Γράμματα Αναγνωστών

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

ΕΤΙΚΕΤΕΣ: Γραμματα Aναγνωστων

Αιθεροβασίες, αναγνώσματα και θεωρίες συνωμοσίας

Κύριε διευθυντά
Στέκομαι και κοιτάζω το «πλήθος» των «ψεκασμένων» εφημερίδων στο σχοινί του περιπτέρου. Χωρίς υπερβολή, η συμμετοχή αγγίζει το 50%. Κατά τη διάρκεια της κρίσης, η συνωμοσιολογία απέκτησε μεγάλο ακροατήριο, με τους θιασώτες της να καταλαμβάνουν ακόμα και βουλευτικά έδρανα. Γιατί όμως όλο αυτό το είδος σκέψης «γαργαλάει» τόσο πολύ το ενδιαφέρον του Ελληνα; Εντοπίζω δύο πιθανούς λόγους.

Ο πρώτος είναι επειδή του δίνει ένα ψυχολογικό επιχείρημα για απόσυρση, καθώς στο τέλος της ημέρας η βουλησιαρχία των «Τουρκοεβραίων που μας κυβερνάνε», των Rothschild και της λέσχης Μπίλντερμπεργκ θα είναι υπέρτερη κάθε απόπειρας προσωπικής ενεργοποίησης και συμμετοχής στον ρουν των εξελίξεων με έναν παραγωγικό τρόπο. Μια ιδεολογία του μυσταγωγικά προσχεδιασμένου σε απαλλάσσει από την υποχρέωση του να αξιολογήσεις κοσμοθεωρίες, να αποτιμήσεις γεγονότα, να αναζητήσεις ιδέες, σε απαλλάσσει από το να τοποθετηθείς, εν πάση περιπτώσει, σε κάποιο σημείο του χάρτη της κεκτημένης απ' την ανθρωπότητα γνώσης.

Ο δεύτερος είναι επειδή του προσφέρει εύκολη αισιοδοξία, παρέχοντας προσδοκίες για μελλοντικές νίκες εθνικού χαρακτήρα απέναντι στις διεθνείς σέκτες και αυτό επειδή «το έχουν πει οι γέροντες» ή επειδή «είμαστε Ελληνες και έχουμε το σύμπαν με το μέρος μας», κ.λπ.

Σε κάθε περίπτωση, μιλάμε για ένα εύπεπτο γεύμα με κυρίαρχα υλικά την υπεραπλούστευση και την αιθεροβασία, που τις περισσότερες φορές πασπαλίζεται με «άλας» σοβινισμού. IQ, κοινωνικοοικονομική κατάσταση, εκπαίδευση διαδραματίζουν ρόλο, δεν λέω, μα ο ασπασμός αυτού του είδους σκέψης είναι κυρίαρχα θέμα επιλογής! Αποτέλεσμα του βήματος που αρνείται κανείς να κάνει. Ενα βήμα που απαιτεί παραδοχή σφαλμάτων και έναρξη μιας πορείας συμμόρφωσης με την πολυδιάστατη και συχνά μη βολική πραγματικότητα.

Αλέξανδρος Τσιχλας

Ο Παπαρρηγόπουλος και τα οστά των ηρώων

Κύριε διευθυντά
Σας γράφω με αφορμή το άρθρο του έγκριτου δημοσιογράφου κ. Τάσου Τέλλογλου στην «Καθημερινή» 7/1/2018, «Αναζητώντας 8.000 Ελληνες πεσόντες στην Αλβανία».

Η Αλβανία δεν επιτρέπει την ταφή και κατασκευή μνημείου γιατί θα προστεθεί μία ψηφίδα επιπλέον στην καταγωγή, την ελληνικότητά της. Δεν θα επεκταθώ, απλά θα αναφέρω ότι σε όλη την Αλβανία, Ελληνες νιώθουν ότι είναι οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί. Επιβεβαιώνουν τον Παπαρρηγόπουλο που γράφει: «Η Ελλάς δεν εσώθη παρά μόνον διά της συμμαχίας της με τον Χριστιανισμόν». Οι Καθολικοί και οι Μουσουλμάνοι έγιναν Αλβανοί. Μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή απεφασίσθη, οι Χριστιανοί της Μικράς Ασίας να έλθουν στην Ελλάδα και Μουσουλμάνοι της Ελλάδος να πάνε στην Τουρκία.

Με αφορμή τους άταφους νεκρούς του ’40 επανέρχομαι στην «Καθημερινή» πάλι, αλλά της 30ής Απρ. 2017. Σε άρθρο της γράφει ότι πέντε ή δέκα νεκροί άνδρες του τότε Ελληνικού Βασιλικού Ναυτικού, το 1964, στην ελληνική Κύπρο, αναζητούνται από τους συγγενείς τους. Το 1964 η ελληνική κυβέρνηση είχε στείλει στην Κύπρο μια μεραρχία. Είχε οργανωθεί η Εθνική Φρουρά (στράτευση Ελληνοκυπρίων). Τον Αύγουστο του ’64 στη ΒΔ Κύπρο είχαν γίνει βομβαρδισμοί από τους Τούρκους στην Τηλλυρία. Αφορμή, ένας Ελληνοκύπριος πήγε στο ελληνοκυπριακό χωριό Μοσφίλι και σκότωσε έναν Τούρκο 16 ετών που έτρωγε σύκα κοντά στο διπλανό τουρκοκυπριακό λιμάνι Μασούρα. Μου είπαν Ελληνοκύπριοι από το Μοσφίλι «Ανήμερα του Σωτήρος (6 Αυγ. ’64) τον σκότωσε;». 7 ή 8 Αυγ. ’64 άρχισαν οι βομβαρδισμοί.

Ημουν κοντά πάνω από το λιμάνι του Ξερού και το Καραβοστάσι. Με Ελληνοκύπριους πολίτες φύλαγα τον Ξερό και το Καραβοστάσι να μην το πιάσουν οι Τούρκοι της τουρκοκυπριακής κωμόπολης Λεύκας. Είχαν τελειώσει οι βομβαρδισμοί. Δεν θυμάμαι ημερομηνία. Ενα πλοίο του τότε Βασιλικού Ναυτικού ήλθε στο Καραβοστάσι. Εμφανίστηκαν τουρκικά αεροσκάφη. Πήγε να σταθεί κοντά σε ένα ιταλικό εμπορικό σκάφος, αυτό έφυγε. Εβλεπα τα παιδιά του ελληνικού λαού, ναύτες του τότε Βασιλικού Ναυτικού, να πολεμάνε σαν τους τριακοσίους του Λεωνίδα. Τελικά ήλθε στην ακτή. Οι Ελληνοκύπριοι και εγώ βγάλαμε τους νεκρούς, τους τραυματίες. Ενας ναύτης με μισό κεφάλι. Στους νεκρούς και ο Αντης Φιλήτας από τη Μόρφου. Από το ’64 μέχρι το ’74, που η περιοχή κατελήφθη από τους Τούρκους, οι νεκροί δεν ήλθαν στους δικούς τους. Κάποιοι υπεύθυνοι δεν είχαν τίποτε από το άρωμα της ψυχής της Αντιγόνης. Από τα ΜΜΕ έμαθα ότι πριν από λίγο καιρό ήλθαν οι νεκροί στην Ελλάδα. Τους βρήκαν οι Ελληνοκύπριοι που έχουν ακόμη την ελληνική ψυχή της Αντιγόνης.

Ηλιας Σπ. Ζωτος, Υπτγος (ΠΖ) ε.α.

«Ο αρθρογράφος και το ύφος μου»

Κύριε διευθυντά
Η υποτιμητική αναφορά του κ. Τάκη Θεοδωρόπουλου προς το πρόσωπό μου, σε άρθρο που δημοσιεύθηκε την 15η/2/2018 στην έγκριτη εφημερίδα σας αναδεικνύει έναν άρρωστο «ελιτισμό», ο οποίος ευθύνεται σε μεγάλο βαθμό για τη σημερινή κατάντια της πατρίδας μας. Γιατί περί ελιτισμού πρόκειται όταν δηλώνει ότι τον ενοχλεί το «ύφος Πατούλη», αλλά ταυτόχρονα ξεκαθαρίζει ότι αδιαφορεί για το έργο μου στον Δήμο Αμαρουσίου.

Προφανώς για τον ίδιο δεν είναι «κανονικοί άνθρωποι» οι χιλιάδες συμπολίτες μου, οι οποίοι με τίμησαν με την εμπιστοσύνη τους σε τρεις συνεχείς εκλογικές αναμετρήσεις εκτιμώντας το έργο αυτό.

Προφανώς επίσης, δεν έτυχε ποτέ ο κ. Θεοδωρόπουλος να συναναστραφεί με τους «κανονικούς» χιλιάδες ανασφάλιστους πολίτες της Αττικής, που αναζήτησαν ιατρικές υπηρεσίες και φάρμακα στο Ιατρείο Κοινωνικής Αποστολής, που δημιούργησε ο Ιατρικός Σύλλογος Αθηνών, του οποίου έχω την τιμή να είμαι πρόεδρος, με την Ιερά Αρχιεπισκοπή Αθηνών.

Αυτό το κοινωνικό έργο, που έχει και τη δική μου προσωπική σφραγίδα, όπως και των δεκάδων εθελοντών ιατρών και φαρμακοποιών, προφανώς του είναι αδιάφορο. Του είναι αδιάφορο και δεν τον απασχόλησε ποτέ ως θέμα στη στήλη του αναδεικνύοντάς το, προφανώς γιατί «ήταν μέχρι σήμερα τυχερός», σε αντίθεση με χιλιάδες άλλους συνανθρώπους μας που δοκιμάζονται οι αντοχές τους από την κρίση. Κρίση που δημιούργησε η ελίτ με την οποία φαίνεται ότι συναναστρέφεται ο κ. Θεοδωρόπουλος.

Δεν με ενοχλεί η αδιαφορία του. Με ενοχλεί η έλλειψη ευθυκρισίας, γιατί έχει τη δυνατότητα μέσα από τη στήλη της πολύ έγκριτης εφημερίδας σας να επηρεάσει τη ζωή κανονικών ανθρώπων. Αμφισβητώ την κρίση του, όχι για την απαξιωτική προς το πρόσωπό μου αναφορά, αλλά για την καθυστερημένη διαπίστωσή του ότι υπάρχουν κανονικοί άνθρωποι, που αρθρώνουν δημόσιο λόγο και επηρεάζουν την κοινή μας ζωή. Αυτή τη διαπίστωση την έκανε μόλις εμφανίστηκε στα δημόσια πράγματα ο ικανός και συμπαθής συνάδελφος μου, δήμαρχος Θεσσαλονίκης Γιάννης Μπουτάρης.

Ο Γιάννης Μπουτάρης είναι πράγματι ένας «κανονικός» άνθρωπος, οξυδερκής, με ξεχωριστό ύφος και αδιαμφισβήτητο ήθος. Εχει τις απόψεις του και τις υποστηρίζει, και αυτό τον καθιστά απολύτως σεβαστό. Αλλά εξίσου «κανονικοί» άνθρωποι είναι και όσοι διαφωνούν με τις απόψεις του, εκφράζοντας τα πατριωτικά τους αισθήματα και συμμετέχοντας σε συλλαλητήρια για τη Μακεδονία.

Δεν ενοχλεί κανέναν το ύφος και οι απόψεις Μπουτάρη. Αντίθετα, ενοχλεί και προσβάλλει το ελιτίστικο ύφος με το οποίο κρίνουν άλλους «κανονικούς» ανθρώπους αρθρογράφοι όπως ο κ. Θεοδωρόπουλος, που «χρησιμοποιεί» τις απόψεις Μπουτάρη, για να κρύψει τη βαθιά αντιδημοκρατική του αντίληψη.

Γιατί αποτελεί αντιδημοκρατική πράξη η περιφρόνηση των πατριωτικών συναισθημάτων εκατοντάδων χιλιάδων πολιτών.

Γιωργος Πατουλης, Δήμαρχος Αμαρουσίου, πρόεδρος Κεντρικής Ενωσης Δήμων Ελλάδος
 

Έντυπη

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ