ΕΤΙΚΕΤΕΣ:

Οταν ο Σονγκ Χονγκ μιλούσε στα εγγόνια του για την παιδική του ηλικία, αστειευόταν ότι ήταν επαρχιώτης από μια ορεινή και αγροτική γωνιά του κόσμου που κανένας από τους συμπατριώτες του Αμερικανούς δεν είχε και μάλλον ούτε επρόκειτο να ακούσει ποτέ.

Ξάφνου μια μέρα, στο σπίτι του στην Καλιφόρνια, άκουσε στις ειδήσεις ότι αυτή η ορεινή και αγροτική γωνιά του κόσμου την οποία είχε αφήσει εδώ και τέσσερις δεκαετίες για μια νέα ζωή στις ΗΠΑ, ήταν απροσδόκητα η πόλη που θα φιλοξενούσε τους Χειμερινούς Ολυμπιακούς του 2018.

«Ενιωσα τόσο υπερήφανος», λέει, «που γίνονται οι Ολυμπιακοί στην ιδιαίτερή μου πατρίδα και έχω την ευκαιρία να τη δει ολόκληρη η οικογένειά μου, θέλω να τους τη δείξω». Επί χρόνια σχεδίαζαν το ταξίδι αυτό, και την περασμένη εβδομάδα ο Σονγκ και η σύζυγός του, η Τσονγκ, έφθασαν με τον γιο τους, τη νύφη τους και τα δυο τους εγγόνια για να εξερευνήσουν μια πόλη πολύ διαφορετική από εκείνη που είχαν αφήσει πίσω τους φεύγοντας το 1975.

Σήμερα οι κορυφαίοι αθλητές του κόσμου διαμένουν για μερικές εβδομάδες στα πολυώροφα κτίρια του Ολυμπιακού Χωριού, σε μια περιοχή που ο Σονγκ δεν είχε ποτέ φανταστεί ότι θα συνοδεύεται από τέτοιο πρεστίζ, την Γκάνγκνεουνγκ. Στην άλλη πλευρά της πόλης βρίσκεται το Ολυμπιακό Πάρκο που φιλοξενεί τα κυριότερα γεγονότα της διοργάνωσης, όπως οι παγοδρομίες και το χόκεϊ επί πάγου. Γελάει όλο χαρά βλέποντας τα εγγόνια, την εννιάχρονη Κλόι και τον εντεκάχρονο Μπράντον, να είναι εντυπωσιασμένα από την πόλη του. «Δεν είχαν ξαναέρθει ποτέ εδώ και λένε: “Αχ, παππού, η πόλη σου είναι πολύ ωραία”. Ολα είναι όμορφα, όλα είναι καινούργια επειδή ήρθαν εδώ οι Χειμερινοί Ολυμπιακοί», λέει.

Παλιά έτρωγαν εκεί μπολ με ρύζι και πατάτες, που ποτέ δεν τους έφταναν. Ερχονταν Αμερικανοί φαντάροι και έδιναν σοκολάτες στα παιδιά, που φάνταζαν τόσο πολύτιμες στον Σονγκ, αλλά οι Αμερικανοί τις μοίραζαν σαν να μην είχαν αξία. Ετσι ο ίδιος καταγοητεύθηκε από το πώς θα ήταν η ζωή στις ΗΠΑ. Τα χρόνια πέρασαν, κατετάγη στον στρατό και πολέμησε στο Βιετνάμ πλάι στις αμερικανικές δυνάμεις, που κάλεσαν τον Σονγκ και τους συναδέλφους του στον χώρο σίτισής τους. «Εβλεπα το μοσχαρίσιο κρέας, τα ντόνατς, τα μπισκότα, τα γλυκά, τα παγωτά, και ήταν εκεί συνέχεια», είπε.

Στην πατρίδα του δεν υπήρχαν δουλειές. Ο γιος του ο Τσάε ήταν μόλις τριών ετών όταν ο Σονγκ και η γυναίκα του ανησυχούσαν για το μέλλον του παιδιού, μην πεινάσει. «Τους είπα “πρέπει να προσπαθήσουμε να πάμε στην Αμερική”», θυμάται. «Φαντάστηκα ότι εάν πάμε εκεί θα έβρισκα δουλειά και θα είχαμε κάθε μέρα κρέας, γλυκά και κόκα κόλα».

Ετσι κι έγινε. Η οικογένεια μετανάστευσε στην Καλιφόρνια. Ο Σονγκ έπιασε δουλειά ως ηλεκτροσυγκολλητής, και μετά ο ίδιος και η γυναίκα του αγόρασαν ένα φορτηγάκι για την πώληση παγωτού. Το ένα φορτηγάκι έγινε τέσσερα, ενώ δούλευαν και ένα δημόσιο πλυντήριο και ένα καθαριστήριο. Εργάζονταν 80 ώρες την εβδομάδα, αλλά δεν τους ένοιαζε να κοπιάζουν καθώς φαντάζονταν ότι έτσι δεν θα κόπιαζε ο γιος τους.

Την ίδια περίοδο η Νότια Κορέα επίσης βρισκόταν σε φάση ανανέωσης. Η πόλη του, που στις αναμνήσεις του Σονγκ ήταν γεμάτη χαμόσπιτα με περιορισμένη παροχή νερού και ρεύματος, τώρα διαθέτει καλά εστιατόρια και ψηλά κτίρια, καθώς και την πιο σύγχρονη τεχνολογία στον κόσμο.

Ωστόσο τώρα δεν μπορεί να φανταστεί να επιστρέψει μονίμως στην πατρίδα του: «Φοβάται πολύ για πόλεμο της Νότιας με τη Βόρεια Κορέα», λέει ο γιος του ο Τσάε, βοηθώντας τον πατέρα του να εκφραστεί στα αγγλικά, καθώς παραμένει καλύτερος στο να μιλάει κορεατικά.

«Στις ΗΠΑ δεν το έχουμε αυτό. Ο Καναδάς δεν είναι σαν τη Βόρεια Κορέα», προσθέτει ο Τσάε. «Εδώ που ήρθε ακούει αυτές τις κουβέντες, αυτή τη ρητορική. Δεν έχει να ανησυχεί για τέτοια πράγματα στις ΗΠΑ».

Παρακολουθώντας την τελετή έναρξης ο Σονγκ αποκόμισε ελπίδες από την παρουσία των Βορειοκορεατών, των οποίων η ζωή φαντάζεται ότι είναι όπως εκείνη που άφησε πίσω του φεύγοντας τότε φτωχός από τη Νότια Κορέα. «Θα πρέπει να έχουν κατενθουσιαστεί από τα φώτα, τα πυροτεχνήματα, την τεχνολογία. Πρέπει να ένιωσαν δέος», λέει, ελπίζοντας ότι οι αθλητές, οι συνοδοί και οι υπόλοιποι που θα επιστρέψουν στη Βόρεια Κορέα θα πουν σε φίλους και γείτονες ότι η Νότια Κορέα έχει αφθονία». Οπως ακριβώς κι εκείνος φανταζόταν την Αμερική. «Είμαστε η ίδια χώρα, ο ίδιος λαός. Η μόνη διαφορά είναι στη νοοτροπία μας», τονίζει.

Τώρα είναι ευτυχής που δείχνει στα εγγόνια του τα κατατόπια στην πόλη του, εμπλουτίζοντάς τα με ιστορίες από την παιδική του ηλικία. «Εδώ ήταν το μεγάλο δέντρο, εδώ ήταν το πατρικό μου σπίτι», τους λέει δείχνοντας. «Εδώ ερχόμουν με τους φίλους από το σχολείο, τρίβαμε σκόρδο στο πρόσωπό μας για να κάνουμε το μουστάκι μας να μεγαλώσει, όπως είχαμε δει σε μια αμερικανική ταινία... Αλλά δεν βοήθησε», τους είπε.

Τα εγγόνια του γέλασαν δυνατά κι αυτός έλαμψε από ευτυχία.

Έντυπη

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

ΑΡΧΕΙΟ