Μιχάλης Τσιντσίνης ΜΙΧΑΛΗΣ ΤΣΙΝΤΣΙΝΗΣ

Βαγγέλης Βενιζέλος: Περιγράμματα

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

ΕΤΙΚΕΤΕΣ: ΜΑΣΚΕΣ

«​​Αν δεν είχαν βάλει τον Βαγγέλη στη λίστα της Novartis, θα έπρεπε να πάμε να τον καταγγείλουμε μόνοι μας». Το έλεγε αστειευόμενος πολιτικός φίλος του Βενιζέλου. Το αναγνώρισε και ο ίδιος από το βήμα της Βουλής.

Η ένταξή του στην υπόθεση ήταν πολιτικό δώρο. Του έδωσε θέση στην πρώτη γραμμή μιας αντιπαράθεσης, για το πραγματικό αντικείμενο της οποίας ο ίδιος ήταν έτοιμος από καιρό. Ηταν έτοιμος όχι μόνο γιατί έχει εμπειρία βετεράνου σε ανάλογες εναντίον του κατηγορίες. Ούτε επειδή το θέατρο της αντιπαράθεσης ήταν το Κοινοβούλιο – η φυσική του έδρα. Η ετοιμότητα του Βενιζέλου έγκειται κυρίως στο γεγονός ότι πολύ νωρίς είχε προειδοποιήσει ότι η σύγκρουση με τους ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ θα κατέληγε στο πεδίο των θεσμών.

Αυτή η πρώιμη πρόβλεψη ακουγόταν σε πολλούς υπερβολική. Τον παρασύρει, έλεγαν, το αντισυριζαϊκό του μένος. Υπερβολικό χαρακτηρίστηκε και το προχθεσινό ανάθεμά του περί εσχάτης προδοσίας.

Εδώ χρειάζεται λίγη μεταφραστική προσπάθεια. Για να κρίνει αν είναι υπερβολικός ο ισχυρισμός περί «εσχάτης προδοσίας», πρέπει κανείς να περάσει τον φράκτη που χωρίζει την κοινή από τη νομική γλώσσα. Πρέπει να αναρωτηθεί αν, στην υπόθεση που συζητάμε, κάποιος «με σφετερισμό της ιδιότητάς του ως οργάνου του κράτους» επιχείρησε «να αλλοιώσει θεμελιώδεις αρχές ή θεσμούς του πολιτεύματος», όπως «η αρχή της διάκρισης των εξουσιών».

Ο Βενιζέλος τα είπε όλα αυτά στην ομιλία του. Αλλά φάνηκε να τα λέει μάλλον για να δώσει έμφαση στο πολιτικό διακύβευμα, παρά για να στηρίξει μια ποινική κατηγορία. Η δικογραφία της Novartis, όπως είναι φτιαγμένη, «εκλιπαρεί» για την πολιτική της ανάγνωση. Τα πρόσωπα που στοχοποιεί εκπροσωπούν αυτό που κάποτε λέγαμε «ευρωπαϊκό μέτωπο». Δηλαδή μια παράταξη που δεν αναγνωρίζει τόσο τον εαυτό της ως παράταξη, όσο της απονέμει τέτοια ταυτότητα ο αντίπαλός της.

Ο Σαμαράς και ο Βενιζέλος, ο Γεωργιάδης και ο Λοβέρδος, ο Στουρνάρας και ο Πικραμμένος βρίσκονται «μαζί» μόνο στο κατηγορητήριο που ετοίμασε ο ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος όρισε έτσι αρνητικά την αντίπαλη παράταξη. Θετικά την ύπαρξη αυτής της παράταξης την αναγνωρίζει και την υπερασπίζεται κατεξοχήν –και χωρίς κομματικά κόμπλεξ– ο Βενιζέλος.

Αν εξαιρέσει κανείς την αντανακλαστική συσπείρωση που προκάλεσε η Novartis, ούτε το κόμμα του Βενιζέλου ούτε η Ν.Δ. δείχνουν προθυμία να συνυπάρξουν εκτός του κατηγορητηρίου. Τα μέτωπα που σχεδίασε ο πρώην πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ στη Βουλή –«κράτος δικαίου - βαθύ κράτος», «ευρωπαϊκή προοπτική - τριτοκοσμική περιπέτεια»– μπορεί να υπάρχουν στο πεδίο των αξιών· δεν υπάρχουν όμως δυνάμεις πρόθυμες να τους δώσουν κοινό σώμα.

Οι γραμμές που χάραξε ο Βενιζέλος ορίζουν ένα κενό. Είναι το περίγραμμα μιας ιστορικής τρύπας πάνω στον χάρτη της πολιτικής γεωγραφίας.

Έντυπη

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ