Γράμματα Αναγνωστών

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

ΕΤΙΚΕΤΕΣ: Γραμματα Aναγνωστων

Κρυπτονομίσματα και... κρυφοϊστορίες

Κύριε διευθυντά
Το πρώτο γνωστό κρυπτονόμισμα στον πλανήτη μας, μάλλον θα πρέπει να είναι αυτό, δηλαδή το bitcoin. Από τότε που το γνώρισαν οι επενδυτές και οι τραπεζίτες, τους έβαλε σε μεγάλους μπελάδες για το τι είναι αυτό το νέο χρηματοοικονομικό σύστημα συναλλαγών και πολλά άλλα. Τόσες και τόσες δεκαετίες γνωρίζουμε ότι κάθε χώρα, μικρή ή μεγάλη, πλούσια ή φτωχή, είχε και έχει το εθνικό της νόμισμα, την κεντρική της τράπεζα και τις ειδικές της υπηρεσίες. Πού χωράει το bitcoin λοιπόν; Το bitcoin και τα άλλα παρόμοιά του ήρθαν για να συμπληρώσουν τα τυχόν κενά στις χρηματοοικονομικές συναλλαγές μας παγκοσμίως; Για όνομα του Θεού.

Το βιβλίο που μας γνώρισαν το 2017 οι αδελφοί Αλεξ και Ντον, με την επωνυμία Tapscott, δεν μας πείθει σε τίποτε για τα κρυπτονομίσματα. Απλά είναι μια ηλεκτρονική μέθοδος νέας γενιάς, που χρησιμοποιείται ως ψηφιακό λογιστικό βιβλίο. Η Ινδία απέκλεισε τη χρήση τους. Η Κίνα απαγόρευσε τα νέα τέτοια ψηφιακά νομίσματα, μέχρι νεωτέρας. Η Ρωσία ανέθεσε στους ειδικούς επιστήμονές της για να το αναλύσουν. Η κλοπή των 400 εκατ. δολαρίων σε κρυπτονόμισμα ΝΕΜ από μια ιαπωνική εταιρεία και άλλα, είναι λίγα από αυτά που γνωρίζουμε μέχρι σήμερα.

Εχω την άποψή μου και ίσως είναι δυσάρεστη, ότι το bitcoin, το ripple, το ethereum κ.ά., μας κρύβουν πολλά στοιχεία-πληροφορίες της δημιουργίας τους και των στόχων τους. Εως τώρα κυκλοφορούν 17 εκατομμύρια περίπου από αυτά. Ο κίνδυνος είναι ορατός. Ας τον προσέξουν οι επενδυτές, οι τράπεζες και οι μεγάλες εταιρείες. Ισως θα είναι για καλό τους και τα συμφέροντά τους.

Σ. Ι. Βαρωσης, Σύμβουλος καινοτόμων και νεοφυών επιχειρήσεων, Ντεπώ, Θεσσαλονίκη

Ο Μιχάλης, ο φίλος, ο «θεατράνθρωπος»

Κύριε διευθυντά
Παρακολουθώντας πριν από ημέρες το δελτίο ειδήσεων του ΣΚΑΪ, ανάμεσα σε ειδήσεις, καρναβάλια της τελευταίας Κυριακής της Αποκριάς, πέφτει μια είδηση θανάτου... «Εφυγε» ο Μιχάλης Κατσίγερας, διακεκριμένος, έγκριτος και σεμνός δημοσιογράφος της «Καθημερινής». Φιλίστωρ της ιστορικής μνήμης. Ταυτόχρονα σβήνουν τα φώτα... σκοτεινιάζει. Υστερα εμφανίζεται μια λευκή οθόνη και σιγά σιγά εμφανίζεται ο Μιχάλης... Εχει γυρίσει πρόσφατα από το Παρίσι όπου σπούδασε θεατρολογία. Κατεβαίνει το υπόγειο της οδού Μπισκίνη και συναντάει την Ομάδα Τέχνης Πάροδος. Μια ομάδα που έπαιξε  σημαντικό ρόλο στην πολιτιστική ζωή εκείνη την εποχή. Ηταν αμέσως μετά τη μεταπολίτευση. Ο Μιχάλης έλαβε μέρος σε διάφορες δράσεις της ομάδας με φρέσκες ιδέες, τον βλέπω να ’ρχεται στις εκδρομές, να συμμετέχει σε εκδηλώσεις για παιδιά στα θεατρικά παιχνίδια... Νάτος τώρα στο «χαρούμενο χωριό», στον χώρο των παιδικών κατασκηνώσεων στη Βαρυμπόμπη. Συμμετέχει σε μια δράση της ομάδας για παιδιά των συνοικιών Αθήνας και Πειραιά. Μια μέρα έκφρασης και φαντασίας με θεατρικό παιχνίδι.

Εκείνος έχει αναλάβει την πρόχειρη καντίνα, ψήνει σουβλάκια και σερβίρει με έναν παιγνιώδη τρόπο τα παιδιά που κατακλύζουν με πούλμαν τον χώρο των παιδικών εξοχών. Αργότερα γίνεται «νονός». Δίνει το όνομα στο θέατρο που δημιούργησε η Μάγκυ Μοντζολή εκεί στο τέρμα Πανόρμου και το ονομάζει «Θέατρο της Ημέρας». Χώρος παιδευτικής θεατρικής έκφρασης, θεατρικών αναζητήσεων, που λειτουργεί δημιουργικά έως σήμερα και αποτελεί έδρα του θεατρικού παιχνιδιού και της παιδαγωγικής θεάτρου.

Ο Μιχάλης εμπνέει, ερμηνεύει, εμψυχώνει, ενισχύει κάθε προσπάθεια εναλλακτικών προσεγγίσεων του θεατρικού φαινομένου. Τον παρακολουθούμε στην «Καθημερινή» και ο Μιχάλης αφοσιώνεται σε εκείνη. Προσέχουμε, διαβάζουμε, μελετάμε και προσέχουμε ό,τι γράφει. Γιατί τα κείμενά του εμπεριέχουν εντιμότητα, ανιδιοτέλεια, ήθος και παιγνιώδη τρόπο εμβάθυνσης των αιτιών και των θεμάτων που τον απασχολούν.

Mιχάλη, ότι και εάν έκανες, όπου κι αν βρισκόσουν, η παρουσία σου ήταν αισθητή, γι’ αυτό η απουσία σου μεταβάλλεται σαν μια άυλη παρουσία. Ολοι εμείς που σε γνωρίσαμε, που σε αγαπήσαμε, που συνεργαστήκαμε για αισθητά αποτελέσματα, η Ομάδα Τέχνης Πάροδος, το Θέατρο της Ημέρας και η ταπεινότητά μου, θα σε θυμόμαστε, Μιχάλη, θα είσαι πάντα αισθητά παρών. Επάνω σε μια σταθερή παγωμένη λευκή οθόνη χαράζω λέξεις... Αντίο, Μιχάλη, δεν θα ξεχάσω τα όσα ζήσαμε μαζί.

Λακης Κουρετζης, Παιδαγωγός - σκηνοθέτης - συγγραφέας, επίτ. διδάκτωρ Παν/μίου Αθηνών

Πλειστηριασμοί, δράματα «ανωνύμων»

Κύριε διευθυντά
Πολλά λέγονται, γράφονται και γίνονται το τελευταίο διάστημα σχετικά με τους πλειστηριασμούς της μοναδικής (και όχι απλώς πρώτης) κατοικίας. Επιτρέψτε μου να αναφέρω μία ενδεικτική περίπτωση γειτονικής μου οικογενείας. Το 2003 το διαμέρισμα στο οποίον κατοικούσαν επί οκταετία επωλείτο και υπό τον φόβον ότι ο νέος ιδιοκτήτης θα απαιτούσε την απόδοση του μισθίου, απεφάσισαν να αγοράσουν το διαμέρισμα. Προς τούτο κατέβαλαν στον πωλητή το 20% της αξίας από κάποιο απόθεμα το οποίον είχαν σχηματίσει, το δε υπόλοιπον 80% από τραπεζική δανειοδότηση δεκαπενταετούς διάρκειας με επιτόκιο το οποίον ήταν περίπου ίσο με το καταβαλλόμενο μέχρι τότε ενοίκιο. Η εξόφληση της δόσεως εγένετο κανονικά και εμπροθέσμως, μέχρι το 2014. Το 2014 η εταιρεία στην οποία εργάζονταν και οι δύο σύζυγοι διέκοψε τις εργασίες της λόγω πτωχεύσεως (;). Εκτοτε ο μεν σύζυγος (σήμερα 49 ετών) παραμένει άνεργος, ενώ η σύζυγος απασχολείται περιστασιακά, με ελαττωμένο ωράριο σε διάφορα λογιστικά/φοροτεχνικά γραφεία, με απολαβές οι οποίες μόλις και μετά βίας επαρκούν για την αντιμετώπιση των ανελαστικών δαπανών της οικογενείας (λογαριασμοί ΔΕΚΟ, κοινόχρηστα, ΕΝΦΙΑ, τρόφιμα), αδυνατούντες φυσικά να πληρώνουν τη δόση του δανείου. Κατόπιν των προαναφερθέντων ερωτώ τους αρμοδίους. Είναι λογικό η οικογένεια αυτή να χάσει το σπίτι της και στην ουσία να μείνει άστεγη, όταν μάλιστα έχει ήδη αποπληρώσει το μεγαλύτερο μέρος του δανείου, χάνοντας μάλιστα και το ίδιον κεφάλαιο που διέθεσε για την αγορά του διαμερίσματος;

Παναγιωτης Μουστακας, Αθήνα

Εμπορικά κέντρα και χρήσεις γης

Κύριε διευθυντά
Με πρόσφατο άρθρο του στη «Καθημερινή» o κ. Νίκος Ρουσάνογλου συμφωνεί με τη δημιουργία του εμπορικού κέντρου στη συνοικία της Ακαδημίας Πλάτωνος της Αθήνας, τη στιγμή κατά την οποία οι ισχύοντες στην περιοχή πολεοδομικοί όροι δεν επιτρέπουν εμπορικές χρήσεις. Συμφωνεί ακόμη και με την αύξηση του ισχύοντος συντελεστή δομήσεως. Η αλλαγή όμως των ισχυουσών χρήσεων και η αύξηση του συντελεστή δομήσεως του συγκεκριμένου οικοπέδου, όπως και κάθε οικοπέδου, επιφέρει επιδείνωση των οικιστικών συνθηκών της περιοχής που ευρίσκεται και του προσθέτει υπεραξία. Εξάλλου, η δημιουργία μεγάλων εμπορικών κέντρων σε μικρή απόσταση από το εμπορικό κέντρο της Αθήνας δεν έπρεπε να επιτρέπεται.

Η μόνη περίπτωση που μπορεί να επιτρέπεται η αλλαγή της χρήσεως γης μιας περιοχής σε εμπορική χρήση, όπως και η αύξηση του συντελεστού δομήσεως, περιορισμένης, βεβαίως, εντάσεως και εκτάσεως, είναι η ανάπλαση υποβαθμισμένων περιοχών της πρωτεύουσας, υπό την προϋπόθεση παροχής δωρεάν κατοικιών ή χαμηλού ενοικίου στους ιδιόκτητες των κατοικιών της περιοχής ανάπλασης. Περαιτέρω, στις περιπτώσεις αλλαγής των ισχυόντων πολεοδομικών όρων, σε χρήσεις που δημιουργούν υπεραξία, αυτή πρέπει να εισπράττεται από τον δήμο ή το κράτος, για δύο λόγους: α. Για την εξισορρόπηση του ανταγωνισμού προς τις οικοδομικές αξίες που έχουν τα εμπορικά καταστήματα στο εμπορικό κέντρο της πρωτεύουσας και στα προάστιά της. β. Για την κατασκευή έργων προς εξισορρόπηση της οικιστικής επιβάρυνσης την οποία επιφέρει η νέα χρήση στις περιοχές στις οποίες μετατρέπεται.

Τέλος, είναι γνωστός ο νόμος περί φορολογίας της υπεραξίας που δημιουργείται από την αλλαγή των χρήσεων γης σε ένα οικόπεδο. Αλλο κατά πόσον αυτός εφαρμόζεται και πώς...

Δημητριος Κοτσωνης

Έντυπη

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ