη «Ιθάκη».

Η Ιθάκη είναι ένας προορισμός. Η Ιθάκη είναι ο μόνος σου προορισμός, επειδή έχεις ένα στόχο. Ολοι οι άνθρωποι έχουν στόχους. Αλλά τώρα που το σκέφτεσαι, είναι ο προορισμός το πιο σημαντικό; Είναι ο στόχος το μόνο, για το οποίο αξίζει να αδημονείς γι’ αυτόν; Οταν ξεκινάς το ταξίδι σου σχεδιάζεις τα πάντα, και την παραμικρή λεπτομέρεια. Αλλά μερικές φορές ξεχνάς ότι δεν θα είναι εύκολο. Ξεχνάς ότι δεν είσαι τόσο σίγουρος για τον εαυτό σου και ότι θα υπάρχουν δυσκολίες. Δεν μπορείς να τις αποφύγεις. Δεν έχει νόημα να πιστεύεις πως δεν θα είναι εκεί, πως δεν θα σε περιμένουν, πως δεν θα έχουν παρατάξει τον στόλο τους για μάχη. Το μόνο που μπορείς εσύ να κάνεις είναι να είσαι έτοιμος. Να είσαι προετοιμασμένος για μια ναυμαχία μέσα στα κύματα.

Το ταξίδι θα είναι και χαρούμενο. Θα βλέπεις τον ήλιο να ανατέλλει και να δύει από το κατάστρωμα του πλοίου σου. Θα βρίσκεις νέα λιμάνια και θα γνωρίζεις νέους ανθρώπους, και νέες πόλεις, και νέα πλούτη, και νέους τρόπους ζωής. Οι άνθρωποι που θα συναντάς θα σου διδάξουν τους τρόπους τους. Θα σου δείξουν θαύματα. Θα σε κάνουν να σκεφτείς, και να νιώσεις και να πιστέψεις.

Και μετά απ’ όλα αυτά, θα φτάσεις επιτέλους στην Ιθάκη. Θα τη δεις. Αλλά δεν ξέρεις πόσο μεγαλοπρεπής θα είναι. Μπορεί να είναι εκθαμβωτική. Μπορεί να είναι και απογοητευτική. Οπότε μπορεί να εντυπωσιαστείς, μπορεί και όχι. Ε και; Τι άλλο θέλεις; Εχεις όσα κέρδισες στο ταξίδι. Εχεις σοφία και γνώση. Εχεις επιτέλους καταλάβει ποιος ήταν ο στόχος. Εχεις καταλάβει τι ήθελες και ποιος ήσουν. Εχεις καταλάβει το ποιος είσαι τώρα! Η Ιθάκη δεν έχει καμία σημασία. Το τι ήθελες ήταν το ταξίδι, όχι ο προορισμός. Το ταξίδι είναι ο στόχος.

Μυρτω Ευστρατιου, Μαθήτρια Γ΄ Γυμνασίου

Ψαρεύοντας σε θολά νερά

Κύριε διευθυντά
O πρόεδρος του Συλλόγου Παράκτιας Αλιείας της Καλύμνου επισήμανε πρόσφατα ότι το ψάρεμα στην περιοχή τους έχει εξελιχθεί σε μάχη για τα ελληνοτουρκικά σύνορα, η οποία αποβαίνει εις βάρος της χώρας μας: «Συνήθως τη φετινή χρονιά τα τουρκικά σκάφη μπαίνουν έως και μισό μίλι μέσα στα δικά μας νερά. Ενώ παλιότερα ψάρευαν στην περιοχή και μικρές βάρκες από απέναντι, τα τελευταία χρόνια στέλνουν μεγάλα καΐκια, μηχανότρατες και γρι γρι, συνοδευόμενα από ακταιωρούς. […]. Αλλά τώρα έχουν μπει μπροστά άλλα σχέδια από απέναντι. Ο «πόλεμος της τσιπούρας» ωχριά μπροστά στην αντιπαράθεση για τα σύνορα…».
Τα θαλάσσια σύνορα στο Ανατολικό Αιγαίο έχουν θολώσει –και όχι μόνο για τους ψαράδες– εξαιτίας της αναθεωρητικής πολιτικής της Τουρκίας, που εκδηλώθηκε ωμά στο επεισόδιο των Ιμίων. Οι γείτονες φροντίζουν να μας υπενθυμίζουν τι συνέβη το 1996 και να απειλούν με τον πλέον επίσημο τρόπο ότι θα υπάρξει συνέχεια, αν εμείς επιμείνουμε «να ψαρεύουμε σε θολά νερά», δηλαδή να θεωρούμε «ελληνικά» νησιά που στην πραγματικότητα δεν μας ανήκουν: «Είμαστε απασχολημένοι με το να πολεμούμε τρομοκράτες, με τους γείτονές μας να ψαρεύουν σε θολά νερά, στην πόρτα μας. Αυτό δεν είναι ευπρόσδεκτο. Αν υπάρξει παρόμοια κατάσταση, τότε η Τουρκία, όπως πάντα, θα έχει πάρει τα απαραίτητα μέτρα» (Μπιναλί Γιλντιρίμ, πρωθυπουργός της Τουρκίας).

Και ενώ οι Τούρκοι επιχειρούν, έμπρακτα και συστηματικά, να αλιεύσουν ελληνικά κυριαρχικά δικαιώματα στο Αιγαίο και μας δείχνουν με νόημα την ανεμπόδιστη στρατιωτική εισβολή τους στη Συρία για να μας φρονηματίσουν, εδώ στην Ελλάδα παραδέρνουμε στην ονοματολογική παραζάλη του Σκοπιανού, με τυφλά συλλαλητήρια που θυμίζουν την εποχή των «αγανακτισμένων» – και είδαμε πού μας οδήγησαν εκείνα τα συλλαλητήρια. Πλέουμε σαν υπνωτισμένοι στα θολά νερά του ανορθολογισμού, στα παλιά χρόνια όπου ίσχυε ο «από Βορρά κίνδυνος», έχοντας απωθήσει από τη μνήμη μας την τραγωδία της Κύπρου και το πάθημα των Ιμίων. Φανταζόμαστε τη θρυλική γοργόνα να μας ρωτάει αν «ζει ο βασιλιάς Αλέξανδρος» και μοναδική μας έγνοια είναι να απαντούμε εν χορώ «ζει και βασιλεύει στη Μακεδονία».

Μιχαηλ Πασχαλης, Ομότιμος καθηγητής Κλασικής Φιλολογίας, Πανεπιστήμιο Κρήτης – Τμήμα Φιλολογίας

Κράτος - συνδικαλισμός, εχθροί της ναυτιλίας

Κύριε διευθυντά
Δυστυχώς, καμία των ελληνικών κυβερνήσεων, από τη σημερινή μέχρι όλες τις προηγούμενες, δεν έδωσαν τη δέουσα σημασία στην ελληνική ναυτιλία, στην επισκευαστική και την κατασκευαστική βιομηχανία πλοίων στην Ελλάδα. Εκτός του κ. Βερνίκου, όλοι μα όλοι οι υπουργοί Ναυτιλίας υπήρξαν και είναι άσχετοι και βαθιά νυχτωμένοι στο αντικείμενο. Ο κλάδος, ο οποίος πρωτοπορεί παγκοσμίως, η ελληνική ναυτιλία, βάλλεται στην Ελλάδα όχι μόνο από το κράτος αλλά και από τον άκρατο συνδικαλισμό. Κράτος και ελληνικός συνδικαλισμός είναι εχθροί της επιχειρηματικότητας.

Αντί το κράτος να διευκολύνει την επιστροφή των ελληνόκτητων πλοίων στην ελληνική σημαία και τα συναφή γραφεία στην πατρίδα, τα καταδιώκει, την ίδια στιγμή που πολλές χώρες προσφέρουν προνομιακή μεταχείριση. Για όποιους δεν το γνωρίζουν, ας πληροφορηθούν από παλαιότερους ότι τα Ναυπηγεία Σκαραμαγκά αποτελούσαν το επίκεντρο επισκευών του παγκόσμιου στόλου δεξαμενόπλοιων που διέπλεαν το Σουέζ για να μεταφέρουν πετρέλαιο από τις αραβικές χώρες στην Ευρώπη, αλλά και κατασκευών νέων πλοίων. Στον Σκαραμαγκά απασχολούνταν περισσότεροι από 4.800 εργατοτεχνίτες, επιπλέον περίπου 500 υπάλληλοι στα γραφεία. Κάθε ισόγειο σπιτιού στο Πέραμα ήταν αυτοκέφαλο συνεργείο επισκευής πλοίων ή αποτελούσε μονάδα συνεργασίας με τα Ναυπηγεία Σκαραμαγκά.

Υπήρχε επίσης σωρεία ανεξάρτητων εταιρειών που εξυπηρετούσαν το ναυπηγείο με αντίστοιχα εξειδικευμένο προσωπικό. Ολόκληρο το λιμάνι του Πειραιά έσφυζε από ζωντάνια και δουλειά. Μέχρι που οι απεργίες για παράλογες απαιτήσεις των συνδικαλιστών, π.χ., 35ωρο εργασίας την εβδομάδα, διάβρωσαν το ήθος εργασίας δημιουργώντας εχθρικό προς τον εφοπλισμό και τα πλοία κλίμα, με αποτέλεσμα το κλείσιμο της πρωτοπόρας αυτής επιχείρησης. Πολλές άλλες επιχειρήσεις ακολούθησαν, με το Πέραμα να νεκρώνει.

Ανάλογες ήταν οι αιτίες καταστροφής και διάλυσης του διαμαντιού των αιθέρων, της Ολυμπιακής, και άλλων πολλών μικρομεσαίων επιχειρήσεων. Αναδουλειά και μιζέρια απλώθηκαν παντού. Μήπως είναι καιρός να παραδειγματιστούμε από την καταστροφική μανία των ελληνικών συνδικάτων συμμορφούμενοι σε έναν τύπο συνδικαλισμού όπως λειτουργεί στη Γερμανία ή τη Σουηδία;

Στελιος Ιδομ. Κογχυλακης, Διπλ. μηχ., Π. Φάληρο

«1968», όχι μόνο... για τους ΑΕΚτζήδες

Κύριε διευθυντά
Το «1968», η νέα ταινία του Τάσου Μπουλμέτη που προβάλλεται στις κινηματογραφικές αίθουσες αφηγείται την ιστορία της ομάδας μπάσκετ της ΑΕΚ, η οποία το 1968 σημείωσε τη μεγαλύτερη έως τότε επιτυχία ελληνικής ομάδας σε συλλογικό επίπεδο, κατακτώντας το Κύπελλο Κυπελλούχων Ευρώπης. Απέναντι στη Σλάβια Πράγας, η «Ενωση» πέτυχε μια εμβληματική όσο και αναπάντεχη νίκη, η οποία συσπείρωσε τους Ελληνες κατά τη διάρκεια του δεύτερου χρόνου της δικτατορίας.

Η προσέγγιση του σκηνοθέτη είναι αν μη τι άλλο ευρηματική, αφού χρησιμοποιεί μια κινηματογραφική φόρμα που σπάνια συναντάμε στην Ελλάδα, το docu-fiction. Ο όρος αναφέρεται στο υβριδικό είδος κινηματογράφου που συνδυάζει στην αφήγηση ντοκουμέντα και μυθοπλασία. Αν και κανείς θα μπορούσε να πει ότι σε κάποιες στιγμές το «ντοκουμέντο» υπερτερεί της μυθοπλασίας, κάνοντας την ταινία να μοιάζει άνιση, ωστόσο δεν είναι. Δεν είναι, γιατί αφήγηση και μυθοπλασία λειτουργούν –ειδικά στο δεύτερο μέρος– σαν συγκοινωνούντα δοχεία, όπου το ένα συμπληρώνει το άλλο, καθιστώντας την αφήγηση απολαυστική. Αρχειακό υλικό με συνεντεύξεις που θυμίζουν εκπομπή έρευνας, στιγμές που προσομοιάζουν σε δραματοποιημένο ντοκιμαντέρ και προσεγμένες δόσεις μυθοπλασίας συμπληρώνουν η μία την άλλη, δημιουργώντας μια αστεία και ταυτόχρονα συγκινητική ταινία.

Το σκηνοθετικό εύρημα που δίνει ακόμα μεγαλύτερο βάθος και βάρος στην ταινία, είναι η χρησιμοποίηση του θρυλικού εκφωνητή του αγώνα Βασίλη Γεωργίου σε ρόλο αφηγητή που ενώνει μεταξύ τους τις (αληθινές και φανταστικές) ιστορίες. Η αφήγηση του Μπουλμέτη δεν είναι γραμμική καθώς «περνάει από το 1924 και τους πρόσφυγες από την Πόλη, στις δεκαετίες του ’50 και του ’60, στις απελάσεις, σε εμφύλιους που μεταφέρονται σε ένα πρακτορείο ΠΡΟΠΟ, στις αδυναμίες (πολλές) των θαμώνων, σε μυστικά και ψέματα, πνιγμένες φράσεις, μνήμες από ήχους, στοιχήματα που δεν αφορούν τον αγώνα εκείνης της ημέρας...» (Μαρία Κατσουνάκη, «Καθημερινή» 21.01.2018).

Το 1968, λέει προς το τέλος της ταινίας ο Μπουλμέτης, είναι χρονιά-ορόσημο και χαρακτηρίζεται ως «ρωγμή στον χρόνο». Μέσα σε αυτή τη χρονιά συνέβησαν σε ολόκληρο τον πλανήτη ορισμένα πολύ σημαντικά γεγονότα. Οι δολοφονίες του Μάρτιν Λούθερ Κινγκ και του Ρόμπερτ Κένεντι στις ΗΠΑ, ο παρισινός Μάης, η Ανοιξη της Πράγας και η βίαιη κατάπνιξή της, η απόπειρα δολοφονίας του Γ. Παπαδόπουλου από τον Α. Παναγούλη και ο θάνατος του Γεωργίου Παπανδρέου, είναι ορισμένα από αυτά. Γεγονότα που άφησαν το στίγμα τους στα χρόνια που ακολούθησαν. Ενα τέτοιο γεγονός ήταν και η νίκη της ΑΕΚ. Στο σκοτάδι της Επταετίας οι Ελληνες βρήκαν μια ευκαιρία να ενωθούν και να νιώσουν εθνικά περήφανοι.

Είναι φανερό ότι ο Μπουλμέτης έχει γυρίσει την ταινία με πολλή αγάπη για την ομάδα του και όσα αυτή αντιπροσωπεύει. Ενδεχομένως, πέρα από το αδιαμφισβήτητο ταλέντο του, αυτός είναι ένας από τους βασικούς λόγους που το συγκεκριμένο εγχείρημα στέφθηκε με επιτυχία. Λίγο πριν από το τέλος, ο αφηγητής μας λέει ότι «ανάμεσα στη νίκη και την ήττα κρύβονται στιγμές που πρέπει να ειπωθούν». Ορισμένες τέτοιες γλυκόπικρες στιγμές συνθέτουν τον καμβά του φιλμ. Δεν χρειάζεται να είσαι φίλος της ΑΕΚ για να συγκινηθείς βλέποντας την ταινία. Ομως αποκλείεται να υποστηρίζεις αυτήν την ομάδα και να μη συγκινηθείς...

Δημήτρης Τζινης, MSc Management, University of Glasgow

Αντισυστημικές τάσεις στην κοινωνία μας

Κύριε διευθυντά
Το επιβλητικότατο συλλαλητήριο που έγινε στη Θεσσαλονίκη και εν συνεχεία της Αθήνας, προκειμένου να γίνει ισχυρότερο το «όχι» της Ελλάδας στα γειτονικά Σκόπια για να μη δοθεί και το όνομα Μακεδονία στο όποιο λεκτικό σχήμα και αν επινοήσουν, εξέπεμψε και ένα πολιτικό μήνυμα προς όλα τα κόμματά μας. Τους διεμήνυσε ότι αν δεν αλλάξουν πολιτική ρότα ο λαός μας θα αρχίσει να κινείται αντισυστημικά. Το είπατε και εσείς απερίφραστα σε σχετικό σχόλιό σας. Είπατε επί λέξει, ότι «υπάρχει και στη δική μας χώρα μια αντισυστημική φλέβα».

Αντισυστημικές τάσεις στην κοινωνία μας υπάρχουν από παλαιότερα, αλλά δεν εκδηλώνονται λόγω της αχαλίνωτης ρουσφετολογίας που γινόταν από το πολιτικό μας σύστημα. Αλλά από το 2009-2010 που η οικονομία μας κατέρρευσε και η ρουσφετολογία περιορίστηκε, αυτές οι αντισυστημικές τάσεις βρίσκονται σε αναζωπύρωση.

Τακης Σουβαλιωτης, Χαλανδρίτσα Πατρών

Οι περικοπές έχουν και συνέχεια

Κύριε διευθυντά
Τελευταία, και μετά την ολοκλήρωση της τρίτης αξιολόγησης, πληθαίνουν στον γραπτό και ηλεκτρονικό Τύπο οι ανακοινώσεις και υποσχέσεις των κυβερνητικών οργάνων ότι τον Αύγουστο του 2018 τελειώνει η οικονομική λιτότητα των μνημονίων. Βέβαια, τις διαβεβαιώσεις των υπευθύνων οργάνων διαψεύδουν οι σχετικές διατάξεις των νόμων, που έχουν ψηφισθεί και διατηρούνται σε ισχύ. Συγκεκριμένα:
Από 1.1.2018 καταργήθηκαν αφενός μεν η έκπτωση 1,5% επί του προκαταβαλλόμενου φόρου εισοδήματος επί της σύνταξης, αφετέρου δε η έκπτωση 10% επί του συνολικού ετήσιου ποσού των ιατροφαρμακευτικών δαπανών, όταν υπερβαίνουν το 5% του συνολικού εισοδήματος. Ομοίως, από 1.1.2019 καταργείται το επίδομα συζύγου, μειώνεται το αφορολόγητο όριο και καθορίζεται μείωση 18% επί της προσωπικής διαφοράς.

Πλέον αυτών οι συντάξεις επηρεάζονται δυσμενώς και από τα γενικά δημοσιονομικά μέτρα, όπως τα επιδόματα τρίτεκνων και πολύτεκνων οικογενειών, την αύξηση του ΦΠΑ στα νησιά, τον καθορισμό τέλους διανυκτέρευσης κ.λπ.

Τέλος, επισημαίνεται ότι καμία μεταβολή ή κατάργηση δεν προβλέπεται για τις θεσμοθετημένες μειώσεις των συντάξεων, εφόσον το ύψος τους είναι εντός των καθορισμένων ποσοτικών ορίων.
Ακόμη διατηρείται σε ισχύ η Εισφορά Αλληλεγγύης Συνταξιούχων (ΕΑΣ) για τις συντάξεις αρχικού ποσού άνω των 1.400 ευρώ, παρότι έχει κριθεί αντισυνταγματική, και συνεπώς ανίσχυρη η συνέχιση, με την υπ’ αριθ. 244/2017 απόφαση της Ολομέλειας του Ελεγκτικού Συνεδρίου (Ε.Σ.).

Πραγματικά αποτελεί πρωτοτυπία η παρακράτηση εισφοράς, που θεσπίστηκε με τις διατάξεις ενός νόμου, οι οποίες αντίκεινται και παραβιάζουν τρία άρθρα του Συντάγματος, σύμφωνα με απόφαση ανωτάτου αρμοδίου δικαστηρίου, να διατηρείται σε ισχύ παραβιάζοντας το άρθρο 95 του Συντάγματος.

Συγκεκριμένα, αντίκειται προς τις παρ. 1 και 5 του άρθρου 4, που αφορούν την ισότητα έναντι τόσον του νόμου όσον και των δημοσίων βαρών και εισάγουν την αρχήν της αναλογικότητας, την παρ. 5 του άρθρου 22 που θεσπίζει τη μέριμνα του κράτους για την κοινωνική ασφάλιση και τέλος τις παρ. 1 και 4 του άρθρου 25, που καθορίζουν την ασφάλεια δικαίου.

Σε λίγες ημέρες συμπληρώνεται ένας χρόνος από την έκδοση και δημοσίευση της σχετικής απόφασης 244/2017 του Ε.Σ. και όμως παραμένει ανενεργή. Γιατί;

Νικολαος Ζαρκαδας, Υποστράτηγος ε.α.

Ανθρωπιστική κρίση και Μεγάλες Δυνάμεις

Κύριε διευθυντά
Απίστευτα είναι όλα αυτά που παρακολουθούμε στις τηλεοράσεις ανά τον κόσμο. Ιδίως στην εμπόλεμη κατάσταση που δημιούργησαν οι ιθύνοντες και τα διάφορα οικονομικά συμφέροντα. Μη μου πείτε ότι δεν μπορούν οι μεγάλες δυνάμεις ενωμένες να εξολοθρεύσουν τους τζιχαντιστές με τα μέσα που διαθέτουν. Κατ’ αρχάς να αποκλείσουν τελείως τις χώρες που τους στηρίζουν οικονομικά και στρατιωτικά. Να αποφασίσουν να στείλουν ισχυρές δυνάμεις Αμερική – Ε.Ε., Καναδάς και άλλες χώρες στις περιοχές που μάχονται και πόρτα πόρτα, να τους διαλύσουν. Το αντίθετο συμβαίνει τώρα, χώρες τους στηρίζουν ποικιλοτρόπως με την ανοχή όλων. Το δε συμβούλιο του ΟΗΕ που συμβουλεύει αυτοσυγκράτηση, παίρνει αποφάσεις που δεν εφαρμόζει ποτέ ή μερικώς.

Η Συρία χρησιμοποιεί για δεύτερη φορά χημικά κατά των αμάχων και δυστυχώς πάντα αυτοί την πληρώνουν. Αλήθεια ο ΟΗΕ και οι κυβερνήτες δεν βλέπουν εικόνες φρικιαστικές και απάνθρωπες από τους βομβαρδισμούς που πλήττουν τον άμαχο πληθυσμό; Ας αφήσουμε την καταστροφή των κτιρίων όπου οι πόλεις έγιναν φαντάσματα με τη φυγή των πολιτών των που κατάντησαν πρόσφυγες σε διάφορες χώρες και υποφέρουν από την πείνα και την εξαθλίωση. Κατά τα άλλα, οι πολεμικές βιομηχανίες δουλεύουν ασταμάτητα για να τροφοδοτήσουν τις χώρες που εμπλέκονται στους απάνθρωπους αυτούς πολέμους χωρίς τέλος. Βλέπετε, οι «υπεύθυνοι» πρέπει να στηρίξουν τις βιομηχανίες αυτές για την «ανάπτυξη» της χώρας των και να βοηθήσουν στο να μην υπάρχει η «ανεργία». Αλήθεια, τι υποκρισία και ειρωνεία όταν βλέπεις αυτή τη στάση των «υπευθύνων» μεγάλων δυνάμεων. Αλλά είπαμε ότι τα οικονομικά συμφέροντα είναι πολύ μεγάλα και η καρέκλα πολύ ζεστή για να την αφήσει κάποιος πολιτικός μικρός ή μεγάλος.

Δημήτρης Σκεπαρνιας, Γενεύη

Έντυπη

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ