Γράμματα Αναγνωστών

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

ΕΤΙΚΕΤΕΣ: Γραμματα Aναγνωστων

Διά της σπάθης του Σουλτάνου

Kύριε διευθυντά
Επειδή πολύς λόγος γίνεται για τις πολεμικές κατακτήσεις της Αγκυρας και την υπόσχεση του Τούρκου κυβερνητικού εκπροσώπου περί αποχωρήσεως ή επιστροφής κατακτηθέντων εδαφών, πρέπει να γνωρίζουμε ότι κατά τον ιερό οθωμανικό νόμο περί γαιών (7η Ραμαζάν 1274) ό,τι ο Σουλτάνος αποκτά διά της σπάθης, ούτε επιστρέφεται ούτε εγκαταλείπεται. Αυτά για να μην έχουμε ψευδαισθήσεις.

Στυλιανος Παπανδρεοπουλος, Δικηγόρος

Επιτροπή «σοφών» (και) στο ποδόσφαιρο

Κύριε διευθυντά
Δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία ότι η επέλαση ενόπλου στο γήπεδο της Τούμπας ήταν κάτι πολύ κακό. Αλλά, όπως έλεγαν οι σοφοί πρόγονοί μας: «Ουδέν κακόν αμιγές καλού». Ετσι και στην περίπτωση αυτή, πιστεύω ότι θα πρέπει να εκμεταλλευτούμε το υπάρχον «καλό». Και αυτό προφανώς θα είναι η αναμόρφωση γενικά των ισχυόντων στα αθλητικά, και ιδιαίτερα στα ποδοσφαιρικά δρώμενα.

Θα ήθελα να προσθέσω και εγώ το λιθαράκι μου σ’ αυτή την αναμόρφωση, και μολονότι δεν είμαι ειδικός στα «αθλητικά», γνωρίζω όμως ότι τις περισσότερες φορές που ένας διαιτητής σφυρίξει ένα «οφ σάιντ», το γήπεδο παίρνει φωτιά. Και αρκεί ένας ανεγκέφαλος να εκφράσει έμπρακτα και έντονα την υποκειμενική του αντίληψη ως προς την ορθότητα της απόφασης της διαιτησίας για το «οφ σάιντ», ώστε αυτή να αποτελέσει τον σπινθήρα για τη δημιουργία μιας πυρκαγιάς. Νομίζω ότι ένας τρόπος ώστε να μειωθεί η ένταση που προκαλεί στους φιλάθλους η όποια απόφαση της διαιτησίας, είναι το να μην είναι αυτή ανέκκλητη. Δηλαδή, το να μπορεί να ανακληθεί, να ακυρωθεί, να ματαιωθεί.

Προτείνω, λοιπόν, να συσταθεί με νόμο μια ολιγομελής επιτροπή εφέσεων, με 3-5 άτομα, τα οποία να μην έχουν άμεση σχέση με μια ομάδα ποδοσφαίρου, και που να είναι κοινώς παραδεδεγμένα σαν ακέραια και αμερόληπτα. Αυτή η επιτροπή θα κρίνει τελεσίδικα τις προσφυγές των ομάδων που θεωρούν ότι κάποια απόφαση της διαιτησίας τις αδικεί. Και επειδή πιστεύω ότι οι αναβολές δημιουργούν πάντοτε πρόσθετα προβλήματα, νομίζω ότι από τον νόμο θα πρέπει να καθορίζεται μια αποσβεστική προθεσμία. Δηλαδή, για παράδειγμα, μέχρι την επομένη, από τον αγώνα, Δευτέρα, το μεσημέρι, θα πρέπει οι ενδιαφερόμενοι να υποβάλουν στην επιτροπή την ένστασή τους (μαζί με τα σχετικά δικαιολογητικά). Η δε επιτροπή θα πρέπει να συνεδριάζει αμέσως τη Δευτέρα το απόγευμα, και μέχρι το βράδυ να ανακοινώνει την οριστική και τελεσίδικη απόφασή της.

Νικος Δυοβουνιωτης, Πολιτικός Μηχανικός, Κηφισιά

Ο φόβος των Ελλήνων για τους «απέναντι»

Κύριε διευθυντά
Πρόσφατη δημοσκόπηση έδειξε ότι το 92% των Ελλήνων δηλώνει ότι ο μεγαλύτερος φόβος τους είναι η Τουρκία. Απίστευτο και όμως αληθινό! Τι να πει όμως κανείς για μία κυβέρνηση που στέλνει στην Ορεστιάδα τον καθ’ ύλην αρμόδιο υπουργό να πει μονάχα στους γονείς των δύο συλληφθέντων στρατιωτικών μας: «Μην ανησυχείτε. Θα γυρίσουν σύντομα». Κι όταν ορθώς τον ρώτησε η μητέρα του ενός: «Εσείς τι θα κάνατε στη θέση μου;», απάντηση δεν έλαβε από τον λαλίστατο κατά τα άλλα αναπληρωτή υπουργό.

Η Τουρκία –κακά τα ψέματα– μας έχει πάρει το πάνω χέρι κι εμείς ανήμποροι παρακολουθούμε ή –ακόμη χειρότερα– αναμένουμε το επόμενο θερμό επεισόδιο στο Αιγαίο. Με στρατιωτικούς ανήμπορους όχι μόνο να αντιδράσουν, αλλά και να σχεδιάσουν την επόμενη μέρα, τώρα πια που οι μάχες δεν κερδίζονται μόνο με την υπεροπλία των στρατιωτών ή των τεθωρακισμένων, αλλά με αεροσκάφη και γενικώς οπλικά συστήματα τελευταίας κατασκευής.

Δεν πρόκειται να δούμε ξαστεριά από πολιτικούς και στρατιωτικούς που φοβούνται τόσο πολύ τους Τούρκους. Κι αν θέλουν να πάρουν ένα ιστορικό παράδειγμα, ας διαβάσουν τα απομνημονεύματα του Ουίνστον Τσώρτσιλ, ο οποίος μπροστά στον δικαιολογημένο φόβο όλων των Αγγλων πολιτικών της εποχής του, όρθωσε το ανάστημά του, πολέμησε τους Γερμανούς και δικαίως ονομάσθηκε «Ο Πατέρας της Νίκης». Αλλά για να ορθώσεις ανάστημα, πρέπει να το έχεις. Κι αυτό δυστυχώς δεν το έχει ούτε ο πρωθυπουργός ούτε οι αρμόδιοι καθ’ ύλην πολιτικοί και στρατιωτικοί. Γι’ αυτό, όπως και σε όλες τις δύσκολες εθνικές στιγμές του ελληνισμού, ο ελληνικός λαός και στρατός ενωμένοι, ας πράξουν τα δέοντα πριν να είναι πολύ αργά. Ο ιστορικός του μέλλοντος θα τους δικαιώσει…

Στ. Παπαγεωργιου – Γονατας, Αν. Καθηγητής Ποινικού Δικαίου ΔΠΘ – Δικηγόρος

Ο φιλελευθερισμός και οι Ελληνες

Κύριε διευθυντά
Στην παρουσίαση του βιβλίου του καθηγητή Αριστείδη Χατζή, που έλαβε χώρα πρόσφατα, τέθηκε από τον Στάθη Καλύβα ένα κατά τη γνώμη μου καίριο ερώτημα. Γιατί οι φιλελεύθερες ιδέες δεν έχουν επικρατήσει στον κόσμο; Και κατ’ επέκταση γιατί ο φιλελευθερισμός δεν έχει καταφέρει να πείσει την πλειονότητα των πολιτών να τον εστερνιστεί;

Είναι όμως αλήθεια ότι τον φιλελευθερισμό δεν τον έχει ενστερνιστεί ο κόσμος; Μια ματιά στις κυβερνήσεις των χωρών είναι αρκετή για να αποδείξει του λόγου το αληθές. Ο φιλελευθερισμός έχει αποτύχει να παγιώσει τις ιδέες του, τουλάχιστον πολιτικά. Οι ΗΠΑ έχουν εκλέξει πρόεδρο τον Τραμπ, η Ρωσία τον Πούτιν, η Τουρκία τον Ερντογάν, η Κίνα, η Αυστρία, οι χώρες της Αφρικής κάθε άλλο παρά φιλελεύθερες κυβερνήσεις έχουν.

Η προβληματική υπάρχει σε παγκόσμιο επίπεδο. Εγώ, ωστόσο, θα ήθελα να επικεντρωθώ στον μικρόκοσμο που ζούμε, την Ελλάδα. Ερεισμά μου είναι μια έρευνα της διαΝΕΟσις, η οποία έθεσε τα ερωτήματα προς απάντηση σε ένα ευρύ φάσμα ηλικιών και κοινωνικών τάξεων. Τα ευρήματα είναι εδιαφέροντα. Κατ’ αρχάς το 17,9% των ερωτώμενων χαρακτηρίζει τον εαυτό του φιλελεύθερο ενώ το 9,6% νεοφιλελεύθερο. Εκ πρώτης όψεως, τα νούμερα δεν φαίνονται ενθαρρυντικά. Η συνέχεια όμως είναι λίγο διαφορετική.

Αρχικά, το 60,9% θεωρεί ότι το κράτος παρεμβαίνει υπερβολικά στην οικονομία, ενώ το 54,9% θα προτιμούσε χαμηλότερη φορολογία έστω κι αν υπήρχε λιγότερη κρατική μέριμνα. Μάλιστα, η μεγάλη πλειονότητα (73,2%) προτιμά από το κράτος να δώσει κίνητρα στην επιχειρηματικότητα παρά να αυξήσει μισθούς, δείχνοντας έτσι οι ερωτώμενοι προτίμηση στην ιδιωτική πρωτοβουλία για την ανάκαμψη της οικονομίας.

Το 84,4% επιθυμεί τις ξένες επενδύσεις στην Ελλάδα καθώς θεωρεί ότι θα δημιουργήσουν νέες θέσεις εργασίας και θα φέρουν νέες τεχνολογίες. Το 72,5% θεωρεί καλές τις αγορές ενώ ανάλογα ποσοστά συγκεντρώνουν οι λέξεις ανταγωνιστικότητα και μεταρρυθμίσεις. Βέβαια, στις αποκρατικοποιήσεις το ποσοστό των θετικά προσκείμενων πέφτει στο 56,2% ενώ αρνητικά προσκείμενο είναι το 51,6% στις πολυεθνικές. Ακόμα, ο καπιταλισμός είναι κακός εκτιμά το 58,8% του πληθυσμού, απάντηση αντικρουόμενη προς τα παραπάνω.

Σε πολιτικό επίπεδο, το πράγματα είναι πιο περίπλοκα. Το 49% διατείνεται αρνητικά στους μετανάστες και το 47% στους μουσουλμάνους. Το 39,9% είναι αρνητικοί για τους πρόσφυγες και το 52,7% για τους Γερμανούς. Από την άλλη, το 67% θεωρεί ότι τα παιδιά μεταναστών που γεννιούνται στην Ελλάδα πρέπει να λαμβάνουν την ελληνική υπηκοότητα. Σχεδόν το 60% θα προσλάμβανε για δουλειά ένα άτομο αλβανικής καταγωγής και το 77% έναν ομοφυλόφιλο.

Βλέπουμε ότι σε οικονομικό επίπεδο τουλάχιστον οι Ελληνες δεν είναι αντίθετοι στις φιλελεύθερες ιδέες και αρχές. Αυτό δεν σημαίνει βέβαια ότι η κατάσταση είναι ιδανική, αλλά έχουν γίνει βήματα προόδου τα οποία θα χαρακτήριζα ενθαρρυντικά. Οι φιλελεύθερες ιδεές δεν έχουν επικρατήσει σε μεγάλο ποσοστό των Ελλήνων. Τα πράγματα, ωστόσο, είναι καλύτερα από τα προηγούμενα χρόνια και με την ανάδειξη φιλελεύθερων ακτιβιστών και τη διάχυση των φιλελεύθερων ιδεών θεωρώ ότι όλο και μεγαλύτερο ποσοστό του ελληνικού λαού θα ασπαστεί τις φιλελεύθερες ιδέες.

Ραφαηλ Τσακωνας, Φοιτητής Νομικής Σχολής Αθηνών

Έντυπη

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ