Δημήτρης Ρηγόπουλος ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΡΗΓΟΠΟΥΛΟΣ

Ενα μεταπολιτευτικό ταμπού λιγότερο

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

Η γνωμοδότηση της Ολομέλειας του Συμβουλίου της Επικρατείας, με την οποία κρίθηκε νόμιμο και συνταγματικό το προεδρικό διάταγμα για την επένδυση του Ελληνικού, έχει ιστορικό βάρος. Πρόκειται για την πρώτη απόφαση της ελληνικής Δικαιοσύνης (και μάλιστα του Ανώτατου Δικαστηρίου) με την οποία παρακάμπτονται οι πάγιες πολεοδομικές διατάξεις ως προς τη δυνατότητα κατασκευής υψηλών κτιρίων που ισχύουν στη χώρα μας.

Σύμφωνα με τον οικοδομικό κανονισμό του 2012, το ανώτατο ύψος των κτιρίων είναι τα 32 μέτρα. Πρόκειται για ένα όριο ξεπερασμένο από την πραγματικότητα: ο Πύργος Αθηνών έχει ύψος 103 μέτρα, το Εμπορικό Κέντρο Πειραιά 85, ο Πύργος Απόλλων στην οδό Πανόρμου 80, όσα και ο Πύργος Atrina στη λεωφόρο Κηφισίας.

Οι νομοθετικοί περιορισμοί για την ανέγερση υψηλών κτιρίων στην Αθήνα έχουν ιστορικά σημείο αναφοράς τον λόφο της Ακρόπολης. Παραδόξως, όμως, οι ελάχιστοι πύργοι που υλοποιήθηκαν στις παρυφές του αθηναϊκού κέντρου δεν αμφισβήτησαν την οπτική κυριαρχία της Ακρόπολης. Αντίθετα, οι περισσότεροι αφομοιώθηκαν σχετικά εύκολα στο αττικό τοπίο και σήμερα θεωρούνται κλασικοί. Ποιος μπορεί σήμερα να σκεφτεί την Αθήνα χωρίς το Χίλτον (65 μ.) ή τον Πύργο Αθηνών;

Το αναπτυξιακό σχέδιο για την περιοχή του παλιού αεροδρομίου προβλέπει έξι «κανονικούς» ουρανοξύστες, με ύψος έως 200 μέτρα και, παράλληλα, μια ζώνη υψηλών κτιρίων έως 50 μέτρα. Το «επαναστατικό» στη γνωμοδότηση του ΣτΕ είναι ότι συνδέει (ορθότατα) το πρότζεκτ του Ελληνικού με την ανάδειξη της Αθήνας «σε πολιτιστική μητρόπολη, σε τουριστικό πόλο διεθνούς ακτινοβολίας και σε σημαντικό κέντρο οικονομικής ανάπτυξης και επιχειρηματικότητας», ενώ σε άλλο σημείο συνηγορεί υπέρ των ψηλών κτιρίων καθώς «βελτιώνεται η ποιότητα ζωής λόγω της μείωσης της κάλυψης, της αύξησης ελεύθερου χώρου και πρασίνου και τη βελτίωση του φωτισμού και ηλιασμού».

Η εναντίωση στα ψηλά κτίρια είχε σαφές ιδεολογικό πρόσημο. Ολες οι αντιεπιχειρηματικές φαντασιώσεις μεγάλου τμήματος της ελληνικής κοινωνίας αποτυπώνονταν στην ορκισμένη άρνηση ενός κατεξοχήν συμβόλου σύγχρονου αστικού μεγαλείου. Τα έφερε έτσι η ζωή και μια κυβέρνηση της Αριστεράς υποχρεώνεται να μας απαλλάξει από ένα χρεοκοπημένο ταμπού της Μεταπολίτευσης.

Έντυπη

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ