Γράμματα Αναγνωστών

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

ΕΤΙΚΕΤΕΣ: Γραμματα Aναγνωστων

Από πού είπαμε βρωμάει το ψάρι;

Κύριε διευθυντά
Στην «Κ» 13-3-2018, αναγράφεται η είδηση ότι η γενική επιθεωρήτρια Δημόσιας Διοίκησης Μ. Παπασπύρου, με αίτησή της προς το ΣτΕ, ζητεί να επιβληθούν αυστηρότερες ποινές σε εφοριακό που παρανόμησε. Ο τιμωρημένος για παράβαση καθήκοντος υπάλληλος προέβη στην έκδοση τουλάχιστον 122 ψευδών αποδεικτικών φορολογικής ενημερότητας σε φορολογουμένους που δεν είχαν εξοφλήσει τις οφειλές τους. Στο δημοσίευμα δεν αναφέρεται τι έκαναν οι δημόσιες υπηρεσίες για τους πολίτες που απέκτησαν και έκαναν χρήση πλαστών εγγράφων για να μην πληρώσουν τους φόρους που τους αναλογούσαν. Εάν δεν υπέστησαν κύρωση, τότε η παρακμή της πολιτείας και του λαού μας είναι αθεράπευτος. Ποιος φταίει γι’ αυτή τη χαλαρότητα στην εφαρμογή των νόμων και τη γενική ανομία; Η λαϊκή σοφία έχει την απάντηση: το ψάρι βρωμάει απ’ το κεφάλι.

Γεωργιος Αραμπατζης, Χολαργός

Η γνώμη Σκοπιανών για τους Ελληνες

Κύριε διευθυντά
Πρόσφατες δημοσκοπήσεις στο κράτος των Σκοπίων απεκάλυψαν πολύ ενδιαφέροντα στοιχεία για τις διαθέσεις των πολιτών όσον αφορά τη διαπραγμάτευση με την Αθήνα, την Ελλάδα και άλλες χώρες, την ένταξη σε Ε.Ε. και ΝΑΤΟ και τη δημοτικότητα του προέδρου της χώρας Γκιόργκι Ιβάνοφ.

Αρχές Μαρτίου, δημοσκόπηση που διενεργήθηκε από το Διεθνές Ινστιτούτο Βαλκανικών και Μεσανατολικών Σπουδών έδειξε ότι το 63% των ερωτηθέντων υποστηρίζει τη διαπραγμάτευση με την Ελλάδα, μόλις το 11% την απορρίπτει και το 26% απαντά πως δεν είναι σίγουρο. Το 41% θεωρεί την Ελλάδα φιλική χώρα και το 36% εχθρό.
Το 83% των ερωτηθέντων υποστηρίζει την ένταξη στο ΝΑΤΟ και το 71% στην Ε.Ε. Κατακρημνίζεται η δημοτικότητα του προέδρου Ιβάνοφ, που αντιτίθεται σε συμφωνία με την Ελλάδα και στην καθιέρωση της αλβανικής γλώσσας ως δεύτερης επίσημης γλώσσας του κράτους.

Το 71% δήλωσε αρνητική γνώμη για τον πρόεδρο, αυξημένη κατά 14 μονάδες από την προηγούμενη σφυγμομέτρηση.

Σε δημοσκόπηση που διεξήγαγε το Ινστιτούτο Πολιτικών Μελετών σε δείγμα 1.113 πολιτών στα μέσα Δεκεμβρίου, το 45,4% των ερωτηθέντων πιστεύει ότι στο μέλλον οι σχέσεις με την Ελλάδα θα βελτιωθούν ενώ το 15,5% θεωρεί ότι θα επιδεινωθούν. Το 20,9% έκρινε ότι οι σχέσεις με την Ελλάδα είναι καλές, το 31,7% κάπως καλές, το 14,9% κακές και το 26,3% κάπως κακές. Στην ίδια δημοσκόπηση η γνώμη των πολιτών για τις γειτονικές και άλλες χώρες αποτυπώθηκε ως εξής:

Ελλάδα πολύ αρνητική άποψη το 28,7% και κάπως αρνητική το 24,7%. Αλβανία πολύ αρνητική άποψη το 32,8% και κάπως αρνητική το 19%. Κοσσυφοπέδιο το 33,3% πολύ αρνητική γνώμη και το 22,4% κάπως αρνητική. Σερβία το 42,3% πολύ θετική γνώμη και το 28,7% κάπως θετική. Βουλγαρία το 25,8% πολύ θετική γνώμη και το 30,7% κάπως θετική.

Είναι αξιοσημείωτο ότι αρνητική γνώμη έχουν οι πολίτες τόσο για τη Ρωσία όσο και για τις Ηνωμένες Πολιτείες, ενώ θετική γνώμη για τη Γερμανία, την Ολλανδία και την Τουρκία.

Η έρευνα πραγματοποιήθηκε σε συνεργασία με το Πανεπιστήμιο Columbia της Νέας Υόρκης και χρηματοδοτήθηκε από τη Νορβηγία.

Παράλληλα βαίνει η οικονομία. Σύμφωνα με επίσημα στοιχεία που δημοσιεύθηκαν στις 6 Φεβρουαρίου, το 2017 η Ελλάδα παρέμεινε ο υπ’ αριθμόν 3 εμπορικός εταίρος των Σκοπίων μετά τη Γερμανία και τη Μεγάλη Βρετανία. Επονται η Σερβία και η Βουλγαρία. Οι εξαγωγές των Σκοπίων αυξήθηκαν 24,6% στην Ελλάδα, 35,1% στη Βουλγαρία, 31,6% στη Μεγάλη Βρετανία, 30,6% στη Ρουμανία, 30,2% στην Κίνα, 25,3% στην Τουρκία, 18,4% στη Γερμανία και 15,9% στη Σερβία.

Ν. Ι. Μερτζος

Το όνομα των Σκοπίων και η «Ζωή εν τάφω»

Κύριε διευθυντά
Ο κ. Παντελής Μπουκάλας σε πρόσφατα διαδοχικά άρθρα του στην Κυριακάτικη «Καθημερινή» προκειμένου να υποστηρίξει τις θέσεις του στο πρόβλημα της υπό διαπραγμάτευση συμφωνίας για την οριστική ονομασία, και όχι μόνον, της FYROM και να κεραυνοβολήσει τους έχοντες διαφορετική άποψη από τη δική του, τους οποίους χαρακτηρίζει συλλήβδην «κάπηλους του πατριωτισμού», χρησιμοποιεί ερανίσματα από διάφορα ιστορικά και λογοτεχνικά έργα. Μεταξύ αυτών και από τη «Ζωή εν τάφω» του Στράτη Μυριβήλη, από την οποία επιλέγει αποσπάσματα από το κεφάλαιο «Στο σπίτι της καλοσύνης». Αποσιωπά όμως ένα άλλο κεφάλαιο που με τίτλο «Η πολιτεία φάντασμα» περιγράφει την είσοδο της μονάδος στο Μοναστήρι, «μία μεγάλη πολιτεία σέρβικη, που οι κάτοικοί της είναι Ελληνες», όπως χαρακτηριστικά αναφέρει. Για να συνεχίσει με την προσλαλιά των κατοίκων «Σας περιμέναμε χρόνια στη σκλαβιά. Σας ονειρευόμασταν, σας τραγουδούσαμε, σας προσκυνούσαμε και δε σας ξέραμε. Και τώρα είστε κοντά μας. Ο Χριστός κ’ η Παναγιά να σας φυλάει! Και να μη μας αφήσετε πια, αδέλφια, στους Σέρβους. Μας τυραγνάνε σκληρά, που είμαστε Ελληνες...».

Και αφού ένας γέρος διεκτραγωδεί λεπτομερώς την απάνθρωπη αντιμετώπισή τους απο τους Σέρβους ο συγγραφέας αναρωτιέται «Κύριε ελέησον! Μα ήρθαμε λοιπόν να πολεμήσουμε τους Γερμανούς και τους Βουλγάρους για να λευτερώσουμε τους συμμάχους μας τους Σέρβους, που τους πρόδωσε ο Βασιλιάς; Κάτι αρχινά να ραΐζει μέσα μας. Η πίστη; Κλαίμε και μεις μαζί τους κ’ είμαστε σαστισμένοι».

Οι επιλεκτικές αναφορές από ένα λογοτεχνικό έργο και η αποσιώπηση άλλων από το ίδιο έργο ενδεχομένως υποβοηθούν την εκτόξευση χαρακτηρισμών, επί δικαίους και αδίκους, σίγουρα όμως δεν προσθέτουν επιχειρήματα για τη νηφάλια αντιμετώπιση ενός κορυφαίου εθνικού θέματος.

Λεωνιδας Ν. Κουρης, Πρώην δήμαρχος Αθηναίων

Απάντηση

Το κεφάλαιο της «Ζωής εν τάφω» που αναφέρει ο κ. Λεωνίδας Κουρής, κατηγορώντας με ότι το «αποσιωπώ», δεν είχε καμία σχέση με το αντικείμενο των άρθρων μου. Δεν έγραφα για τις σχέσεις των Ελλήνων με τους Σέρβους ή με τους βαλκανικούς λαούς γενικότερα. Ηθελα να θυμίσω κάτι που παραβλέπουν «οι κάπηλοι του πατριωτισμού –ιεράρχες, κομματάρχες, τέως στρατάρχες κ.ο.κ.– που διακινούν και επιβάλλουν μαζικά τα ανιστόρητα κλισέ τους για τους «γυφτοσκοπιανούς». Οτι δηλαδή ήδη πριν από έναν αιώνα, πολύ πριν από τον Τίτο, κάποιοι Βαλκάνιοι αυτοπροσδιορίζονταν ως «Μακεντόν ορτοντόξ» και δήλωναν ότι «δε θέλουν να ‘ναι μήτε “Μπουλγκάρ”, μήτε “Σρρπ”, μήτε “Γκρρτς”». Παρέθετα μάλιστα και τη φράση του Μυριβήλη σύμφωνα με την οποία οι «χωριάτες» αυτοί «αντιπαθούνε τους Βουργάρους γιατί τους πήρανε τα παιδιά τους στο στρατό», «μισούν τους Σέρβους που τους κακομεταχειρίζουνται για Βουργάρους» και «κοιτάνε με αρκετά συμπαθητική περιέργεια εμάς τους περαστικούς Ρωμιούς επειδή είμαστε οι γνήσιοι πνευματικοί υπήκοοι του Πατρίκ, δηλαδή του “Ορθόδοξου Πατριάρχη της Πόλης”». Πού οι «επιλεκτικές αναφορές» λοιπόν;

Παντελης Μπουκαλας

Η εκλογή του ΠτΔ και η σταθερότητα

Κύριε διευθυντά
Στην «Κ» της 22ας Μαρτίου η κ. Παπαρρηγοπούλου εναντιώνεται στην ​π​ρόταση Μάνου περί παραίτησης του ΠτΔ. Προφανώς ερμηνεύει την πρόταση ως γενόμενη για τη σημερινή συγκυρία, όπου σαφές προβάδισμα στις δημοσκοπήσεις έχει το κόμμα της αντιπολίτευσης. Μια τέτοια απόφαση του ΠτΔ μπορεί πράγματι να χαρακτηρισθεί ως μεροληπτική. Ομως εφόσον ο ΠτΔ παραιτηθεί μόνον αφού έχει γνωσθεί ο χρόνος των βουλευτικών εκλογών, τότε κανένα κόμμα δεν θα αντιδράσει. Με​ παραίτηση ​λίγο πριν από τις επόμενες ​εκλογές ο ΠτΔ θα προσφέρει μεγάλη υπηρεσία. Επιτέλους θα ευθυγραμμισθούν οι δύο εκλογές, ​ώστε η εκλογή ΠτΔ να μην είναι παράγοντας ​αστάθειας.

Παντελης Βελισσαροπουλος


Θα μπορούσε να είναι ζωγραφικός πίνακας με τίτλο «Μαινόμενοι οπαδοί» το φωτογραφικό, παρελκυστικό, στιγμιότυπο, «παλαιάς κοπής», από γήπεδο της Αργεντινής. Ενα σύμπλεγμα από φίλους της κραταιάς Ιντεπεντιέντε και της άσημης Μπάνφιλντ –κάποιοι ημίγυμνοι και από τις δύο πλευρές– σε ταγκό μίσους, με προβλέψιμη κατάληξη, τρόπος έκφρασης όσων έχουν (απανταχού) κάρτα μέλους στη διεθνή λέσχη των ανεγκέφαλων. Ο επιστολογράφος της «Κ», με βρετανικό φλέγμα, καταθέτει την πίκρα του στη σέντρα του ελληνικού γηπέδου, με υπόρρητη ανησυχία πως ύστερα από τόσα δρακόντεια μέτρα, χρόνια τώρα, θα επικρατήσει γαλήνη όταν ίσως τετραγωνιστεί η μπάλα μας.

Ισως, μια κάποια λύσις:  Αντί διαιτητών, να σφυρίζουν έγκριτοι νομικοί

Κύριε διευθυντά
Πρόσφατα όλη η (φίλαθλη και όχι μόνο) Ελλάδα έγινε για μια ακόμη φορά μάρτυρας όσων τραγελαφικών συμβαίνουν στο ελληνικό ποδόσφαιρο. Τα γεγονότα είναι λίγο πολύ γνωστά: Ο πρόεδρος του ΠΑΟΚ κ. Ιβάν Σαββίδης εισήλθε στον αγωνιστικό χώρο του γηπέδου της Τούμπας σαν μαινόμενος ταύρος, διακόπτοντας το παιχνίδι με την ΑΕΚ, κινούμενος με απειλητικές διαθέσεις εναντίον του διαιτητή και των ποδοσφαιριστών της αντίπαλης ομάδας. Η αφορμή ήταν ένα ακυρωθέν τέρμα της ομάδας του ΠΑΟΚ. Δεδομένου ότι αντίστοιχες «έφοδοι» παραγόντων στον αγωνιστικό χώρο έχουν συμβεί και στο παρελθόν (όχι συχνά, αλλά έχουν συμβεί), το πλέον σοκαριστικό στην όλη υπόθεση είναι ότι ο κ. Σαββίδης οπλοφορούσε. Η σκηνή θα μπορούσε να ήταν αστεία μέσα στον παραλογισμό της, αν δεν ήταν τρομακτική. Σε έναν χώρο στον οποίο ακόμα και η Αστυνομία απαγορεύεται να οπλοφορεί, ιδιοκτήτης ποδοσφαιρικής ομάδας εμφανίζεται στη σέντρα του γηπέδου με κουμπούρι...

Στη συνέχεια των καταιγιστικών γεγονότων, η κατάσταση περιπλέχθηκε ακόμα περισσότερο. Το ποδόσφαιρο πολιτικοποιείται και η πολιτική σκηνή ποδοσφαιροποιείται, σε σημείο τα όρια μεταξύ των δύο να γίνονται δυσδιάκριτα. Από αυτό το κοκτέιλ δημιουργείται ένα εκρηκτικό μείγμα διχασμού μεταξύ Βορρά και Νότου, με κραυγές περί «αθηνοκεντρικής εξουσίας» και με ρωγμές στη συγκυβέρνηση των Συριζανέλ. Οι θεωρίες συνωμοσίας δίνουν και παίρνουν, το ίδιο και το μπούλινγκ στα κοινωνικά δίκτυα. Τα όσα γίνονται στις τέσσερις γραμμές του γηπέδου περνούν ξανά σε δεύτερη μοίρα. Χαριτολογώντας, θα μπορούσε να πει κανείς ότι στην Ελλάδα, αν ασχολείται κάποιος με το ποδόσφαιρο θα πρέπει να έχει καλές γνώσεις περί των νομικών (αφού οι δικαστικές διενέξεις είναι ιδιαίτερα συχνές), οικονομικών και διοίκησης (λόγω των συχνών φαινομένων κακοδιοίκησης σε συλλόγους) και φυσικά της πολιτικής πραγματικότητας που επηρεάζει σε μεγαλύτερο ή μικρότερο βαθμό τα αθλητικά δρώμενα.

Η λύση που προέκρινε για μια ακόμα φορά η κυβέρνηση για την αντιμετώπιση των φαινομένων βίας στα γήπεδα ήταν η διακοπή του πρωταθλήματος. Με άλλα λόγια, σε μια απίστευτη ένδειξη κυνισμού, η ίδια η Πολιτεία παραδέχεται ότι δεν μπορεί να εγγυηθεί την ομαλή διεξαγωγή αγώνων ποδοσφαίρου σε χώρα-μέλος της Ε.Ε., εν έτει 2018 (σημ.: μέσα στην εβδομάδα αποφασίστηκε η επανέναρξή του). Ετσι, ακούμε για αυστηροποίηση των ποινών, οι οποίες βέβαια είχαν αυστηροποιηθεί δύο χρόνια πριν από τον κ. Κοντονή, χωρίς κάποιο θεαματικό αποτέλεσμα, ακριβώς επειδή δεν εφαρμόζονται. Το μαχαίρι θα μπει για μια ακόμα φορά στο κόκαλο, αφού σύμφωνα με τα δημοσιεύματα ο πρωθυπουργός είναι αποφασισμένος για κάθαρση του χώρου αγνοώντας το πολιτικό κόστος. Υπάρχει όμως κανείς που πιστεύει στα σοβαρά ότι μια κυβέρνηση που δεν μπορεί να μοιράσει δυο γαϊδάρων άχυρα, θα καταφέρει να επιλύσει ένα τόσο σύνθετο, πολυπαραγοντικό κοινωνικό ζήτημα, όπως αυτό της γηπεδικής βίας;

Ο μεγάλος Αγγλος ποδοσφαιριστής Γκάρι Λίνεκερ είχε πει κάποτε ότι το ποδόσφαιρο είναι ένα άθλημα που παίζουν έντεκα εναντίον έντεκα και στο τέλος νικούν οι Γερμανοί. Παραφράζοντάς τον, θα μπορούσε να πει κανείς ότι το ελληνικό ποδόσφαιρο είναι ένα άθλημα που παίζουν έντεκα εναντίον έντεκα και στο τέλος χάνει η κοινή λογική και επικρατεί ο παραλογισμός...

Δημητρης Τζινης, MSc Management - The University of Glasgow

Είσαι συνεπής, ε; Καλά να πάθεις

Κύριε διευθυντά
Στην «Καθημερινή» της 15/3/2018 διαβάζουμε ότι οι τράπεζες προβαίνουν σε προτάσεις «κουρέματος» κόκκινων δανείων από 70% έως 95% πριν πουληθούν στα funds.

Δηλαδή, όποιος μέσα στην οικονομική καταστροφή και τη δραστική μείωση των συντάξεων, μισθών και αξίας των ακινήτων, πάλεψε να εξυπηρετεί το δάνειο της κατοικίας του, έχασε και αποδεικνύεται ανόητος για άλλη μια φορά. Τελικά, όποιος στρατηγικά αποφεύγει τις υποχρεώσεις του, ωφελείται εις υγείαν των κορόιδων.

Οι τράπεζες για να ρίξουν στάχτη στα μάτια των συνεπών δανειοληπτών, τους δίνουν περίοδο χάριτος 2-3 χρόνια πληρώνοντας μόνο τόκους και τώρα προτείνουν περίοδο 3-6 ετών με πληρωμή τόκων και πολύ μικρό μέρος του κεφαλαίου. Να σπρώξουμε τον καιρό, να πάψουν τα παράπονα και μετά βλέπουμε.

Το συμπέρασμα είναι προφανές. Πρέπει να βρεθεί κάποια λογική και βιώσιμη λύση και για τα εξυπηρετούμενα δάνεια, λαμβάνοντας υπόψη ότι η δόση στις περισσότερες περιπτώσεις είναι μεγαλύτερη από το αντίστοιχο ενοίκιο της αγοράς, τη μείωση της αξίας του ακινήτου και τη δραστική μείωση εισοδημάτων. Αυτό θα είναι ένα δίκαιο μέτρο για χιλιάδες συνεπείς δανειολήπτες και θα δώσει ανάσα στις οικογένειες που είναι στα πρόθυρα της καταστροφής.

Εξάλλου οι τράπεζες ανακεφαλαιοποιήθηκαν με χρήματα του φορολογούμενου και σε κάτι πρέπει να βοηθηθεί κι αυτός. Λύσεις υπάρχουν πολλές!

Ανδρεας Οικονομοπουλος, Μαρούσι

«Ελεος με τα φιλάκια και τις αγκαλίτσες»

Κύριε διευθυντά
Τις τελευταίες δεκαετίες, το κλείσιμο των τηλεφωνικών συνδιαλέξεων εμπλουτίζεται από την αγαπητική... απόφανση: «Φιλάκια!». Ανάλογο εμπλουτισμό δεχόμαστε από την τηλεόραση: «Εχω ανάγκη από μια αγκαλιά!» και ακολουθεί αμέσως η πραγματοποίηση.

Τα δύο αυτά επίκαιρα... αιτήματα μπήκαν με τη μορφή μόδας και στα δημοτικά σχολεία, αναβαπτισμένα ως «παιδαγωγικός έρως» των αρχαίων Ελλήνων, που προσαρμόζεται χριστιανικά ως «παιδαγωγική αγάπη». Δάσκαλοι, συνήθως νέοι, ανύμφευτοι ή διαζευγμένοι, αγκαλιάζουν και φιλούν (αθώα) παιδάκια 10-12 ετών με τη λήξη του προγράμματος της ημέρας. Δείχνουν έτσι ότι αγαπούν τα παιδιά και ζητούν την αγάπη τους. Οταν αντιλήφθηκα το τι γίνεται, ρώτησα τη 12χρονη κόρη μου: «Το είπες αυτό στη μαμά σου;». Μου απάντησε όχι, γιατί ντρεπόταν, και φοβήθηκε μην πει τίποτα στον δάσκαλο και «την πάρει με κακό μάτι».

Θεωρώ ότι δεν στοιχίζονται στην ορθή παιδαγωγική τα χάδια, τα φιλάκια κι οι αγκαλίτσες, και ότι η προσχηματική αυτή ενέργεια είναι αγαπητική παιδαγωγική δημαγωγία. Ο δάσκαλος ανεβάζει τους μαθητές του και κερδίζει τον σεβασμό τους όταν ασκεί το λειτούργημά του με ειλικρινή αφοσίωση, με βεβαιωμένη γνώση του αντικειμένου διδασκαλίας, των αναγκών και της καθ’ ηλικίαν ψυχολογίας των μαθητών του, και κυρίως με στέρεη σοβαρότητα και στάση ευγενική, κρατώντας σταθερά την οφειλόμενη και εμπνέουσα απόσταση της έδρας από το θρανίο. Αναντικατάστατο εργαλείο η γλώσσα - λόγος, που δημιουργεί επαφές ψυχής, χωρίς επαφές, προπαντός χωρίς εφαψίες.

Ο δάσκαλος για τους μαθητές του δεν έχει χέρια ούτε για θωπείες ούτε για χειροδικίες. Γνωρίζει ότι ο λόγος εμπνέει, γαληνεύει, καθοδηγεί και οδηγεί, και αρκείται σε αυτόν. Δεν ξεχνά δε ποτέ να προσφωνεί τους μαθητές του: Αγαπημένα μου παιδιά, αγαπημένοι μου μαθητές. Ας λείπουν λοιπόν οι αμφιλεγόμενες παιδαγωγικές... μόδες για αγκαλίτσες και φιλάκια – προνόμια μόνο των γονέων. Οι μαθητές να κρέμονται από τα χείλη· ποτέ από τα χειλάκια του δασκάλου τους.

Κωστας Ροδιας

«Παράδοξος καιρός εις τον οποίον ζούμεν»

Κύριε διευθυντά
Ας μου επιτραπεί να μετατρέψω σε «μέρες που έρχονται» το «μέρα που έρχεται», το οποίο χρησιμοποίησε προσφάτως, εννοώντας την 25η Μαρτίου, ο εκ των λαμπρών επιτελικών συνεργατών της «Κ» Κώστας Λεονταρίδης στην επίκαιρη, όχι μόνο επετειακά αλλά διαχρονικά, υπόμνηση της πίκρας του λόρδου Βύρωνα για τη «μηχανορράφα, πανούργα και ανήσυχη γενιά» των Ελλήνων «που τόσο αγάπησε». Κι αυτό, επειδή αναφέρομαι όχι μόνο στην επέτειο της εθνεγερσίας, αλλά και στις μέρες του Πάσχα που ακολουθούν και που ήταν οι τελευταίες του, κατά τον Κάλβο, «Κασταλίου Κύκνου», εκείνο το Πάσχα του 1824 στο Μεσολόγγι. «Απαρηγόρητα θρηνεί μεταξύ των χαρμοσύνων του Πάσχα ημερών η Ελλάς, διότι αιφνιδίως στερείται από τας αγκάλας της τον πολυτιμότατον αυτής ευεργέτην…» γράφει στο κύριο άρθρο της η εφημερίδα «Ελληνικά Χρονικά» του Μεσολογγίου στις 7 Απριλίου 1824. Και ο Σπυρίδων Τρικούπης θα τον νεκρολογήσει με έναν επικήδειο «άξιον να μνημονεύεται εις την ιστορίαν», γράφει ο Διονύσιος Κόκκινος.

Επειδή πολύς φιλότιμος κόπος καταβάλλεται για την αποδόμηση του ’21 και την αναγωγή του σε «ευρωπαϊκό» επίτευγμα, αποστειρωμένο από το αίμα των Ελλήνων και από τα ιερά κόκαλά τους –κατά τον Διονύσιο Σολωμό, που (Σεφέρης) «δεν ήξερε ελληνικά»!– αξίζει ίσως να αποσπάσουμε από αυτόν τον επικήδειο δυο-τρεις παραγράφους για να δούμε τι έλεγε τον καιρό εκείνο ο Τρικούπης και τι άκουγαν οι στρατηγοί που με σκυμμένα κεφάλια και μάτια κλαμένα στέκονταν τιμητική φρουρά στο φέρετρο του μεγάλου νεκρού: «Ενας άλλος συλλογισμός μού έρχεται εις τον νουν […] Ακούσατε, Ελληνες με προσοχήν αυτόν τον συλλογισμόν, επειδή θέλω να γενή και συλλογισμός δικός σας και συλλογισμός παντοτινός. Πολλά εστάθησαν τα λαμπρά έθνη εις τον κόσμον, αλλά ολιγώταταις οι εποχές της αληθινής του λαμπρότητος. Ενα όμως φαινόμενον λείπει από τα χρονικά όλου του κόσμου, διά το οποίον εδίσταζεν αν ποτέ ημπορεί να φανή και αυτός ο παρατηρητικός νους της φιλοσοφίας. Ολα σχεδόν τα έθνη της γης έπεσαν από τα χέρια του ενός εις τα χέρια του άλλου αυθέντου. Κάποτε εκαλλιτέρευσαν. Κάποτε εχειροτέρευσαν. Πουθενά όμως το μάτι του ιστορικού δεν είδε κανένα έθνος κατασκλαβωμένον από βαρβάρους, και μάλιστα βαρβάρους ριζωμένους από αιώνας εις αυτό το έθνος, δεν το είδε, λέγω, να ξεσκλαβωθή αφ’ εαυτού του! Ιδού το φαινόμενον τούτο σήμερον παρρησιάζεται κατά πρώτην φοράν εις τον κόσμον και φαίνεται εις μοναχήν την Ελλάδα, ναι, εις μοναχήν την Ελλάδα φαίνεται. Το βλέπει μακρόθεν ο φιλόσοφος και χάνει τον δισταγμόν του, το βλέπει ο ιστορικός και ετοιμάζεται να το διηγηθή ως νέαν αποκάλυψιν της τύχης των εθνών. Το βλέπει ο πολιτικός και γίνεται σκεπτικώτερος και προφυλακτικώτερος. Τόσον παράδοξος είναι ο καιρός εις τον οποίον ζούμεν, αγαπητοί μου Ελληνες. Η επανάστασις της Ελλάδος δεν είναι εποχή του έθνους μας μόνον. Είναι εποχή όλων των εθνών, όλων των αιώνων, επειδή, καθώς σας είπα, είναι φαινόμενον μοναδικόν εις την πολιτικήν κατάστασιν των εθνών».

Γερασιμος Μιχαηλ Δωσσας, Θεσσαλονίκη

Οι παραβάτες ΚΟΚ και το πορτοφόλι τους

Κύριε διευθυντά
Μεγάλη συζήτηση έχει ξεσπάσει σχετικά με τη σύνδεση του καταβλητέου προστίμου για τροχαίες παραβάσεις με την οικονομική κατάσταση του παραβάτη. Η αντιμετώπιση αυτή είναι όντως πρωτότυπη, αλλά μόνο υπό την έννοια ότι εισάγεται –αν δεν κάνω λάθος– για πρώτη φορά. Γι’ αυτό προκάλεσε –όπως κάθε φορά– αντικρουόμενες αντιδράσεις. Κατηγορήθηκε ακόμα και για αντισυνταγματικότητα. Οπως είναι γνωστό, ακόμα και σε μη ποινικολόγους, η ποινή έχει οριστεί ως το κακό που απειλεί η έννομη τάξη κατά του δράστη αξιόποινης πράξης και επιβάλλεται (επιμετρείται) από το αρμόδιο δικαστήριο μέσα στα όρια που θέτει ο νόμος, έπειτα από εκτίμηση της βαρύτητας της πράξης και της προσωπικότητας του δράστη. Στην τελευταία περιλαμβάνεται και η οικονομική κατάσταση.

Η προτεινόμενη λύση αποτελεί εφαρμογή αυτής της αρχής, η οποία διατυπώνεται ρητώς στο άρθρο 80 του Ποινικού Κώδικα (Π.Δ. 283/1985), το οποίο ορίζει ότι: «Κατά την επιμέτρηση της χρηματικής ποινής και του προστίμου λαμβάνονται υπόψη και οι οικονομικοί όροι τόσο εκείνου που καταδικάστηκε όσο και των μελών της οικογένειάς του, τα οποία συντηρεί».

Πολύς θόρυβος άνευ λόγου.

Κ. Γ. Μπονιφατσης

Πληρώνουμε (και) τους «Δεν πληρώνω»

Κύριε διευθυντά
Εξαιρετικά δυσάρεστη και ανησυχητική η εικόνα των συγκοινωνιών της πρωτεύουσας σήμερα. Το περιστατικό που καταγράφει η συνεργάτις σας Αλεξάνδρα Κασσίμη στο φύλλο της 14ης Μαρτίου, κατά το οποίο ο μηχανοδηγός του ηλεκτρικού σιδηροδρόμου Πειραιάς - Κηφισιά ήταν υποχρεωμένος να εγκαταλείψει τη θέση του και να κλωτσήσει τις πόρτες του συρμού για να κλείσουν, αποδεικνύει την πλημμελή συντήρηση του τροχαίου υλικού. Η έλλειψη συντήρησης μπορεί να οδηγήσει ακόμη και σε τροχαίο δυστύχημα με τραγικές συνέπειες.

Πριν από 14 χρόνια ολοκληρώθηκε η κατασκευή του μετρό και του τραμ. Οι αφετηρίες των λεωφορείων απομακρύνθηκαν από το κέντρο της πόλης και τοποθετήθηκαν σε στάσεις του μετρό. Η κίνηση των οχημάτων στο κέντρο και η ατμοσφαιρική ρύπανση μειώθηκαν αισθητά. Οι πολίτες, χάρη στο ενιαίο εισιτήριο, χρησιμοποιούν για την καθημερινή μετακίνησή τους τα μέσα μαζικής μεταφοράς, και εξοικονομούν χρόνο και χρήμα.

Δυστυχώς, σήμερα, η κατάσταση έχει αλλάξει. Δύο στα τρία λεωφορεία έχουν ακινητοποιηθεί λόγω έλλειψης ανταλλακτικών και συντήρησης. Αρκετά από όσα λεωφορεία κινούνται έχουν προβλήματα και είναι αμφίβολο αν μπορούν να περάσουν από ΚΤΕΟ. Ο ηλεκτρικός σιδηρόδρομος χρειάζεται πλήρη ανακαίνιση.

Τα οχήματα του μετρό και του τραμ λειτουργούν ακόμη ομαλά, υπάρχουν όμως μερικές ενδείξεις που προκαλούν ανησυχία.

Το πώς φτάσαμε ώς εδώ είναι γνωστό στους Αθηναίους. Ξεκινήσαμε από το Κίνημα «Δεν πληρώνω» που λανσαρίστηκε από επώνυμους πολιτικούς. Ακολούθησαν επιθέσεις κατά των ελεγκτών των εισιτηρίων, με απειλές και για τη σωματική τους ακεραιότητα. Καταστροφές ακυρωτικών μηχανημάτων στους σταθμούς του μετρό από «άγνωστους» δράστες. Και τέλος, το μπάχαλο με το ηλεκτρονικό εισιτήριο.

Στα τραμ και στα λεωφορεία βέβαια ούτε σκέψη για έλεγχο εισιτηρίου. Η καταβολή του κομίστρου επαφίεται στον πατριωτισμό των επιβατών.

Με τις σημερινές συνθήκες, ο ΟΑΣΑ οδηγείται σε πτώχευση και οι δημόσιες συγκοινωνίες σε κατάρρευση. Δεν έχουν ευθύνη η διοίκηση του Οργανισμού και τα συναρμόδια υπουργεία;

Κωστας Γ. Τζαμουζακης, Πολιτικός Μηχανικός ΕΜΠ

«Μέτρο Χριστιανών η σεμνότητα»

Κύριε διευθυντά
Η μανούλα μου έλεγε: «Κάποτε στη χώρα μας υπήρχε φόβος Θεού και ντροπή». Δυστυχώς αυτά τα δύο στοιχεία έγιναν αθεΐα και θράσος. Και τα διείσδυσαν  στην ελληνική κοινωνία οι ψευτοκουλτουριάρηδες «προοδευτικοί». Οι αριστερές ιδέες, που με το πρόσχημα της προστασίας των ανθρωπίνων δικαιωμάτων οδήγησαν μια παραδοσιακή κοινωνία αξιών σε κοινωνία όπου ανυπεράσπιστες τελικά είναι οι αξίες. Ετσι, αν κρατάς σημαία, αν μιλάς για πατρίδα, θρησκεία και οικογένεια είσαι υπό διωγμόν. Πολλές οι περιπτώσεις που μαρτυρούν περί αυτού. Καθημερινά, με την κάλυψη της πολιτείας γινόμαστε μάρτυρες τέτοιων περιστατικών.

Οι εκπρόσωποι του απόλυτου κακού που κυβερνά πλέον τον πλανήτη, μακελεύουν την ανθρωπότητα, σκορπούν τον όλεθρο με τους πολέμους, δημιουργούν πρόσφυγες. Στόχος του απόλυτου κακού είναι το συνονθύλευμα των λαών και η υποβάθμισή τους. Γνωρίζοντας ότι σε κάποια εθνικά κράτη αυτό θα προσέκρουε, έσπευσαν να κάνουν τον αντιρατσιστικό νόμο, πάντα με το πρόσχημα της προστασίας...

Εκεί τρύπωσε και ο κάθε παραβατικός. Κάπως έτσι βλέπουμε εμείς οι οργισμένοι πολίτες αυτούς τους τύπους, που με μπροστάρηδες κάποιους αριστερούς «Δημαρχαίους» προσβάλλουν τα χρηστά ήθη της κοινωνίας, στην προσπάθειά τους να αντιστρέψουν την κανονικότητα.

Αλλά και ο Ιησούς μας ακόμη, όταν είδε τη βεβήλωση των ιερών και οσίων, πήρε το φραγγέλιο. Δεχόταν με αγάπη τους μετανοούντες αμαρτωλούς και τους ταπεινούς, όχι όμως τους υποκριτές και τους προκλητικούς.

Ολοι οι Χριστιανοί βλέπουμε με συμπάθεια τους ομοφυλόφιλους όταν είναι σεμνοί. Πολλοί από αυτούς είναι αθόρυβοι και μάλιστα διαπρέπουν σε πολλούς τομείς. Υπάρχουν όμως πολλοί που όχι μόνο δεν είναι σεμνοί, αλλά προκαλούν θρασύτατα με λόγια και έργα, με αποτέλεσμα να γίνονται δημόσιος κίνδυνος σε μια κοινωνία που προσπαθούν να εκφυλίσουν.

Για όλους αυτούς ο Κύριός μας είχε τα «Ουαί...»

Δαναη Πανοπουλου, Εκπαιδευτικός

Μεταξύ Δίωνος και Ηρακλείδη;

Κύριε διευθυντά
Ο Δίων ο Συρακούσιος (409-354 π.Χ.), μαθητής του Πλάτωνος, αφού ανέτρεψε τον τύραννο Διονύσιο τον νεώτερο, προσεπάθησε να εφαρμόσει στην πράξη τα πλατωνικά ιδεώδη.

Ποίον όμως προτίμησε ο λαός των Συρακουσών μεταξύ του σοβαρού Δίωνος και του δημαγωγού Ηρακλείδη;

Γράφει ο αθάνατος Πλούταρχος:

«Αμέσως λοιπόν προσπάθησε ο Ηρακλείδης να κερδίσει την εύνοια των πολλών και, έχοντας από τη φύση του κάποια ικανότητα στο να πείθει και να συγκινεί τον όχλο, που ζητά κολακείες, επηρέασε και πήρε με το μέρος του εύκολα αυτούς που απεστρέφοντο τον σοβαρό και βαρύ χαρακτήρα του Δίωνα και αταίριαστο σε πολιτικό άνδρα.

Και τούτο εξαιτίας της άνεσης και του θάρρους (θράσους) που του είχε δώσει η επικράτησή τους προτίμησαν να έχουν Δημαγωγό παρά δημοκρατία». Θα έλεγα ότι διαχρονικά σχεδόν ο ελληνικός λαός έχει μια προτίμηση προς τον Δημαγωγό παρά στον σοβαρό, ικανό και αποτελεσματικό πολιτικό...

Αντωνης Ν. Βενετης, Μοναστηράκι Δωρίδος

Έντυπη

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ