ΕΤΙΚΕΤΕΣ:

Lady Bird ***½
ΔΡΑΜΑ (2017) Σκηνοθεσία: Γκρέτα Γκέργουικ Ερμηνείες: Σίρσα Ρόναν, Λόρι Μέτκαλφ, Τιμοτέ Σαλαμέ

Τον τελευταίο χρόνο έχουμε παρακολουθήσει πολλές και ενδιαφέρουσες ιστορίες ενηλικίωσης, σχεδόν όλες προερχόμενες από την τηλεόραση. Σαν επιστέγασμα αυτών, μιας και έχει αρκετή αισθητική συγγένεια, έρχεται το φιλμ της Γκρέτα Γκέργουικ. Η κοπέλα που αποτελεί τα τελευταία χρόνια τη «βιτρίνα» του αμερικανικού εναλλακτικού σινεμά σκηνοθετεί και υπογράφει μια εν πολλοίς αυτοβιογραφική ταινία, η οποία έχει προταθεί και για πέντε βραβεία Οσκαρ.

Η Κριστίν (Σίρσα Ρόναν) πηγαίνει στην τελευταία τάξη του λυκείου, σε ένα θρησκευτικό σχολείο του Σακραμέντο, το 2002. Καθώς η οικογένειά της αντιμετωπίζει οικονομικά προβλήματα, η ίδια προσπαθεί να αποφασίσει τον επόμενο (κολεγιακό) προορισμό της ζωής της. Ολα αυτά εν μέσω εφηβικών ανασφαλειών, της σχετικής παράνοιας της ηλικίας και, βέβαια, του έρωτα. Κλειδί της ιστορίας και άξονας ολόκληρου του φιλμ είναι η σχέση της Κριστίν, η οποία επιμένει να τη φωνάζουν «Lady Bird», με την αυστηρή μητέρα της. Οι δυο τους ακούν μαζί τα ηχογραφημένα «Σταφύλια της οργής» του Στάινμπεκ αλλά και καβγαδίζουν σε κάθε αφορμή. Η Λόρι Μέτκαλφ ερμηνεύει εξαιρετικά τον ανάλογο ρόλο, ολοκληρώνοντας ένα γνωστό όσο και καθοριστικό δίπολο για τη ζωή κάθε νεαρού κοριτσιού.

Αλλη διάσταση της ταινίας είναι η κοινωνική. Η επαρχιακή Αμερική, λίγο μετά την 11η Σεπτεμβρίου, είναι ένα παράξενο μέρος όπου η ζωή συνεχίζεται παρά τον τρόμο που εισβάλλει από τις τηλεοπτικές οθόνες. Η Νέα Υόρκη, που σε άλλους φαντάζει επικίνδυνη, για τη Lady Bird είναι η διέξοδός της από την ανία και την έλλειψη καλλιτεχνικού πνεύματος που την καταθλίβουν. Σημαντικότερη ωστόσο μοιάζει να είναι η συνειδητοποίηση: οι άνθρωποι που γνωρίζουμε, εκείνοι που μας φροντίζουν, τα μέρη όπου μεγαλώνουμε είναι ουσιαστικά ο εαυτός μας, τον οποίο μόνο από απόσταση μπορούμε τελικά να διακρίνουμε.

Η Γκέργουικ κάνει απλό σινεμά, ανάλαφρο και χωρίς επιτηδεύσεις. Από την άλλη, η ιστορία της, παρότι τρυφερή και κατά διαστήματα αστεία, διατηρεί τις αιχμές της. Αυτές βοηθά να αναδειχθούν με την ερμηνεία της η χαρισματική Σίρσα Ρόναν, γεγονός που της χάρισε και την τρίτη οσκαρική υποψηφιότητα, μόλις στα 23 της χρόνια.

Σπόρος ***
Σκηνοθεσία: Σεμίχ Καπλάνογλου Ερμηνείες: Ζαν-Μαρκ Μπαρ, Ερμιν Μπράβο, Λούμπνα Αζαμπάλ
Ενα ταξίδι στην έρημη Γη

Ο Τούρκος δημιουργός Σεμίχ Καπλάνογλου («Μέλι») παρουσιάζει την πιο φιλόδοξη μέχρι σήμερα ταινία του. Κάπου στο κοντινό μέλλον, η Γη έχει μετατραπεί σε ένα ερημωμένο τοπίο, έρμαιο της κλιματικής αλλαγής και των γενετικών μεταλλάξεων. Ενας επιστήμονας (Ζαν-Μαρκ Μπαρ) ξεκινά ένα ταξίδι –φυσικό και πνευματικό– προκειμένου να βρει απαντήσεις. Το δράμα φαντασίας μπλέκεται με το road movie, σε ένα φιλμ πολλών επιπέδων, τα οποία συχνά επικαλύπτονται προκαλώντας κάποια σύγχυση. Αυτή ωστόσο μπαίνει στο περιθώριο μπροστά στην ένταση των μηνυμάτων που εκπέμπονται και στην «ταρκοφσκικού» επιπέδου ποιητικότητα των εικόνων του.

Κόκκινο σπουργίτι **
Σκηνοθεσία: Φράνσις Λόρενς Ερμηνείες: Τζένιφερ Λόρενς, Τζόελ Ετζερτον, Σαρλότ Ράμπλινγκ
Η μπαλαρίνα - κατάσκοπος

Μετά τους «Αγώνες πείνας», η Τζένιφερ Λόρενς συνεχίζει τους action hero ρόλους, υποδυόμενη μια ιδιαίτερη Ρωσίδα πράκτορα. Η πρίμα μπαλαρίνα των Μπολσόι Ντομινίκα, ύστερα από έναν σοβαρό τραυματισμό, αναγκάζεται να εγκαταλείψει την καριέρα της· το... κενό θα αναπληρώσουν οι μυστικές υπηρεσίες, οι οποίες θα την κάνουν μέλος του προγράμματος «Σπουργίτι», μετατρέποντάς τη σε επικίνδυνο όργανο αποπλάνησης. Ενδιαφέρουσα ιδέα, αλλά αρκετά μέτρια εκτέλεση σε ένα θρίλερ που δεν καταφέρνει να διατηρήσει την ένταση σε σταθερά υψηλά επίπεδα, ούτε να πείσει ατμοσφαιρικά παρά το εκλεκτό καστ των πρωταγωνιστών του (Τζόελ Ετζερτον, Σαρλότ Ράμπλινγκ, Τζέρεμι Αϊρονς).

Το σπίτι δίπλα στη θάλασσα **½
Σκηνοθεσία: Ρομπέρ Γκεντιγκιάν Ερμηνείες: Αριάν Ασκαρίντ, Ζαν-Πιερ Νταρουσέν, Ζεράρ Μεϊλάν
Ενας πίδακας αναμνήσεων

Τρία αδέλφια, αποξενωμένα μεταξύ τους, ξαναβρίσκονται έπειτα από χρόνια στην παραλιακή βίλα του ετοιμοθάνατου πατέρα τους. Το ειδυλλιακό μέρος, που βρίσκεται όμως σε παρακμή, γίνεται πίδακας αναμνήσεων και αφορμή να έρθουν στην επιφάνεια παλιές διαφορές, ενώ ταυτόχρονα ομάδες προσφύγων φτάνουν στην περιοχή. Ο Ρομπέρ Γκεντιγκιάν («Τα χιόνια του Κιλιμάντζαρο») μαζεύει ένα εκλεκτό καστ Γάλλων ηθοποιών, προκειμένου να ξεκινήσει από το οικογενειακό δράμα και να καταλήξει στην κοινωνική παρατήρηση. Σε αντίθεση ωστόσο με το πρώτο, πολύ ευαίσθητο κομμάτι, τα σχόλιά του, τόσο περί μεσαίας τάξης όσο και περί προσφυγικού, μοιάζουν κάπως επιφανειακά και βεβιασμένα.

Εμείς...

Ανακοινώθηκε μέσα στην εβδομάδα το τελικό πρόγραμμα του 20ού Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης, που ξεκινά αύριο Παρασκευή. Ταινία έναρξης θα είναι το «Πρόσωπα και Ιστορίες» των Ανιές Βάρντα και JR, υποψήφιο για το αντίστοιχο βραβείο Οσκαρ, ενώ συνολικά θα προβληθούν 180 ντοκιμαντέρ μεγάλου μήκους και 48 μικρού μήκους. Επιπλέον, αξίζει να σημειωθεί πως το βράδυ της Κυριακής, στο Θέατρο Ολύμπιον θα μεταδοθεί ζωντανά η τελετή απονομής των Οσκαρ, σε συνεργασία με την Cosmote TV.

...και οι άλλοι

Ενόψει των βραβείων Οσκαρ, τα οποία θα απονεμηθούν το βράδυ της Κυριακής, ενδιαφέρον έχει να ρίξει κανείς μια ματιά στα... οικονομικά των υποψηφίων. Στην πρώτη θέση με τα περισσότερα, αναλογικά, κέρδη βρίσκεται (μακράν) το «Τρέξε!». Με μόλις 5 εκατ. δολάρια μπάτζετ, η έξυπνη σάτιρα του Τζόρνταν Πιλ έφτασε τα 255 εκατ. σε εισπράξεις παγκοσμίως. Δεύτερη της λίστας είναι η «Δουνκέρκη» του Κρίστοφερ Νόλαν με 525 εκατ. εισπράξεις, αλλά και 100 εκατ. κόστος παραγωγής, ενώ στην τρίτη θέση βρίσκονται οι «Τρεις πινακίδες έξω από το Εμπινγκ, στο Μιζούρι» (121 και 12 εκατ. τα αντίστοιχα νούμερα).
 

Έντυπη

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ