Γράμματα Αναγνωστών

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

ΕΤΙΚΕΤΕΣ: Γραμματα Aναγνωστων

«Κράτος δικαίου α λα ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ»

Κύριε διευθυντά
Ναι, ο ελληνικός λαός ήθελε και θέλει κάθαρση ενός σκανδάλου που υπήρχε και υπάρχει, αλλά στις πραγματικές του διαστάσεις, και την τιμωρία των πραγματικών του ενόχων. Δεν θέλει την κατασκευή του, θέλει την αποκάλυψή του. Ο ελληνικός λαός –θύμα αυτού του σκανδάλου– δεν θέλει μια δίκη... Μόσχας με... Βισίνσκι εισαγγελέα! Στη Μόσχα υπήρχε τότε μια εφημερίδα με τίτλο «H αλήθεια»! Και οι Μοσχοβίτες, οι «ελεύθεροι πολιορκημένοι», έλεγαν: Καμία αλήθεια στην «Αλήθεια». Ετσι και τώρα στη χώρα μας, καμία αλήθεια από τους Συριζανέλ. Το χειρότερο σκάνδαλο και η χειρότερη διαφθορά δεν είναι αυτά που γίνονται στα οικονομικά μεγέθη. Είναι η ωμή παραβίαση της ηθικής πολιτικής τάξης, η παραβίαση όλου του κώδικα αξιών του δημοκρατικού μας πολιτεύματος από εκείνους που είπαν «θα είμαστε η κάθε λέξη του Συντάγματος».

Ναι οι «αριστερόστροφοι φασίστες», όπως τους αποκάλεσε ο Μίκης Θεοδωράκης, είναι ηθικοί δολοφόνοι των πολιτικών τους αντιπάλων. «Ασπροι λύκοι, μαύροι λύκοι, όλοι οι λύκοι μια γενιά», έγραψε ο Κωστής Παλαμάς. Ο φασισμός είτε κόκκινος είναι, είτε μαύρος, είτε δίχως... γραβάτα, φασισμός είναι και στόχος του η δημοκρατία και οι ελεύθεροι θεσμοί. Ο άνθρωπος όταν είναι και αντίπαλος-εχθρός γίνεται μέσον για την επίτευξη του σκοπού.

Γ. Σταραντζης, Δικηγόρος στον Αρειο Πάγο και στο ΣτΕ, πρ. επιστημονικός συνεργάτης «Αρχείου Νομολογίας»

Ο Μαρξ, ο Κέινς, ο ελεύθερος χρόνος

Κύριε διευθυντά
Μέσα στην έντονη οικονομική, πολιτική και κυρίως κοινωνική κρίση που βιώνουμε, είναι χρήσιμο, πιστεύω, να θυμηθούμε πώς ονειρεύονταν τον σημερινό άνθρωπο δύο από τους μεγαλύτερους φιλοσόφους - οικονομολόγους, τελείως αντιθέτων θεωρητικών στρατοπέδων, ο Τζον Κέινς και ο Καρλ Μαρξ. Και οι δύο πίστευαν ότι όταν η παγκόσμια οικονομία θα έχει βελτιωθεί, είτε με την επιστήμη και τον ανατοκισμό του παγκόσμιου κεφαλαίου (κατά Κέινς) είτε με τον κομμουνιστικό τρόπο παραγωγής (κατά Μαρξ), θα έχει λυθεί το μόνιμο πρόβλημα του ανθρώπινου γένους, δηλαδή το οικονομικό. Τότε θα μειωθούν ο χρόνος εργασίας, οι απόλυτες ανάγκες (κατά Κέινς), η καταναγκαστική εργασία (κατά Μαρξ), με αποτέλεσμα την αύξηση του ελεύθερου χρόνου.

Το πρόβλημα όμως και των δύο είναι το πώς θα γίνει ορθή εκμετάλλευση του ελεύθερου αυτού χρόνου με ουσιώδεις και δημιουργικές ασχολίες (τέχνες, διάβασμα) και όχι με τεμπελιά, παιγνίδι και ανούσιες δραστηριότητες. Τότε, κατά τον Κέινς, θα δημιουργηθεί μια ανωτερότητα στον άνθρωπο ο οποίος θα αλλάξει ηθικό κώδικα και θα επιστρέψει σε περισσότερο ασφαλείς και βέβαιες αρχές –της θρησκείας και της παραδοσιακής αρετής– αντιμετωπίζοντας το χρήμα με την πραγματική του έννοια και αξία, αναγνωρίζοντάς του μια «αηδιαστική νοσηρότητα». Κατά δε τον Ενγκελς, θα διαχωρισθεί, κατά μία έννοια, οριστικά από το ζωικό βασίλειο ενώ θα υπάρχει «εναρμόνιση της ύπαρξής του με την ουσία» κατά Μαρξ. Διαπιστώνουμε λοιπόν ότι σκοπός και των δύο, ανεξαρτήτως ιδεολογίας, είναι να καταστεί ο άνθρωπος (είτε αστός είτε προλετάριος) ελεύθερος και μορφωμένος.

Το μεγάλο όμως ερώτημα που τίθεται είναι γιατί και οι δύο δεν επαληθεύτηκαν; Ποιες οι αιτίες; Είναι οι συνεχείς πόλεμοι; Οι εσωτερικοί διχασμοί; Ο υπερπληθυσμός του πλανήτη; Ο ανεπαρκής βαθμός της συσσώρευσης; Η κατάρρευση του χρηματοπιστωτικού συστήματος; Ή μήπως, για τους αθεράπευτα ρομαντικούς σημερινούς μαρξιστές της άλλης πλευράς, δεν εφαρμόστηκαν σωστά οι ιδέες του μαρξισμού επί 70 χρόνια; Πιστεύω όμως ότι η κυριότερη αιτία είναι ο ίδιος ο άνθρωπος. Είναι ο homus economicus κατατρεγμένος εδώ και 25 αιώνες από τη φράση του μεγάλου Σοφοκλή «...τίποτα χειρότερο δεν γεννήθηκε μεταξύ των ανθρώπων από το νόμισμα». Υπάρχει ελπίδα για το μέλλον ώστε ο «ελεύθερος άνθρωπος» να γίνει πραγματικότητα; Ισως μόνο εάν επέμβει κάποια «αόρατη χειρ», όπως τη φαντάστηκε ο τρίτος μεγάλος, ο Ανταμ Σμιθ.

Ι. Κ. Γεωργίου, Καρδιολόγος

Μάθημα μνήμης για τον Γιάννη Ντεγιάννη

Κύριε διευθυντά
Με ιδιαίτερο ενδιαφέρον και προσοχή, όπως όφειλα, ως πολίτης, παρακολούθησα το θέμα της Novartis από τον Τύπο και την Τηλεόραση – όλη εκείνη την ημέρα με τη διαδικασία στη Βουλή. Με θλίψη προσπαθούσα να καταλάβω πού βρίσκομαι, τι γίνεται, τι συμβαίνει και τι αντιβαίνει στους νόμους της νοημοσύνης. Ενδιάμεσα, παρακολουθώντας συγκεκριμένη εκπομπή, είχα την ευκαιρία να ακούσω ομότιμο καθηγητή της Νομικής να εξηγεί το άρθρο 86 του Συντάγματος και τον νόμο περί ευθύνης υπουργών, για να καταλάβει ο κόσμος. Προσωπικά, κάτι είχα καταλάβει, ωστόσο δυσκολεύομαι ακόμη αρκετά. Με αυτήν την αφορμή, όμως, θυμήθηκα κάτι που ουσιαστικά δεν είχα ξεχάσει ποτέ και ας έχουν περάσει τόσα χρόνια: Μεταπολίτευση, μετά τη δίκη της χούντας, ένα καλοκαίρι συναντούσαμε, τυχαία, σε ένα παραλιακό ταβερνάκι στη Νάξο τον αείμνηστο Γιάννη Ντεγιάννη, πρόεδρο του δικαστηρίου στη δίκη της χούντας.

Προσηνής και ευγενικός με τους νέους, έντονη προσωπικότητα, με επιβλητική παρουσία, ακόμη και μέσα στα ελαφρά ενδύματα των διακοπών. Με φράσεις λιτές, σαφείς και πλήρεις, χωρίς σκιάσεις, δεν μιλούσε πολύ για τη δίκη, αλλά ούτε και το απέφευγε.  «Ολοι γνωρίζαμε τι ειχε γίνει», είπε μια μέρα. «Ωστόσο, ο τρόμος, η μεγάλη αγωνία ήταν μήπως από κάποια παράλειψη, ένα ιώτα ή μία κεραία κατέρρεε όλη η διαδικασία». Το είχε πει και στην τηλεόραση αυτό, αρκετές φορές.  Ισως ήταν νωρίς τότε να καταλάβω. Η χούντα ήταν ακόμη νωπή και δεν ήμουν νομικός. Τώρα ξέρουμε. Γι’ αυτό, όσο το θυμάμαι, νιώθω χρέος να το θυμίζω.  Στη μνήμη Ντεγιάννη και στη μνήμη μιας εποχής που ήταν όλα διαφορετικά. Τότε οι θεσμοί λειτουργούσαν. Δεν ταξίδευαν πέρα-δώθε προκαλώντας ερωτήσεις του τύπου «πότε θα επιστρέψουν οι θεσμοί»; Αλήθεια, πότε θα επιστρέψουν... οι θεσμοί κανονικά στη θέση τους; Πότε;

Βιβή Βασιλοπούλου, Αθήνα

Ελληνες εξωτερικού, Βουλή και νεολαία

Κύριε διευθυντά
Αλήθεια, έχουν αντιληφθεί οι πολιτικοί πώς κατάντησαν τη Βουλή, που εκπροσωπούν αυτούς που τους ψηφίζουν; Καλό θα είναι να βλέπουν πότε πότε το βίντεο, για να δουν τα χάλια τους, την κατάντια της Βουλής. Το χειρότερο, δε, είναι ότι προσκαλούν και μαθητές σχολείων για να τους δείξουν το «καλό» παράδειγμα για το μέλλον τους. Πράγματι, όταν έρθει η ώρα να ψηφίσουν οι νέοι, βάσει τίνος παραδείγματος θα πρέπει να ψηφίσουν όλους αυτούς; Με την ευκαιρία που αναφέρομαι στην ψήφο, γιατί ακόμη δεν θέλουν να ψηφίσουν τον νόμο για να ψηφίζουμε κι εμείς οι Ελληνες του εξωτερικού; Ολοι αναγνωρίζουν ότι προοδεύουμε στο εξωτερικό, αλλά αναρωτήθηκαν ποτέ πώς και γιατί; Είναι απλό, όλοι σεβόμαστε τους νόμους του κράτους όπου υπάρχει αξιοκρατία, αλληλεγγύη μεταξύ συναδέλφων στην εργασία, είμαστε συνεπείς στα καθήκοντα που μας αναθέτουν. Δυστυχώς στην Ελλάδα, πέραν ορισμένων εξαιρέσεων, ιδίως στον δημόσιο τομέα συμβαίνει το αντίθετο. Θα χρειαστούν πολύς χρόνος και βούληση από τους πολιτικούς για να αλλάξουν τα πράγματα στη χώρα και να μην αποβλέπουν μόνο στην ψήφο και στα ρουσφέτια για την επανεκλογή των.

Δημήτρης Σκεπαρνιας, Γενεύη

«Ετσι, θυμήθηκα τον Πλαστήρα»

Κύριε διευθυντά
Στην Ελλάδα είναι να γελάει ο κάθε πικραμένος. Η κυβέρνηση μετά τα συλλαλητήρια στην Αθήνα και στη Θεσσαλονίκη έβγαλε το σκάνδαλο Novartis. Υπάρχει Ελλάδα χωρίς σκάνδαλο; Σήμερα με την αδιάφθορη κυβέρνηση, αν πας στα νοσοκομεία για χειρουργείο τοκετό κ.λπ., αν δεν πληρώσεις, σε μεγάλο ποσοστό δεν γίνεται τίποτα. Ενας δικαστικός υπάλληλος έπαιρνε αναφορά από οφθαλμίατρο για χρηματισμό. Σε μια στιγμή τού λέει: «Γιατρέ, έχω τη μάνα μου με καταρράκτη» και του απαντά: «Να τη φέρεις σε δύο μέρες να τη χειρουργήσω, αλλά να μου δώσεις και διακόσια ευρώ».  Υπάρχουν γιατροί ήρωες και πάμφτωχοι. Πάντα υπάρχουν εξαιρέσεις. Εχουν διώξει 500.000 νέους, μεταξύ αυτών και οι δυο μου γιοι ιατροί - αιματολόγοι. Ποιος νοιάζεται; Ο μόνος πολιτικός που πέθανε πάνω σ’ ένα σιδερένιο κρεβάτι ήταν ο Πλαστήρας.

Κωνσταντίνος Λ. Μπουραντας, Καθηγητής Παθολογίας και Αιματολογίας

Έντυπη

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ