Γράμματα Αναγνωστών

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

ΕΤΙΚΕΤΕΣ: Γραμματα Aναγνωστων

Ο Γάλλος ήρωας, σύμβολο της Ε.Ε.

Κύριε διευθυντά
Η συγκλονιστική αυτοθυσία του Γάλλου αξιωματικού, που προσέφερε τη ζωή του με αντάλλαγμα την απελευθέρωση άγνωστων ομήρων, δεν συνιστά μόνο μια ηρωική πράξη.  Συνοψίζει και συμπυκνώνει τις ανθρωπιστικές αξίες ενός πολιτισμού που έχει τις ρίζες του στο αρχαίο ελληνικό πνεύμα και μέσα από τον γαλλικό διαφωτισμό εξακολουθεί να υφίσταται σε πείσμα των καιρών.

Το μήνυμα του απλού Γάλλου θα μπορούσε να είναι ότι απέναντι στην τυφλή βία και τη μισαλλοδοξία, υπάρχουν άνθρωποι που προτάσσουν την ηθική ανωτερότητα. Και η εν λόγω σύγκριση δεν μπορεί παρά να είναι καταλυτική υπέρ της δεύτερης. Ωστόσο, ο ηρωικός συμβολισμός ενός απλού πολίτη δεν πρέπει να εξαντληθεί με όρους ειδησεογραφικής επικαιρότητας. Λόγω και της ευρωπαϊκής κρίσης ταυτότητας, θα ήταν ευχής έργον να αναχθεί σε ιστορικό γεγονός το οποίο η σουηδική ακαδημία  πρέπει να εξετάσει σοβαρά το ενδεχόμενο να τιμήσει με Νομπέλ Ειρήνης. Τότε, ως Ευρωπαίοι, θα έχουμε πετύχει πραγματικά ένα σημαντικό πλήγμα στον σκοταδισμό και θα δείξουμε στους αποπροσανατολισμένους νέους όλου του κόσμου ότι το μεγαλείο του ανθρώπου μετριέται με βάση το αξιακό του οπλοστάσιο.

Δρ Ανδρεας Δαβαλας

Μόνο ακίνητο ο τάφος του

Κύριε διευθυντά
Σε μια εποχή που ο λαός μας ξαναφέρνει στον νου τον Πλαστήρα (και έχει πολλούς λόγους που τον ξαναφέρνει), ο κ. Ιωάννης Δ. Κουφάκης από τη Λάρισα με μια επιστολή του στην «Καθημερινή», στις 17-3-2018, προσπαθεί να αλλάξει την εικόνα που έχουμε γι’ αυτόν (για τον Πλαστήρα). Και την ιστορία του φυσικά.

Οσοι έχουν ασχοληθεί με αυτό το ιστορικό πρόσωπο και από όποια πολιτική σκοπιά και αν το έχουν περιγράψει, υποκλίνονται μπροστά στον προσωπικό βίο του. Που ήταν στο έπακρο αυστηρός και λιτός. Ακόμη και αυτοί που έχουν καταμαρτυρήσει πάρα πολλά σε βάρος του, που τον έχουν κατηγορήσει ότι έκαμε πολλά και εγκληματικά λάθη, το ομολογούν απερίφραστα ότι έκανε μια ζωή υποδειγματική και από κάθε άποψη ελεγχόμενη.

Μόνο ο κ. Κουφάκης τοποθετεί αυτόν τον εθνικό ήρωα, αυτόν τον ηθικό τιτάνα, ανάμεσα στους μπουρζουάδες της εποχής του. Στους ανθρώπους που ζούσαν σε επαύλεις και παλάτια και είχαν τα πάντα στα πόδια τους. Με βάση ποια στοιχεία, ποιες μαρτυρίες ο επιστολογράφος σας θέλει να γράψει και τη δική του ιστορία για τον Μαύρο Καβαλάρη; Με μια πινακίδα που τη θεωρεί ως ένα ακαταμάχητο ιστορικό ντοκουμέντο, επιχειρεί να κοντύνει το ηθικό ανάστημα του Πλαστήρα.

Οπως έγραψε, σε κάποια πολυτελή βίλα κάπου στην Κηφισιά είναι κολλημένη σε μια πλευρά της και μια πινακίδα με τις παρακάτω φράσεις: «Εδώ έζησε για 25-30 χρόνια ο Πλαστήρας». Και αυτή την πινακίδα την είδε, την πρόσεξε μόνο ο κ. Κουφάκης και κανένας άλλος.

Αυτά τα 30 χρόνια είναι ένα μεγάλο χρονικό διάστημα. Και αντιστοιχούν σε μια ολόκληρη εποχή. Πότε όμως υπήρξε αυτή η εποχή; Στον μεσοπόλεμο, ή μεταπολεμικά; Ας τα πάρουμε όλα με τη σειρά και ας ξεκινήσουμε από τα χρόνια που χωρίζουν τους δυο μεγάλους παγκοσμίους πολέμους.

Ο Πλαστήρας μέχρι το 1922 ζούσε σε στρατώνες και συμμετείχε σε διάφορες στρατιωτικές επιχειρήσεις. Αρα, δεν είχε τη δυνατότητα να μπαινοβγαίνει πότε στο ένα αρχοντικό και πότε στο άλλο. Μήπως το είχε ρίξει και αυτός έξω και έκανε μια μεγάλη ζωή στα επόμενα δέκα χρόνια, που δεν είχε ούτε πολιτικές ούτε και στρατιωτικές υποχρεώσεις; Δηλαδή από το 1922-1923 μέχρι και το 1933, που έκαμε το γνωστό στρατιωτικό κίνημα; Δέκα χρόνια όμως ήταν αυτά. Και μας χρειάζονται άλλα είκοσι για να επαληθευθεί η πινακίδα της Κηφισιάς. Αλλά ας δούμε και τη συνέχεια του Πλαστήρα. Τους επόμενους σταθμούς της ιστορίας του.

Από το 1933 και μέχρι το 1945 βρίσκεται ως αυτοεξόριστος στο Παρίσι. Βρίσκεται εκτός Ελλάδος. Η μεταπολεμική ζωή του Πλαστήρα έγραψε τον επίλογό της το 1953. Εζησε δηλαδή μόνο οχτώ χρόνια. Συνεπώς ούτε και μεταπολεμικά δικαιώνεται η πινακίδα. Αλλά και αυτά τα λίγα χρόνια που έζησε ο Πλαστήρας μετά το 1945 που επέστρεψε στη χώρα μας, τα έζησε σε ένα μικρό αστικό σπιτάκι και με νοίκι. Και το κουρασμένο και ταλαιπωρημένο κορμί του από τα τραύματα και τις πολλές κακουχίες που είχε βιώσει στη Μικρασιατική εκστρατεία, σε ένα σιδερένιο κρεβάτι το ξάπλωνε. Και το μοναδικό ακίνητο που άφησε, είναι ο τάφος του.

Τακης Σουβαλιωτης, Χαλανδρίτσα Πατρών

Ο υποκατώτατος μισθός και η ανεργία

Κύριε διευθυντά
Ο κ. Κυρ. Μητσοτάκης μιλώντας στην εθνική συνδιάσκεψη της ΔΑΠ-ΝΔΦΚ δεσμεύτηκε για κατάργηση του υποκατώτατου μισθού των 510 ευρώ, ένα μέτρο που απαίτησε το ΔΝΤ το 2012, όταν η χώρα βρισκόταν σε έκτακτη ανάγκη. Αυτήν την παρέμβαση του ΔΝΤ ο κ. Μπάμπης Παπαδημητρίου χαρακτήρισε «δραματική» στο άρθρο του «Δέσμευση επί της ουσίας». Παρ’ όλ’ αυτά, η εμπειρία από το εξωτερικό δείχνει ότι ένας χαμηλότερος κατώτατος μισθός για τους νέους είναι επωφελής για τη μείωση της ανεργίας και γενικότερα για την οικονομία. Στο Ηνωμένο Βασίλειο, με την εισαγωγή του κατώτατου μισθού το 1998, η κυβέρνηση των Εργατικών δημιούργησε χαμηλότερη κλίμακα για τους νέους μεταξύ 18 και 21 χρόνων.

Με τα χρόνια οι κλίμακες αυξήθηκαν και πλέον υπάρχουν 5 κατηγορίες από 16 έως 25 χρόνων. Σήμερα, η διαφορά του ύψους του κατώτατου μισθού για ενηλίκους άνω των 25 με τον μικρότερο υποκατώτατο μισθό είναι σχεδόν διπλάσια (σε σύγκριση με τη μία κλίμακα και τη διαφορά των 70 ευρώ στην Ελλάδα). Δυστυχώς, η ανεργία για τους νέους είναι καταστροφική. Ερευνα του Πανεπιστημίου του Μπρίστολ (The wage Scar from youth unemplmoyment, 2004) έχει βρει συσχέτιση μεταξύ της ανεργίας των νέων και της ανεργίας μετέπειτα στη ζωή μέχρι την ηλικία των 40 χρόνων!

Από την εμπειρία μου ως εργοδότης το κόστος για μια εταιρεία σε χρόνο και εκπαίδευση όταν προσλάμβάνει νέους χωρίς εργασιακή εμπειρία είναι δυσβάσταχτο. Αυτό λοιπόν το κόστος μπορεί να ισοσταθμισθεί με τη μείωση του μισθού κατά βαθμίδες βάσει της εμπειρίας από το εξωτερικό.

Δημητρης Κωνσταντινιδης, Διευθύνων σύμβουλος, Ηνωμένο Βασίλειο

Συνταγογράφηση και φαρμακοποιοί

Κύριε διευθυντά
Θα μου επιτρέψετε να σχολιάσω τις απόψεις του καταξιωμένου συγγραφέα και οικονομολόγου κ. Αρίστου Δοξιάδη, στο άρθρο του της Κυριακής 4ης Μαρτίου 2018, όσον αφορά την υψηλή φαρμακευτική δαπάνη στην Ελλάδα.

Οπως γνωρίζει η ελληνική κοινωνία, ο φαρμακοποιός εκτελεί συνταγές και δεν συμμετέχει στη συνταγογράφηση των φαρμάκων, ο ρόλος του είναι συμβουλευτικός όσον αφορά τις παρενέργειες των φαρμάκων και τις αλληλεπιδράσεις, και προτείνει λύσεις αυτοθεραπείας κυρίως σε συμπληρώματα διατροφής.

Το φαρμακείο είναι ο τελευταίος κρίκος της αλυσίδας στη διακίνηση του φαρμάκου. Η υψηλή φαρμακευτική δαπάνη της προηγούμενης δεκαετίας οφείλεται στην υπέρμετρη συνταγογράφηση και στις υψηλές τιμές των φαρμάκων.

Σήμερα, οι τιμές των φαρμάκων είναι περίπου 50%-60% χαμηλότερες από το 2011, και μαζί με την καθιέρωση των γενοσήμων έχει μειωθεί πολύ το κόστος της φαρμακευτικής δαπάνης, ανεξάρτητα αν αυξήθηκε η συμμετοχή του ασφαλισμένου. Επί τη ευκαιρία, θα ήθελα να επισημάνω τον επιστημονικό και συμβουλευτικό ρόλο του φαρμακοποιού στο φαρμακείο. Το φαρμακείο είναι ένας σταθμός υγείας και πρώτων βοηθειών.

Γ. Κοντογιωργος, Φαρμακοποιός

Έντυπη

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ