ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ

Ενα καρναβάλι ψυχών στην Ααβόρα

ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΚΡΟΚΟΣ

(Πηγή φωτό: Twitter @criterionchannl)

ΕΤΙΚΕΤΕΣ:

Μία από τις κορυφαίες «one-hit wonder» ταινίες της ιστορίας, μία από τις επιδραστικότερες ταινίες τρόμου όλων των εποχών, ένα από τα κλασικότερα «b-movie» της δεκαετίας του '60. Αυτοί είναι μερικοί από τους τίτλους που αρμόζουν στο «Carnival of Souls», το οποίο θα προβληθεί το Σάββατο 31 Μαρτίου στον κινηματογράφο Ααβόρα, ώρα 00:30, στο πλαίσιο του νέου αθηναϊκού κινηματογραφικού θεσμού μεταμεσονύχτιων προβολών «Midnight Express», που φέρνει έναν διαφορετικό, περισσότερο «τελετουργικό» τρόπο θέασης στα κινηματογραφικά δρώμενα της πόλης, ο οποίος έλειπε στη σημερινή εποχή της κυριαρχίας των πολυσινεμά και της διαδικτυακής υπερπροσφοράς.

Το «Καρναβάλι των Ψυχών» είναι η μοναδική ταινία μεγάλου μήκους ενός άσημου Αμερικανού σκηνοθέτη ταινιών εκπαιδευτικού περιεχομένου, ονόματι Χερκ Χάρβεϊ, ο οποίος το 1962 άφησε ανεξίτηλο το όνομα του στο σινεμά του φανταστικού, έχοντας στη διάθεση του έναν πενιχρό προϋπολογισμό ύψους μόλις 30.000 δολαρίων, κατά πολύ μικρότερό από τον αντίστοιχο άλλων κλασικών low-budget ταινιών τρόμου, όπως το «The Texas Chainsaw Massacre» του Τόμπι Χούπερ και το «Night of the Living Dead» του Τζορτζ Α. Ρομέρο.


(Πηγή φωτό: Twitter @Criterion)

Kράμα ψυχολογικού θρίλερ, ταινίας με ζόμπι και ιστορίας φαντασμάτων, το «καρναβάλι» του Χάρβεϊ είναι ωστόσο πάνω απ' όλα ένα εμβληματικό «midnight movie», το οποίο στέκεται αντάξια δίπλα στην «αφρόκρεμα» του μεταμεσονύχτιου κινηματογράφου, σε ταινίες όπως το «Eraserhead» του Ντέιβιντ Λιντς, το «Freaks» του Τοντ Μπράουνινγκ και το «El Topo» του Αλεχάντρο Γιοντορόφσκι. Χαμένο ανάμεσα στα αμέτρητα «b-movies» που φύτρωναν σαν μανιτάρια στα αμερικάνικα 50s και 60s, το «Carnival of Souls» πέρασε απαρατήρητο κατά την πρώτη κυκλοφορία του στα αμερικανικά drive-in το 1962. Κατά τα επόμενα όμως χρόνια, η ταινία αναβίωσε με συχνές μεταμεσονύχτιες προβολές στη μικρή οθόνη, δημιουργώντας το δικό της φανατικό κοινό στις ΗΠΑ και αποκτώντας την cult ταυτότητα που τη χαρακτηρίζει έκτοτε. Η αναβίωση αυτή πέρασε στη μεγάλη οθόνη στα τέλη της δεκαετίας του '80, όταν η ταινία επανακυκλοφόρησε στους κινηματογράφους και προβλήθηκε σε σειρά φεστιβάλ ανά τις Ηνωμένες Πολιτείες, διευρύνοντας ακόμη περισσότερο το κοινό της.


(Πηγή φωτό: Twitter @Criterion)

Πέραν της ταινίας αυτής καθαυτής,  το φιλμ του Χάρβεϊ ασκεί γοητεία σε πρώτο βαθμό απλά και μόνο με τον τίτλο του, έναν από τους πιο μυστηριώδεις και εκλεπτυσμένους τίτλους στην ιστορία του κινηματογραφικού τρόμου, o οποίος σε αντίθεση με τους περισσότερους τίτλους αντίστοιχων ταινιών, συνοδεύεται και από ανάλογο περιεχόμενο. H ταινία εξιστορεί την ιστορία της Μέρι Χένρι (Κάντας Χίλιγκος), μία νεαρής μουσικού του εκκλησιαστικού οργάνου, η οποία στοιχειώνεται από τρομακτικά απόκοσμα οράματα, καταδιώκεται από μία μυστηριώδη νεκροζώντανη μορφή και βιώνει μία αίσθηση βαθειάς αποξένωσης από οτιδήποτε συμβαίνει γύρω της, στον απόηχο της δια μαγείας επιβίωσης της από ένα τραγικό αυτοκινητιστικό δυστύχημα. Μια διαρκής αίσθηση αμφισημίας διέπει όλόκληρη την ταινία, με τον θεατή να δυσκολευέται να καταλάβει αν παρακολουθεί μία μεταφυσική ιστορία, ένα ταξίδι στα άδυτα της ψυχής και του μυαλού της πρωταγωνίστριας ή κάτι ενδιάμεσο, μία δυσκολία κατανόησης που μένει στο νου και μετά τους τίτλους τέλους της. Αυτή η γενικότερη αίσθηση αμφιβολίας σε συνδυασμό με την εκπληκτική ασπρόμαυρη φωτογραφία,  την ανατριχιαστική μουσική από εκκλησιαστικό όργανο  και ορισμένες εξαιρετικά απόκοσμες και ατμοσφαιρικές σκηνές κάνουν το «Carnival of Souls» να ξεχωρίζει από τις περισσότερες ταινίες της συνομοταξίας του, φέρνοντας το πιο κοντά σε μετέπειτα σουρεαλιστικές δημιουργίες, όπως χαρακτηριστικά αυτές του Ντέιβιντ Λιντς.

Μάλιστα, το «καρναβάλι» του Χάρβεϊ θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως ένας από τους συνδετικούς κρίκους ανάμεσα στην εκδοχή που θέλει τα «midnight movies» συνυφασμένα απόλυτα με τα «b-movies» και οτιδήποτε τα χαρακτηρίζει και την εκδοχή που τα αντιλαμβάνεται ως περισσότερο αντισυμβατικές «καλλιτεχνικές» δημιουργίες, όπως είναι το σουρεαλιστικό γουέστερν του Γιοντορόφσκι, «El Topo», και ο ακατανόητος σουρεαλιστικός εφιάλτης του Λιντς, «Eraserhead».

Online

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ