ΒΙΒΛΙΟ

Ισοβίως μαζί με τα βιβλία και τον κόσμο τους

ΝΙΚΟΣ ΒΑΤΟΠΟΥΛΟΣ

Ο ποιητής Χαράλαμπος Γιαννακόπουλος γράφει για τους βιβλιόφιλους στο νέο του βιβλίο.

ΕΤΙΚΕΤΕΣ: ΠΡΟ-ΒΟΛΕΣ

Υπάρχει το αντικειμενικό παράδοξο, οι καθ’ έξιν βιβλιοφάγοι, βιβλιόφιλοι και φετιχιστές του χαρτιού να διαβάζουν και βιβλία με θέμα αυτήν ακριβώς την «ασθένεια», που, καθώς ανήκει στις ανίατες, εξουσιάζει διά βίου. Eίναι μια ψυχική ανάγκη ανατροφοδότησης και δικαίωσης. Θεωρώ ότι όσοι έχουν «διασωθεί» από την ισόβια υποταγή στη βιβλιοφιλία δεν συμμερίζονται την αγαλλίαση που νιώθει ο βιβλιοφάγος στη θέα και μόνο των βιβλίων του ή ακόμη και στο άγγιγμα ή τη μυρωδιά τους. Συνεπώς, κατανοώ πλήρως τον συγγραφέα, ποιητή και εκπαιδευτικό στο επάγγελμα, Χαράλαμπο Γιαννακόπουλο, που ένιωσε την ανάγκη να μοιραστεί μαζί μας «Το εικοσιτετράωρο ενός αναγνώστη» (εκδ. Πόλις), ένα αφήγημα εξομολογητικό, διαρθρωμένο σε κεφάλαια που επιχειρούν να καλύψουν το σύμπαν ενός γνήσιου βιβλιόφιλου.

Πέρα από την έμπνευση που δίνει, πέρα από τη χάρη της γραφής και την ευφορία που μπορεί να φέρνει η εμμονή στη λεπτομέρεια, το βιβλίο του Χαράλαμπου Γιαννακόπουλου είναι και ένα μανιφέστο υπέρ της γραφής και της ανάγνωσης. Τις έμμεσες προτάσεις του για τα «αξιανάγνωστα» βιβλία τις αποθησαύρισα, αλλά περισσότερο μου άρεσε αυτή η αφοσίωση, απόλυτη και γι’ αυτό πειστική και σχεδόν επαναστατική, στο ιδιαίτερο, αυτόνομο σύμπαν του βιβλίου.

Ακούγεται λίγο ως «σέχτα» ή ως φετιχισμός, και πιθανόν να είναι, καθώς ο ένας βιβλιόφιλος αναγνωρίζει τον άλλο από απόσταση, ακόμη και από τη γλώσσα του σώματος ή το χάσιμο του βλέμματος σε ένα βιβλιοπωλείο.

Υπάρχει συνενοχή, κατανόηση, σιωπηρή παραδοχή. Και μοιάζει εκ πρώτης παράδοξο να ερμηνεύσει κανείς αυτήν την έξη με όρους λογικής, καθώς το «δέσιμο» με τα βιβλία ορίζεται από μία πηγή όχι εύκολα ανιχνεύσιμη, από μία πηγή συγγενή με εκείνη που τροφοδοτεί ένα καλλιτεχνικό ταλέντο. Γι’ αυτό ένας βιβλιόφιλος έχει βιβλία για δέκα ζωές.

Έντυπη

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ