Γράμματα Αναγνωστών

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

ΕΤΙΚΕΤΕΣ: Γραμματα Aναγνωστων

Ο Λένιν, το ουίσκι και τα ανέκδοτα

Κύριε διευθυντά
Στην «Κ» της 18-2-2018 ο Πάσχος Μανδραβέλης αναφέρεται στα αναρίθμητα ανέκδοτα, τα οποία κυκλοφορούσαν στη Σοβιετική Ρωσία και στις «Λαϊκές Δημοκρατίες», άκρως δηκτικά για τα καθεστώτα αυτά. Ας μου επιτραπεί να αναφέρω δύο - τρία εξ αυτών. Το πρώτο αναφέρεται από τη Σβετλάνα Αλεξίεβιτς, Νομπέλ Λογοτεχνίας 2015, στο βιβλίο της «Το τέλος του κόκκινου ανθρώπου», κατά το οποίο: «Κομμουνιστής είναι όποιος διαβάζει Μαρξ, αντικομμουνιστής αυτός που τον κατάλαβε».

Στη «Λαϊκή Δημοκρατία» της Ουγγαρίας, όπου έζησα 4-5 χρόνια της παιδικής μου ηλικίας, όμηρος των ανταρτών του λεγόμενου ΔΣΕ, κυκλοφορούσε το ανέκδοτο: ο Μαρξ έγραψε το «Κεφάλαιο» και το «Μανιφέστο». Στους Δυτικούς άφησε το Κεφάλαιο και στις «Λαϊκές Δημοκρατίες» το Μανιφέστο...

Εξάλλου το 1975 ότε επεσκέφθην την πάλαι ποτέ «Λαοκρατική Δημοκρατία» της Ανατ. Γερμανίας, στο κέντρο της Δρέσδης υπήρχε ένα τεράστιο άγαλμα του Λένιν με εκατέρωθεν έναν εργάτη και έναν αγρότη, οι οποίοι ακουμπούσαν τα χέρια τους στους ώμους του Λένιν. Απέναντι υπήρχε ένα ξενοδοχείο, εις το οποίο επωλούντο δυτικά προϊόντα (τσιγάρα, ουίσκι κ.λπ.). Ο αείμνηστος πολιτικός πρόσφυγας Σωτήρης Καραμάνος, ανάπηρος από τη συμμετοχή του στο αντάρτικο του Τίτο, από την Αγία Τριάδα του Αργους, μου έλεγε ότι οι Ανατολικογερμανοί κυκλοφορούσαν το ανέκδοτο, ότι ο εργάτης και ο αγρότης με τα χέρια τους στους ώμους του Λένιν τον εμπόδιζαν «να μεταβεί» στο απέναντι ξενοδοχείο για ν’ αγοράσει δυτικά προϊόντα!!!

Αντωνης Ν. Βενετης, Μοναστηράκι Δωρίδος

Ιστορία περί ήθους με «συνημμένα»...

Κύριε διευθυντά
Οταν ανέλαβε ο Παναγής Παπαληγούρας στη μεταπολίτευση, το υπουργείο (οικονομικού) Συντονισμού «ως πρώτος τη τάξει υπουργός», είχε στην ευθύνη του πολλά υπουργεία, οργανισμούς και διαπραγματεύσεις (υπουργεία Οικονομικών, Βιομηχανίας, Εμπορίου, Εργασίας, Γεωργίας, Τουρισμός, διαπραγματεύσεις για την ένταξη της Ελλάδος στην τότε ΕΟΚ, την εξαγορά της Ολυμπιακής από τον Ωνάση κ.λπ.). Τότε προσέλαβε συνολικά 2(!) έμμισθους συμβούλους: Τον ειδικό για την ενέργεια (τα πετρέλαια) εντιμότατο, λαμπρό επιστήμονα και αρχαιογνώστη Πυθαγόρα Μπίκο κι εμένα. Με κάλεσε στο γραφείο του και μου είπε: «Εσύ δεν έχεις και τόση ανάγκη για την επιβίωσή σου. Θα σου δώσω τα μισά από όσα δώσω στον Μπίκο. Με έριξε δηλαδή –άλλα περίμενα εγώ– για να εξοικονομήσει για το ελληνικό Δημόσιο μερικές χιλιάδες δραχμές.

Ενα απόγευμα στο γραφείο του του λέω: Εφόσον ο Καραμανλής φαίνεται να το θέλει να αναλάβει την ευθύνη για τις διαπραγματεύσεις με τον Ωνάση (μας τηλεφωνούσε δύο - τρεις φορές την ημέρα για να μάθει την πορεία και να δώσει συμβουλές) γιατί δεν τον αφήνουμε; Κι εμείς να του δίνουμε συμβουλές από το απυρόβλητο, αντί για το αντίθετο: Η διαπραγμάτευση αυτή είναι επικίνδυνη. Μεθαύριο θα μας κατηγορήσουν ότι χρηματιστήκαμε από τον Ωνάση, ή κάτι ξεχάσαμε ή κάποιο σφάλμα είχε η εξαγορά. (Μεταχειρίστηκα τον πληθυντικό γιατί πού και πού είχα κι εγώ κάποια μικρή συμμετοχή στις διάφορες διαπραγματεύσεις). Με κοίταξε αυστηρά και μου είπε: «Να έχεις υπόψη σου ότι ο Καραμανλής αυτήν την ώρα αποτελεί το εθνικό μας κεφάλαιο. Αν φθαρεί με τέτοιου είδους διαπραγματεύσεις η ζημία θα είναι μεγάλη. Εάν αποτύχω εγώ δεν χάλασε ο κόσμος. Αφησε λοιπόν τις πονηριές σου κι άφησέ με να κάνω όπως ξέρω τη δουλειά μου».

Σε λίγο με ξαναφώναξε στο γραφείο του. «Να ξέρεις ότι εμένα ο Ωνάσης δεν θα με τυλίξει». Η αλήθεια είναι ότι εκείνη την εποχή η «σαλαμοποίηση» του Αβέρωφ δεν είχε ακόμη πλήρως επιτύχει και ότι η χούντα είχε ακόμη τα πλοκάμια της στις ένοπλες δυνάμεις και στο ίδιο το κράτος. Ο κίνδυνος συνεπώς κάποιας επανόδου της δεν ήταν ανύπαρκτος. Ετσι η εξαγορά της Ολυμπιακής έγινε με πλήρη ευθύνη του Παπαληγούρα. Αλλά ευτυχώς οι φόβοι μου δεν επαληθεύτηκαν. Μέχρι και σήμερα δεν άκουσα κατηγορία ότι ζημίωσε –τότε– το ελληνικό Δημόσιο. Αυτά τότε...

Παντιας Σκαραμαγκας

Η «ταυτότητα» του πατριώτη

Κύριε διευθυντά
Θέλοντας να επαινέσω τη σωστή θέση που πήρε η εφημερίδα σας στο θέμα των συλλαλητηρίων και της εξωτερικής πολιτικής, θα προσθέσω λίγες απλές σκέψεις μου, χωρίς πολλές αναλύσεις, με λίγα απτά παραδείγματα σχετικά με το αληθινό νόημα του πατριωτισμού. Συμφωνώ με την άποψη ότι πατριώτης δεν είναι αυτός που σηκώνει σημαίες και λάβαρα στα συλλαλητήρια. Αληθινός πατριώτης είναι αυτός που αγαπώντας πραγματικά την πατρίδα του και τον λαό της, τηρεί τους νόμους, δεν φοροδιαφεύγει, σαν δημόσιος λειτουργός δεν διασπαθίζει το δημόσιο χρήμα και σαν πολιτικός βάζει το καλό της πατρίδας πάνω από το κομματικό και ατομικό συμφέρον.

Σέβεται τη φύση της χώρας του, δεν καίει τα δάση, δεν χτίζει αυθαίρετα και δεν ρυπαίνει τις θάλασσές της. Συγχρόνως όμως σέβεται και τιμά και τις άλλες πατρίδες και πιστεύει ότι και οι άλλοι λαοί έχουν δικαίωμα να αγαπούν και να υπερασπίζονται την πατρίδα τους και την εθνική τους αξιοπρέπεια, χωρίς υπερβολές και φανατισμούς.

Η αλήθεια είναι ότι τα φαινόμενα αυτά του εθνικισμού, του λαϊκισμού, του ρατσισμού και της μισαλλοδοξίας δεν περιορίζονται μόνο στη χώρα μας, αλλά επικρατούν δυστυχώς στο μεγαλύτερο μέρος του κόσμου, με τα γνωστά καταστρεπτικά αποτελέσματα (πολέμους, εντάσεις, φυσικές καταστροφές κ.λπ.).

Μυρσινη Κοντου - Καρκανη, Αθήνα

«Από εμάς χάθηκαν τα 100 δισ., κύριε...»

Κύριε διευθυντά
Αναφέρομαι στο άρθρο του συνεργάτη σας Πάσχου Μανδραβέλη στην «Καθημερινή» της 13ης Φεβρουαρίου 2018, με τίτλο «Η Δικαιοσύνη του κόσμου». Σε αυτό διαβάζω ότι ο αναπλ. υπουργός του ΣΥΡΙΖΑ κ. Γιάννης Τσιρώνης μέσα στα πολλά που σταχυολόγησε ο αρθρογράφος σας ότι έχει πει κατά καιρούς, είναι και η δήλωσή του ότι με τα 100 δισ. ευρώ που χάθηκαν στο πρώτο εξάμηνο της διαπραγμάτευσης του 2015 ουσιαστικά δεν χάθηκε τίποτα. Ισχυρίστηκε δηλαδή ότι για να αποδειχθεί ότι χάθηκαν «πρέπει να του πούμε από ποιον λογαριασμό του Δημοσίου λείπουν».

Του απαντώ ότι τα χαμένα 100 δισ. ευρώ τα χάσαμε εξαιτίας τους, οι πολίτες αυτής της χώρας και μεταξύ αυτών η οικογένειά μου και εγώ. Τα έχασε επίσης ο άνεργος και πτωχός που βιώνει την καθημερινότητά του με απόγνωση και αγωνία για το αύριο, τα έχασε και ο νοικοκύρης, μέσος αστός, που πουλάει το σπίτι του για να αντιμετωπίσει την επιβίωση και τα χρέη του. Τα έχασε ο οφειλέτης δανείου που δεν έχει πληρώσει για να απαλλαγεί από το άγχος της οφειλής του και των συνεπειών της. Οχι άλλες ασυναρτησίες λοιπόν, σε βάρος σκληρά δοκιμαζόμενων πολιτών. Σημειωτέον ότι, κατά πρόσφατη δήλωση του τέως προέδρου του Euroworking Group κ. Τόμας Βίζερ, το ποσό που χάθηκε δεν είναι μόνο 100 δισ. ευρώ αλλά το διπλάσιο του ποσού αυτού. Μη μας εμπαίζουν περισσότερο, φτάνει! Τους πληρώσαμε πανάκριβα και συνεχίζουν να κοστίζουν υπέρμετρα.
Εύχομαι, μέχρι να φύγουν, εκτός από καταστροφικοί να μην αποβούν και μοιραίοι.

Ανεστης Διακοδημητρης, Κηφισιά

Ντροπή, ντροπή, ντροπή, ντροπή

Κύριε διευθυντά
Μερικά χρόνια πριν, την κατάκοιτη μητέρα μου φρόντιζε μια κυρία από τη Βουλγαρία, η οποία με τις εισφορές της θεμελίωσε δικαίωμα για μια μικρή σύνταξη, 141 ευρώ. Τη στιγμή αυτή, με τις περικοπές των συντάξεων, η σύνταξή της έφτασε… στα 86 ευρώ. Θεωρώ καθήκον μου να το κάνω γνωστό και θα ήμουν ευτυχής αν η κυρία Ράνια Αντωνοπούλου διάβαζε αυτές τις λίγες γραμμές.

Ιφιγενεια Ροκανα

Έντυπη

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ