Γράμματα Αναγνωστών

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

ΕΤΙΚΕΤΕΣ: Γραμματα Aναγνωστων

Ενα χαμόγελο; Ο ευρών αμειφθήσεται

Κύριε διευθυντά
Ο σημερινός Νεοέλληνας, καθώς μαστίζεται από τη φτώχεια, την ανεργία, τις απειλές αρπακτικών επιθέσεων από Ανατολάς, νιώθει ανασφαλής, φοβισμένος και βαθιά προβληματισμένος. Εχασε το χαμόγελο, τη χαρά και την αισιοδοξία και πορεύεται σκυθρωπός και απελπισμένος «εν σκότει και σκιά θανάτου». Στην περιρρέουσα αυτή ζοφερή ατμόσφαιρα της απόγνωσης και απελπισίας, έρχεται να μας δώσει ελπίδα και θάρρος ο παθών υπέρ ημών Ιησούς Χριστός, του οποίου τα Πάθη και τη ζωηφόρο Ανάσταση μας καλεί η Εκκλησία να βιώσουμε τις άγιες αυτές ημέρες. Ο Χριστός έζησε επί γης ως ξένος, πτωχός, ταπεινός, διωκόμενος από το κατεστημένο της εποχής, λοιδορούμενος και εμπαιζόμενος άχρι θανάτου, σταυρωθείς ως κακούργος. Ενιωσε την αχαριστία των ευεργετηθέντων και την εγκατάλειψη ακόμη και από τους ίδιους τους μαθητές του. Με την Ανάστασή Του ο Χριστός συνέτριψε τις δυνάμεις του σκότους και του ψεύδους και κατήργησε τελεσίδικα τον φόβο του θανάτου. Τούτες τις χαλεπές ημέρες που διέρχεται η σταυρωμένη πανταχόθεν Ελλάδα μας, καλούμαστε, ενδυναμώνοντας βιωματικά την πίστη μας, να εναποθέσουμε τις ελπίδες μας στον αναστάντα Κύριο. Είναι ο μόνος που μπορεί να αποβάλει τους φόβους μας και να μας εξοπλίσει με θάρρος να ξεπεράσουμε ανώδυνα τη δοκιμασία που μαστίζει την πατρίδα μας. Μόνον Αυτός έχει τη δύναμη να βοηθήσει να αναστηθεί το γένος μας, όπως έπραξε στο μακραίωνο ιστορικό παρελθόν μας, συντρίβοντας τους υπεναντίους μας «ως σκεύη κεραμέως».

Δημητριος Δημηνας, Δικηγόρος, Κατερίνη

«Ελα μωρέ τι έγινε, θα πάρω αναστολή»

Κύριε διευθυντά
Οι ποινές που επιβάλλονται σε πλημμεληματικού χαρακτήρα αδικήματα είναι εκ του νόμου μέχρι πέντε έτη φυλάκιση. Μέχρι ένα σημείο η αναστολή της ποινής είναι υποχρεωτική εκ του νόμου και από μια ποινή και πάνω είναι δυνητική για τον δικαστή. Από την εμπειρία, δεν έχω δει ποτέ στην πράξη να επιβάλλεται ποινή η οποία να μην αναστέλλεται, ή στη χειρότερη «αμετάτρεπτη ποινή», δηλαδή, να μη μετατρέπεται, η κάθε μέρα φυλάκισης σε χρήμα. Ακόμη και όταν αυτό γίνεται σε εξαιρετικές περιπτώσεις (βεβαρημένο ποινικό μητρώο, εξακολουθητική συμπεριφορά), ο δικαστής θεωρείται «αυστηρός».

Ετσι, για μεγάλο μέρος των εγκλημάτων υπάρχει ατιμωρησία, ο καταδικασθείς δεν μπαίνει φυλακή, σε περίπτωση που έχει καταδικαστεί στο παρελθόν, η ποινή μετατρέπεται σε χρηματική και την πληρώνει, ενώ ακόμη και αν δεν έχει να την πληρώσει, τη «δοσοποιεί», και αν δεν μπορεί να την πληρώσει ακόμη και σε δόσεις, τότε η ποινή μπορεί να μετατραπεί σε κοινωφελή εργασία! Εν τέλει, όμως, ουδεμία ηθική ικανοποίηση εισπράττει το θύμα του εγκλήματος και φυσικά κανένα είδους σωφρονισμό δεν επιβάλλει το κράτος στον παραβάτη. Η επιβολή ποινής με αναστολή αποτελεί πλέον παρωχημένο σύστημα επιβολής ποινής, αφού θεσπίστηκε σε άλλες εποχές, η απονομή της αναστολής δεν ήταν τόσο εύκολη υπόθεση και φυσικά απαιτούνταν αυτοπρόσωπη παρουσία του κατηγορουμένου.

Είναι ανάγκη, ιδιαιτέρως στα πλημμελήματα, που η επιβολή ποινής με αναστολή έχει οδηγήσει σε πραγματική ατιμωρησία, να αλλάξουν οι ποινές και να επιβάλλονται μέτρα ποινικού καταναγκασμού, που αφενός θα πραγματώνουν την ασφάλεια δικαίου διά της επιβολής πραγματικής ποινής, με ταυτόχρονο σωφρονισμό του δράστη αλλά και τον παραδειγματισμό μελλοντικών επίδοξων δραστών. Τώρα που η τεχνολογία βοηθάει στο έπακρο και η διεθνής πρακτική μάς δείχνει τον δρόμο, είναι ώρα να αλλάξει το δίκαιο ποινικού σωφρονισμού. Επί παραδείγματι, ποιος ο λόγος να επιβληθεί ποινή φυλάκισης έξι μηνών με αναστολή επί τριετία σε έναν νευρικό συμπολίτη μας, αντί να του επιβληθεί ποινή έξι μηνών με αναστολή υπό τον όρο να επισκεφτεί ιδιώτη ψυχολόγο με δικά του έξοδα, προκειμένου να ρυθμίσει τα επίπεδα του άγχους του;

Σε όλα τα αδικήματα, αναλόγως της απαξίας, πρέπει να επιβληθούν αντίστοιχες «ποινές», οι οποίες θα οδηγήσουν σε μια ασφαλώς καλύτερη και πιο συνετή κοινωνία, από αυτή που σήμερα διαβιούμε, την κοινωνία του «έλα μωρέ και τι θα γίνει; Θα φάω έξι μήνες με αναστολή…».

Ηλιας Σιδερης, Δικηγόρος Αθηνών

Για την αναθεώρηση και την ανάπτυξη

Κύριε διευθυντά
Ενδιαφέρουσα η πρόταση του κ. Νίκου Αλιβιζάτου για την αναθεώρηση του Συντάγματος. Φοβάμαι όμως ότι με τα 5+1 σημεία στα οποία την περιόρισε και αφορούν τη βελτίωση της λειτουργίας του δημοκρατικού μας πολιτεύματος (ευθύνη υπουργών, βουλευτική ασυλία, επιλογή ηγεσίας ανωτάτων δικαστηρίων, ανεξάρτητες αρχές, εκλογή Προέδρου και τρόπο αναθεώρησης του Συντάγματος) δεν αντιμετωπίζεται το μείζον ζήτημα της οικονομικής ανάπτυξης.

Τα έργα της ανάπλασης του Ελληνικού και της εξόρυξης χρυσού στις Σκουριές αποτελούν χαρακτηριστικά παραδείγματα αυθαίρετης και μονόπλευρης αντιμετώπισης της διοίκησης στα δασικά, περιβαλλοντικά και πολιτιστικά θέματα, ως συνέπεια υποκειμενικών κρίσεων, τις οποίες επιτρέπει  –στο όνομα του Συντάγματος– η σχετική νομοθεσία. Είναι επιτακτική, λοιπόν, η ανάγκη σαφούς και ενιαίας ερμηνείας νομικού πλαισίου, που να περιορίζει την παρείσφρηση εμμονών, ιδεοληψιών και προσωπικών επιδιώξεων κατά τη λήψη αποφάσεων από τα αρμόδια όργανα. Δεν είναι τυχαία, άλλωστε, η σχεδόν καθολική απέχθεια και τάση αποφυγής των πολιτών να εμπλακούν με τις υπηρεσίες αυτές, γεγονός που οδηγεί είτε στην εγκατάλειψη παραγωγικών πρωτοβουλιών είτε στην προσπάθεια παράκαμψης του νόμου, η οποία τείνει να εδραιωθεί σε κανόνα.

Μήπως λοιπόν έχει προτεραιότητα η συνταγματική αναθεώρηση που θα εξασφαλίσει την ορθολογικότερη και αποδοτικότερη προστασία αγαθών όπως το περιβάλλον και η πολιτιστική κληρονομιά και συγχρόνως θα άρει σημαντικότατα εμπόδια για την οικονομική ανάπτυξη της χώρας;

Κωνσταντινος Α. Φιλιππιδης, Μηχανολόγος μηχανικός

Το πληθυσμιακό παζλ και η μετανάστευση

Κύριε διευθυντά
Το πανέμορφο ελληνικό καλοκαίρι έρχεται και μαζί με αυτό –όπως εξάλλου κάθε χρόνο τα τελευταία χρόνια– και η αύξηση των μεταναστευτικών ροών. Η Ελλάδα, λόγω της γεωγραφικής της θέσης και των πολιτικοοικονομικών αλλαγών που συντελούνται στην ευρύτερη περιοχή, δέχεται καθημερινά έντονη μεταναστευτική ροή από την Ασία και την Αφρική – κυρίως με ανθρώπους της μουσουλμανικής θρησκείας, η οποία, ροή, όπως είναι φυσικό, αυξάνεται κατακόρυφα κατά τις περιόδους της καλοκαιρίας.

Ολη αυτή η έντονη μεταναστευτική κινητικότητα είναι αναπόφευκτο να αλλάξει αργά αλλά σταθερά την πληθυσμιακή ομοιογένεια της Ελλάδας, που πλέον θα μπορεί πολύ δύσκολα να είναι συνεκτική. Ως ομοιογένεια εννοούμε το ομόγλωσσο και το ομόθρησκο, την εθνική ιστορική συνείδηση και ταυτότητα, τα ήθη και τα έθιμα. Πόσοι, άραγε, προβληματιζόμαστε σήμερα για το γεγονός ότι η Ελλάδα, σταδιακά, δεν θα συρρικνωθεί μεν εδαφικά, αλλά θα κατακτηθεί εκ των ένδον από το Ισλάμ; Πόσοι άραγε, από όλους αυτούς τους Ελληνες που, εν ονόματι της «αντιρατσιστικής» ρητορικής τους, επιθυμούν την είσοδο και μονιμοποίηση μέσω της παροχής ελληνικής ιθαγένειας των μεταναστών στη χώρα μας, γνωρίζουν τι σημαίνει Ισλάμ (θέση της γυναίκας, ανατροφή των παιδιών, μουσουλμανικός φονταμενταλισμός, δίκαιο και δικαστήρια, παράδοση, κοινωνικές και οικονομικές δομές κ.λπ.); Πόσοι, άραγε, προβληματίζονται σήμερα για το γεγονός ότι μελλοντικά ίσως να έχουμε κι εκλεγμένους τοπικούς άρχοντες, προερχόμενους από οικογένειες μεταναστών, με διαφορετικά από εμάς νοοτροπία, θρησκεία, πολιτισμό, έθιμα, ακόμα ίσως, και εθνικά συμφέροντα;

Επομένως, το μείζον πρόβλημα θα μπορούσαμε να πούμε ότι δεν είναι άλλο από την επερχόμενη μεταβολή της πληθυσμιακής μας υπόστασης και τη μετατροπή της Ελλάδας σε μια άλλη, νέα «πολυπολιτισμική» και «πολυθρησκευτική» χώρα.

Αντωνης Γιαμβριας, Αγία Παρασκευή

Έντυπη

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ