Γράμματα Αναγνωστών

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

ΕΤΙΚΕΤΕΣ: Γραμματα Aναγνωστων

Αλήθεια, γιατί απαξιώνουν το εκκρεμές;

Κύριε διευθυντά
Προ ημερών, στο συνέδριο του νέου κόμματός της, η κ. Φώφη Γεννηματά απεφάνθη απαξιωτικά για το εκκρεμές «...εμείς δεν θα γίνουμε πολιτικό εκκρεμές που κινείται αριστερά και δεξιά»! Και όμως, ένα τέτοιο εκκρεμές θα μας έσωζε.

Το εκκρεμές ενσαρκώνει, όχι μόνον στη Φυσική αλλά και στις κοινωνίες, την ομαλή μετάβαση από μια εδραιωμένη κατάσταση σε μιαν άλλη. Αυτό γίνεται στις σωστές δημοκρατίες νομοτελειακά και όχι άναρχα. Η περιοδικότητα των αλλαγών από κατάσταση σε κατάσταση εξασφαλίζει την εύρυθμη λειτουργία ολόκληρου του συστήματος, με ελάχιστες απώλειες. Αν δεν λειτουργούσε η εναλλαγή κίνησης του εκκρεμούς, και η κίνηση ήταν γραμμικά σταθερή προς μια κατεύθυνση, το αποτέλεσμα θα ήταν καταστροφικό: οικονομική φούσκα και χρεοκοπία.

Σπυρος Παπαγεωργιου, Φυσικός, Βούλα Αττικής

«Δεινή εξύβριση του Κοινοβουλίου»

Κύριε διευθυντά
Ο πρωθυπουργός, κατά τη συζήτηση στη Βουλή για τη σύσταση προανακριτικής επιτροπής που πρότεινε η Νέα Δημοκρατία, όχι μόνο δεν επέδειξε δημοκρατική και κοινοβουλευτική αγωγή και συμπεριφορά, αλλά παρεκτράπη σε δεινή εξύβριση του Κοινοβουλίου. Ουδέποτε Ελληνας πρωθυπουργός είχε αποκαλέσει την προσέλευσή του στο ελληνικό Κοινοβούλιο «χάσιμο χρόνου»! Ολα τα πολιτεύματα έχουν κυβερνήσεις. Αντιπολίτευση όμως έχουν μόνο τα δημοκρατικά πολιτεύματα με υψίστη θεσμική αποστολή. Ο απόηχος των χυδαίων εκφράσεων, που κραύγαζε τότε ο χυδαίος όχλος, ιδεολογικοί συνοδοιπόροι του πρωθυπουργού που τον θεωρούσε τότε λυτρωτή από τους «Γερμανοτσολιάδες», «Να καεί, να καεί το μπ.... η Βουλή», δεν πρέπει ως νοσηρό, πολιτικό κλίμα και χυδαίο πολιτικό ήθος να μπει στο ελληνικό Κοινοβούλιο με άλλη γλωσσική... παραλλαγή!

Γ. Σταραντζης, Δικηγόρος στον Αρειο Πάγο και στο ΣτΕ, πρ. επιστημονικός συνεργάτης «Αρχείου Νομολογίας»​

Η πρόταση Μάνου, ο ΠτΔ, οι εκλογές

Κύριε διευθυντά
Νομίζω ότι πρέπει να συζητηθεί ευρύτερα η ιδέα που παρουσίασε πρόσφατα μέσω της «Κ» ο Στέφανος Μάνος. Με αφορμή την απότιση τιμής στον αξέχαστο Μαρίνο Γερουλάνο, μας θύμισε κατ’ αρχάς ότι ο σημερινός Πρόεδρος της Δημοκρατίας υπήρξε αξιόλογο στέλεχος του κρατικού μηχανισμού. Και ενώ με το σημερινό Σύνταγμα οι αρμοδιότητες του Προέδρου έχουν ψαλιδισθεί, ο Στέφανος Μάνος επισημαίνει ότι στην παρούσα συγκυρία ο Πρόεδρος διαθέτει ένα σημαντικό μέσο για να εδραιώσει τη μελλοντική πολιτική σταθερότητα. Με την υποβολή παραίτησης από το αξίωμά του πριν από τις επικείμενες βουλευτικές εκλογές εξασφαλίζει ότι η εκλογή ΠτΔ δεν θα διαταράξει τη ζωή της επόμενης Βουλής. Η εξέλιξη αυτή θα πρέπει να τύχει έγκρισης από τις κύριες πολιτικές παρατάξεις, που δύσκολα θα εναντιωθούν στη εκλογή Βουλής η οποία θα έχει δυνατότητα εξάντλησης τετραετίας. Ως πολίτες περιμένουμε από τους πολιτικούς ηγέτες να κάνουν σχετικό διάβημα στον ΠτΔ, ο οποίος θα πρέπει να το ικανοποιήσει έστω και αν σημαίνει σμίκρυνση της δικής του θητείας.

Παντελης Βελισσαροπουλος, Μηχανικός ΜΙΤ - Αθήνα

«Ο κ. ΠτΔ γνωρίζει τι εστί πρέπον»

Κύριε διευθυντά
Αναφέρομαι στο πρόσφατο άρθρο του κ. Στέφανου Μάνου με τίτλο «Μία παραίτηση για το καλό της Ελλάδας», στο οποίο προτείνει στον κ. Πρόεδρο της Δημοκρατίας να παραιτηθεί του αξιώματός του, προκειμένου να προκληθούν νέες εκλογές από τις οποίες θα προκύψει με το σήμερα ισχύον ενισχυμένο αναλογικό σύστημα νέα Βουλή που θα έχει την ευχέρεια να αναδείξει νέον Πρόεδρο με 151 ψήφους. Δέχεται δηλαδή ο κ. Μάνος ότι η τωρινή Βουλή δεν θα έχει, λόγω ασυμφωνίας των κομμάτων, τη δυνατότητα να εκλέξει νέο Πρόεδρο με 180. Ετσι όμως παραδέχεται ότι σε περίπτωση που ο κ. ΠτΔ παραιτηθεί, θα έχει αποποιηθεί επίσης του υπερκομματικού, πολιτειακού του ρόλου και θα έχει ξεκάθαρα αναλάβει ρόλο πολιτικό-κομματικό, ανατρέποντας επί της ουσίας την κυβέρνηση στην οποία ο ίδιος έχει δώσει εντολή και την οποία ο ίδιος έχει ορκίσει. Πρόκειται εν ολίγοις για μία απαράδεκτη πρόταση την οποία ο κ. ΠτΔ, με βαθιά γνώση του δικαίου και με απόλυτη επίγνωση του θεσμικού του ρόλου, είναι βέβαιον ότι ποτέ δεν πρόκειται να υιοθετήσει.

Παρρησια Παπαρρηγοπουλου, Θεσσαλονίκη

Μιλώντας για Ιστορία μέσω θερμοδυναμικής

Κύριε διευθυντά
Στο άρθρο του της Κυριακής 14/1/18 ο κ. Μανδραβέλης διερωτάται εάν το τέλος της Ιστορίας παίζεται ή δεν παίζεται ακόμα. Είναι ένα ερώτημα, κατά βάση θεολογικό, το οποίο επανέρχεται στη νεωτερική εποχή ως επιστημονικό. Αλλά εάν κάτι μας διδάσκει η Ιστορία, είναι ότι δεν υπάρχει ούτε μαρξιστικό ούτε νεοφιλελεύθερο τέλος της Ιστορίας.

Η θεώρηση της Ιστορίας ως μιας γραμμικής εξέλιξης προς μια ιδανική πολιτεία, έναν επίγειο παράδεισο, δεν επιβεβαιώνεται από την «Ιστορία με την έννοια της ενιαίας, συμπαγούς εξελικτικής διαδικασίας, που περικλείει την εμπειρία όλων των λαών, σε όλες τις εποχές», την οποία ο Φουκουγιάμα επικαλείται. Απεναντίας, αυτή ακριβώς η εμπειρία μάς πείθει για το αντίθετο: το ιστορικό γίγνεσθαι χαρακτηρίζεται από συνεχείς μικρές και μεγάλες (τις αποκαλούμε και επαναστάσεις: αγροτική, βιομηχανική) αλλαγές και ανατροπές. Ο κόσμος μας συνεχώς αλλάζει.

Γιατί και πώς αλλάζει ο κόσμος; Με το θράσος τού μη ειδικού, θα πρότεινα να αναζητήσουμε την αιτία αυτών των αλλαγών στη φυσική και συγκεκριμένα στον δεύτερο νόμο της θερμοδυναμικής. Δύο είναι οι παράμετροι στον νόμο αυτό: η ενέργεια (θερμότητα) και η εντροπία (αταξία). Κάθε αύξηση της θερμότητας αυξάνει την εντροπία.

Οταν η «ταξινομημένη» κινητική ενέργεια μιας σφαίρας ή η δυναμική ενέργεια ενός ατόμου μετατραπεί, μετά από πρόσκρουση ή σχάση σε θερμότητα, καταργεί την όποια «ισορροπία» του συστήματος και δημιουργεί μια νέα. Κατά την άποψή μου, ο νόμος αυτός ισχύει και για το ιστορικό γίγνεσθαι, εάν στη θέση της ενέργειας τοποθετήσουμε την πρακτική εφαρμογή της γνώσης, εμπειρικής και επιστημονικής. Η καλλιέργεια της γης μετέτρεψε τους περιφερόμενους τροφοσυλλέκτες σε μόνιμους κατοίκους, οδήγησε στη δημιουργία κοινοτήτων, νέων οικονομικών σχέσεων και θεσμών (πολιτικών, κοινωνικών, πολιτισμικών). Στην πρακτική εφαρμογή των γνώσεων της φυσικής και χημείας βασίστηκε η βιομηχανική επανάσταση, που κατάργησε το παλαιό κατεστημένο (old regime).

Την αρχή(;) μιας τέτοιας μείζονος αλλαγής πιστεύω ότι βιώνουμε σήμερα, αποτέλεσμα της εφαρμογής των γνώσεων που προκύπτουν από την πληροφορική και τη βιολογία (ίσως ταυτολογία, αφού οι βιολόγοι αντιμετωπίζουν τον άνθρωπο ως οργανικό υπολογιστή).

Για τη νέα «ισορροπία» του συστήματος και τις συνέπειες, μόνο επισφαλείς εικασίες μπορούν να γίνουν, αν και κάποιες έχουν αρχίσει να συζητούνται. Ποια η τύχη του εργατικού δυναμικού, όταν τα ρομπότ αναλάβουν στο σύνολό της την παραγωγή; Το αντιπροσωπευτικό κοινοβουλευτικό σύστημα θα αντικατασταθεί με άμεση δημοκρατία, μέσω Διαδικτύου, ή από ένα απολυταρχικό καθεστώς; Οι παρεμβάσεις στο ανθρώπινο γονιδίωμα, εκτός από τις ευεργετικές ιατρικές παρεμβάσεις, μήπως χρησιμοποιηθούν για τον έλεγχο της συμπεριφοράς; Δεν θα ζήσω για να δω τις όποιες αλλαγές, αλλά αν δεν τις βιώσουν τα παιδιά μου, θα τις βιώσουν πιθανότατα τα εγγόνια μου.

Νικος Τσαπαρας, Ιατρός

Έντυπη

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ