Στις 20 Νοεμβρίου του 1974 πραγματοποιούνται οι πρώτες βουλευτικές εκλογές μετά την αποκατάσταση της δημοκρατίας και στην παρθενική Βουλή της μεταπολίτευσης εκλέγονται επτά γυναίκες. Ο αριθμός μοιάζει απελπιστικά μικρός σε σχέση με τα σημερινά δεδομένα, αλλά σκεφτείτε ότι στην τελευταία προδικτατορική Βουλή (1964) έχουμε μόλις δύο γυναίκες, την Ηρώ Λάμπρου (Ένωση Κέντρου) και τη Μαρία Καραγιώργη (ΕΔΑ). 

Κάτι αλλάζει, λοιπόν, και στο ελληνικό Κοινοβούλιο εισέρχεται το φθινόπωρο του 1974 μία από τις πιο θαρραλέες και δυναμικές γυναικείες φωνές της εποχής, η Ελένη Βλάχου (1911-1995), την οποία είχε τιμήσει ο Κωνσταντίνος Καραμανλής τοποθετώντας τη σε εκλόγιμη θέση στο ψηφοδέλτιο επικρατείας της Νέας Δημοκρατίας. 

Το στιγμιότυπο απεικονίζει την εκδότρια, τότε, της «Καθημερινής» στα σκαλιά της Βουλής μαζί με τους φωτοειδησεογράφους του πολιτικού ρεπορτάζ. Είναι προφανής η οικειότητα, καθώς η Ελένη Βλάχου ήταν παθιασμένη και δεινή φωτογράφος. Ιδρυτικό μέλος της Ελληνικής Φωτογραφικής Εταιρείας, πίστευε στη δύναμη της φωτογραφίας, γεγονός που φρόντιζε να αποτυπώνει και στην εκδοτική της δραστηριότητα και κυρίως με την πρωτοποριακή έκδοση των «Εικόνων», όπου η φωτογραφία είχε πρωταγωνιστικό ρόλο.  

«Εκτύπωνα, εμφάνιζα, είχα στούντιο, είχα βρει ένα παλιό μπάνιο και το είχα κάνει στούντιο, εκτυπωτήριο», είχε πει το 1990 σε μια σπάνια τηλεοπτική της εμφάνιση (συνέντευξη στον Γιώργο Δουατζή, στην ΕΡΤ). Και συνέχιζε: «Έκανα όλο το παιχνίδι της φωτογραφίας, το οποίο άλλωστε, αν το μάθεις από πολύ νέος, είναι το πιο συναρπαστικό». 

Η Ελένη Βλάχου υπήρξε ένας ελεύθερος άνθρωπος και μια γυναίκα της δράσης. Στην ίδια συνέντευξη είχε πει: «Ήμουν μόνη μου σε μια δουλειά που ήταν όλο άνδρες. Δεν μου έκανε καμία δυσκολία το ότι ήμουν γυναίκα. Αλλά, πιστεύω, αυτή τη στιγμή ειλικρινά, ότι οι γυναίκες πάνε καλύτερα από ό,τι πάνε οι άνδρες. Νομίζω ότι εργάζονται πάρα πολύ καλά. Αναγκάζονται να δώσουν εξετάσεις με άριστα, για να περάσουν εκεί που περνάνε οι άνδρες με τους μισούς βαθμούς». ■

Περιοδικό "Κ"

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ