Μιχάλης Τσιντσίνης ΜΙΧΑΛΗΣ ΤΣΙΝΤΣΙΝΗΣ

Πρόσωπα της Εβδομάδας

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

Παναγιώτης Κουρουμπλής
Προστατευόμενος υπουργός «Π.Κ.»

Ε​​​​ίμαστε από άλλο υλικό». Ετσι όπως το είπε ο πρωθυπουργός στη Βουλή, ήταν σαν να εννοούσε από άλλο «ανθρωπολογικό υλικό» – από πάστα ηθικότερη, που, κατά το παλαιό δόγμα, δεν χρειάζεται τους καλούς θεσμούς διότι παράγει καλούς ανθρώπους. Ομως ο Τσίπρας δεν πήγε τόσο βαθιά. Το δογματικό βάθος το αφήνει στους συνεργάτες του, που δημοσιεύουν εμφυλιακές προκηρύξεις, προβάλλοντας τις καθεστωτικές φαντασιώσεις τους στην οθόνη της αιματηρής δεκαετίας του ’40.

Αν είχε κανείς ξεχάσει από ποιο «υλικό» είναι φτιαγμένος ο ΣΥΡΙΖΑ, είχε την ευκαιρία να το θυμηθεί τις τελευταίες ημέρες, εντός κι εκτός Βουλής. Δεν είναι μόνο οι «κυνηγημένοι» αριστεροί – μιας Αριστεράς που δεν έχει κυνηγηθεί εδώ και 44 χρόνια. Συστατικό του ΣΥΡΙΖΑ ήταν το είδος του παλαιού ΠΑΣΟΚ που ενσαρκώνει ο Παναγιώτης Κουρουμπλής. Ηταν και τα δραστικά «υλικά» της Δεξιάς. Οχι μόνο της Δεξιάς του ελάσσονος εταίρου – που, τέλος πάντων, έχει αριθμητικά ανάγκη ο ΣΥΡΙΖΑ για να διατηρήσει τη δεδηλωμένη. Αλλά της ομόκοιτης Δεξιάς την οποία ο Τσίπρας στρατολόγησε χωρίς άλλοθι και στην οποία έχει εναποθέσει σημαντικό μέρος της εξουσίας του.

Αυτή η ενσωματωμένη στο τσιπρικό σύστημα Δεξιά δεν είχε ποτέ τόσο κεντρικό, καθοδηγητικό ρόλο, όπως έχει τώρα στο εγχείρημα της Novartis. Αν υπάρχει ένα στοιχείο που απονομιμοποιεί πιο καίρια αυτό το εγχείρημα είναι η προστασία του υπουργού Π.Κ. Του υπουργού που όχι μόνον εξαιρέθηκε από την Προανακριτική, αλλά ήταν και ο μόνος από τους αναφερομένους στη δικογραφία που δέχτηκε ασμένως το ευεργέτημα της παραγραφής. Παραμερίζοντας κάποιος το αποτύπωμά της στους θεσμούς, μπορεί να μετρήσει τα μέχρι στιγμής επιχειρησιακά αποτελέσματα της «Novartis» – ενός εγχειρήματος που είχε στόχο να λουστράρει την ηθική ύλη του ΣΥΡΙΖΑ: Αντί να αποκαλύπτει, μια παλαιοδεξιάς ύφανσης κουρτίνα κατέληξε να καλύπτει έναν παλαιοπασοκικής καταγωγής παράγοντα.

 

Δημήτρης Παπαγγελόπουλος
Η μηχανή τρελάθηκε

Ο​​ ίδιος αυτοσυστήθηκε σαν μηχανικός του σκανδάλου. Εμφανίστηκε, το διαφήμισε και το οδήγησε μέχρι την ετυμηγορία, επικαλούμενος «την εισαγγελική του πείρα». Τώρα, που η μηχανή αποσυναρμολογήθηκε νομικά και πολιτικά, φωτίζεται αναδρομικά και η μηχανική του Δημήτρη Παπαγγελόπουλου. Πρόκειται για μηχανική που φαίνεται δοκιμασμένη στο παρελθόν, αλλά έχει και πολλές πατέντες. Πρώτη φορά μια τόσο ώριμη, τριετής κιόλας, κυβέρνηση επιστρατεύει σκάνδαλο εις βάρος της αντιπολίτευσης – πάντα συνέβαινε το αντίστροφο. Πάντα οι κυβερνήσεις προσπαθούσαν να κάνουν πολιτική και οι αντιπολιτεύσεις να καταστρέψουν. Πρώτη φορά αυτό που ονομάζαμε «ποινικοποίηση της πολιτικής» –κατηγορίες και απειλές δίωξης που, συνήθως, εκτονώνονται ρητορικά– εκτυλίχθηκε αντίστροφα, ως πολιτικοποίηση της ποινικής δικαιοσύνης: Με τη χαλαρή, απροκάλυπτη χρήση των εισαγγελικών μέσων ως εργαλείων τρέχουσας πολιτικής αντιπαράθεσης.

Ανεξάρτητα από την ποινική πορεία της μηχανής, οι πολιτικές της παρενέργειες είναι ήδη ορατές. Η φιλολογία για τη Novartis αναζωογονεί εκείνο το κοινωνικό ρεύμα που, ανεξαρτήτως κόμματος, άγεται από τη βασική πίστη ότι η πραγματικότητα είναι προϊόν συνωμοσίας. Πρόκειται για μια κοσμική δεισιδαιμονία στην οποία ο ΣΥΡΙΖΑ οφείλει μεν την ύπαρξή του, αλλά δεν τη μονοπωλεί. Τον ξαναζεσταμένο πρωθυπουργικό ισχυρισμό ότι την κρίση προκάλεσαν «αυτοί που τα φάγανε» τον ενστερνίζονται εκείνοι που τον ψήφισαν, αλλά και πάρα πολλοί που δεν τον ψήφισαν ή δεν θα τον ξαναψηφίσουν.

Σε μια στιγμή μεταιχμιακή, που η κοινωνία αμφιταλαντεύεται μεταξύ της επιθυμίας για σταθερότητα και της ορμής για ρήξη και διχασμό, η μηχανή της Novartis πριμοδοτεί τη δεύτερη. Πριμοδοτεί το ρεύμα που, φουσκωμένο και από την έξαρση των εθνικών θεμάτων, έχει άδηλη ακόμη εκλογική κοίτη. Αυτή είναι η προίκα που μας κληροδοτεί ο μηχανικός.

Έντυπη

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ