ΒΙΒΛΙΟ

Γιατί ζητάει βενζίνη ο Μπόουι;

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΑΘΗΝΑΚΗΣ

Η «Ωρα» του Θάνου Σταθόπουλου μόλις κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Ικαρος.

ΕΤΙΚΕΤΕΣ: ΠΡΟ-ΒΟΛΕΣ

«Σε θέλω στη ζωή σου» ή «Καμιά φορά, βεβαίως, έκανε την προσευχή του». Αυτά τα αυτόνομα σπαράγματα αποτελούν λογοτεχνικές μύγες μες στο γάλα της λευκής σελίδας. Εξάλλου, ο Θάνος Σταθόπουλος, χρόνια τώρα, γράφει και εγκαθιστά, ως εικαστικός γραφιάς της Αθήνας, τα σύντομα σημειώματά του σαν μικρά ντοκιμαντέρ μέσα στα εννοιολογικά του θραύσματα. Λίγες προτάσεις, λίγες υποσημειώσεις, μερικές εκλάμψεις ενθουσιασμού και άλλες, πάλι, μαύρης, κατάμαυρης νοσταλγίας για κάτι που δεν έχεις βιώσει, αλλά πολύ θα το ’θελες.

Ο κόσμος του Σταθόπουλου, στην «Ωρα», που μόλις κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Ικαρος, μιλάει για έναν άνδρα που κυκλοφορεί στη βιβλιοθήκη του, στα κρεβάτια (το δικό του και των άλλων), σε ζωές (τη δική του και των άλλων), θυμάται, αναφέρει και ανασταίνει πρόσωπα της λογοτεχνίας, των εικαστικών, της φιλοσοφίας – μια υπόκωφη φωνή της Αθήνας, της πόλης όπου, για τον Σταθόπουλο, μπορούν όλα να συμβούν. Και, με έναν τρόπο, συμβαίνουν...

Ακόμη κι όταν λέει «ό,τι και να πεις, η σελίδα δεν θα γεμίσει», η «Ωρα» του Θάνου Σταθόπουλου, θα τολμήσω να πω, είναι ένας από τους τρόπους με τους οποίους η Αθήνα βιογραφείται. Χωρίς την πόλη και τα διαμερίσματά της, οι λέξεις του Σταθόπουλου θα ασφυκτιούσαν – τώρα, όμως, ανασαίνουν πεντακάθαρες στη μίνιμαλ έκδοση του Ικάρου, ακόμη και τις στιγμές που ο συγγραφέας γεμίζει σελίδες, παρατηρώντας ανθρώπους και δρόμους.

Είναι συγκινητικός ο τρόπος που ο Σταθόπουλος κρατάει ημερολόγιο της ζωής του και των άλλων· μοιάζει λες και έχει ένα χρέος να διασώσει, έστω και με τον ναρκισσιστικό τρόπο του γραφιά, μερικές στιγμές· εκείνες σαν αυτήν: «Μερικά χρόνια αργότερα (1982), ο Μιχάλης Κατσαρός με ρώτησε στην οδό Καραγεώργη Σερβίας: “Γιατί ζητάει βενζίνη ο Μπόουι;”».

Έντυπη

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ