Γράμματα Αναγνωστών

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

ΕΤΙΚΕΤΕΣ: Γραμματα Aναγνωστων

Αθήνα 1945: Στην ουρά αχάραγα για νερό

Κύριε διευθυντά
Καταστάσεις πέτρινων χρόνων μας θύμισε η πρόσφατη έλλειψη νερού σε περιοχές της Θεσσαλονίκης.

Το 1945 η Αθήνα είχε προβλήματα ύδρευσης. Στη γειτονιά μας στους Αγίους Αναργύρους Αττικής υπήρχε ένα οικόπεδο που παίζαμε με πάνινη μπάλα, ποδόσφαιρο. Στη γωνία του οικοπέδου υπήρχε ένας σωλήνας που κατέληγε σε δημοτική βρύση. Από τις έξι το πρωί πηγαίναμε με έναν τενεκέ για να πιάσουμε σειρά και να τον γεμίσουμε νερό, εάν και όταν ερχόταν. Οταν ακουγόταν η φωνή «ήλθε το νερό» σταματούσαμε το παιχνίδι και σταλιάζαμε στη σειρά σπρώχνοντας σιγά σιγά τον τενεκέ μέχρι να φθάσουμε στη βρύση.

Πολλές φορές μόλις φθάναμε κοβόταν το νερό. Η απογοήτευση της μάνας μας ήταν μεγάλη όταν γυρίζαμε σπίτι με άδειο τενεκέ. Αύριο θα πάμε από τις πέντε το πρωί, της λέγαμε. Αύριο δεν έχει νερό, μέρα παρά μέρα έρχεται, ψάξτε για πηγάδι στη γειτονιά.

Μετά την ολοκλήρωση των έργων υδρεύσεως, όλα τα σπίτια στην Αθήνα αλλά και στις άλλες πόλεις και χωριά έχουν δικό τους νερό.

Η Ελλάδα άλλαξε με έργα υποδομής και όχι μόνο. Τα έργα όμως θέλουν φροντίδα και συντήρηση από:

– Υπηρεσίες που πρέπει να προλαμβάνουν και όχι να θεραπεύουν και να είναι στελεχωμένες με έμπειρο και εξειδικευμένο προσωπικό.

– Διοίκηση από άτομα με γνώσεις του σχετικού αντικειμένου.

Χρηστος Π. Ριτσος, Παπάγου

Συναίνεση, διαρροές, εμπιστευτικότητα

Κύριε διευθυντά
Οταν, ενάμιση χρόνο πριν, κατατέθηκε, από ένα μικρό κόμμα της Βουλής, σχέδιο νόμου για τη σύσταση ενός συμβουλίου εθνικής ασφαλείας, η σκέψη των εμπνευστών του εστιαζόταν στην πολυσυζητημένη εθνική συναίνεση για θέματα εθνικής σημασίας. Θέματα που έχουν σχέση με την ίδια την ασφάλεια της χώρας, κυρίως μάλιστα με την άμυνα και τις διεθνείς της σχέσεις.

Η έλλειψη διακομματικής συνεννόησης σε συνδυασμό με την πρόταξη των κομματικών συμφερόντων για τέτοιας μείζονος σημασίας τομείς αποτελεί παγκόσμια μάστιγα. Θα ήταν αφέλεια να θεωρείται το φαινόμενο αυτό φυσιολογικό για τη δική μας χώρα. Δεν έχει την πολυτέλεια η Ελλάδα να ακολουθεί αυτόν τον καταστροφικό χορό. Κι όταν η οποιαδήποτε κυβέρνηση –αρέσει ή όχι– αποπειράται να ενημερώσει με κατ' ιδίαν συναντήσεις τους αρχηγούς των κομμάτων, εύλογο είναι να περιμένει κανείς την απόλυτη σιγή των τελευταίων σε σχέση με το περιεχόμενο της εμπιστευτικής συζήτησης.

Αποτελεί παραλογισμό η κοινοποίηση των διαμειφθέντων στον Τύπο, ασχέτως αν οι λειτουργοί του εύλογα ζητούν πληροφόρηση. Και ξέρουμε καλά πως υπάρχουν ουκ ολίγοι από τους τελευταίους που, όταν τους ζητηθεί εχεμύθεια, τηρούν τον λόγο τους παρά το ότι το όφελος δεν θα ήταν ευκαταφρόνητο αν έπρατταν το αντίθετο. Κι έχουν την εκτίμηση και τον σεβασμό όλων.

Ομως, όταν πολιτικός αρχηγός προβαίνει σε δημόσιες δηλώσεις –άσχετα αν αυτές ανταποκρίνονται ή όχι στην αλήθεια– μετά την απόρρητη ατομική ενημέρωσή του σε θέματα εθνικά, διερωτάται κανείς αν αξίζει να επιμείνουμε στην ιδέα της σύστασης συμβουλίου εθνικής ασφαλείας με τη συμμετοχή των πολιτικών αρχηγών. Τι θα απέκλειε πλέον το θλιβερό φαινόμενο να επαναλαμβάνεται απ' όποιον επιδιώκει να παίξει εν ου παικτοίς με σκοπό την άγρα προσοχής και ψήφων και την αποτροπή του περάσματός του στην πολιτική αφάνεια;

Γιωργος Κακλικης, Πρέσβης επί τιμή

Οι γείτονές μας, τα όπλα μας, τα δισ.

Κύριε διευθυντά
Παρακολουθώ και εγώ, μαζί με όλους τους Ελληνες, με μεγάλη έκπληξη, αγανάκτηση και απορία αυτά που γίνονται καθημερινά εδώ και πολύ μεγάλο διάστημα με τη γείτονα Τουρκία η οποία, σταθερά και με συνέπεια, επιβουλεύεται την εθνική μας κυριαρχία και την εδαφική μας ακεραιότητα και όποιος, είτε πολίτης, είτε πολιτικός, είτε στρατιωτικός, δεν το βλέπει αυτό απλώς εθελοτυφλεί.

Και ενώ, φυσικά, ουδείς προτείνει να ακολουθήσουμε μια αντίστοιχα επιθετική και παράλογη πολιτική, δυστυχώς δεν μπορούμε παρά να έχουμε όλοι μας μερικές στοιχειώδεις απορίες και ανησυχίες.

1. Είναι ποτέ δυνατόν να περιπολούν στον Εβρο αμούστακοι νεοσύλλεκτοι και οι σχηματισμοί των Ειδικών Δυνάμεων να λιάζονται στο Μεγάλο Πεύκο, στον Βόλο και τη Λάρισα;

2. Είναι δυνατόν οι δυνάμεις υποβρυχίων καταστροφών να βρίσκονται και αυτές στην Αθήνα και όχι στα νησιά του Αιγαίου;

3. Είναι δυνατόν να βρίσκονται πολλές δεκάδες σκάφη του Λιμενικού σε τουριστικά νησιά και όχι στα νησιά του Ανατολικού Αιγαίου;

4. Κυρίως, είναι δυνατόν να είναι κατάσπαρτη η Ελλάδα με στρατόπεδα και βάσεις κάτω από τη Θεσσαλονίκη και τη Λάρισα, που η τελευταία φορά που είδαν πολεμική εμπλοκή ήταν στην εποχή του Χουρσίτ Πασά;
Είναι δυνατόν να διατηρούνται αυτά τα στρατόπεδα εν λειτουργία μόνο και μόνο για να λειτουργούν οι τοπικές καφετέριες προκειμένου να μη χάνουν ψήφους οι τοπικοί βουλευτές;

5. Είναι δυνατόν η πατρίδα μας να ξοδεύει 4,5 δισ. ευρώ για την άμυνά της (2,5% του ΑΕΠ των 180 δισ.) και να μας λένε στα σοβαρά ότι δεν μπορούν να εξοικονομήσουν 50 και 100 εκατομμύρια για να επανέλθει το μάχιμο επίπεδο του Στρατού, του Ναυτικού και της Αεροπορίας στο επίπεδο που πρέπει να βρίσκονται πριν αυτό καταρρεύσει με πάταγο;

Μέχρι σε αυτό το σημείο δεν μπορούν οι ηγεσίες μας να συνεννοηθούν;

Και θα μπορούσε κανείς να συνεχίσει με πολλές άλλες τέτοιες τρελές ιστορίες κατασπατάλησης και άχρηστης διαχείρισης εις βάρος των Ενόπλων μας Δυνάμεων και του αξιόμαχού τους.

Και τελικά, είναι δυνατόν να παρακολουθούμε απαθείς την Τουρκία να έχει αποδυθεί σε μια φρενήρη κούρσα εξοπλισμών εις βάρος μας και να απαντούμε με το επιχείρημα ότι «η Ελλάδα είναι ειρηνική χώρα»;

Π. Λασκαριδης

Διαφάνεια έργων τότε και τώρα

Κύριε διευθυντά
Από το Ευρωπαϊκό Ελεγκτικό Συνέδριο πληροφορηθήκαμε ότι το κόστος της κατασκευής των τριών οδικών αξόνων εκτοξεύτηκε στο 69%! Πώς όμως έγινε αυτό; Τι έφταιξε; Δεν μάθαμε. Μπορεί, είπαν, να έφταιξε ο κακός σχεδιασμός, μπορεί η πλημμελής επίβλεψη, μπορεί ο τρόπος που έγινε ο σχετικός διαγωνισμός... Πολλά τα «μπορεί». Ισως να είναι δικαιολογημένη η αύξηση, ίσως όχι. Εκείνο όμως που προκαλεί απορία, αλλά συνάμα και αγανάκτηση, είναι ο τρόπος που πληροφορηθήκαμε αυτό το γεγονός. Τόσο ασήμαντο θεώρησαν οι κύριοι αρμόδιοι το 69%, ώστε να μη μας το ανακοινώσουν και να το πληροφορηθούμε από τους ξένους;

Μου ήρθε στον νου ένα παρόμοιο γεγονός που είχε όμως διαφορετική διαχείριση και απόληξη: Πριν από περίπου 40-50 χρόνια, η Διεύθυνση Εργων του Γενικού Επιτελείου της Αεροπορίας ήταν επιφορτισμένη με τη μελέτη, δημοπράτηση και επίβλεψη της κατασκευής όλων των αεροδρομίων της Ελλάδος. Η εφαρμογή των κανόνων της τέχνης και της τεχνικής καθώς και η διαφάνεια για τα οικονομικά στοιχεία των έργων ήταν απόλυτη. Η όλη διαδικασία βρισκόταν υπό στενή παρακολούθηση τόσο από την κεντρική υπηρεσία, όσο και από τα επιτόπου γραφεία επιβλέψεως, έτσι διαπιστώθηκε εύκολα αλλά και ανακοινώθηκε αμέσως αρμοδίως ότι σε κάποιο έργο υπήρξε αύξηση της δαπάνης κατά 10%. (Και όχι κατά 69%.) Οι πάντες θορυβήθηκαν, και θεωρήθηκε ότι η πλημμελής μελέτη του έργου ήταν υπεύθυνη για την υπέρβαση. Σημειωτέον ότι για αυτή τη μελέτη είχαν ασχοληθεί πολλοί μηχανικοί διαφόρων ειδικοτήτων, αλλά ο κεντρικός μελετητής ήταν ο... υποφαινόμενος, που κλήθηκε αμέσως να προβεί σε έγγραφη απολογία. Τότε, όμως, εξήγησα ότι η αύξηση του κόστους ήταν φυσιολογική, καθώς στο αρχικό έργο είχε προστεθεί, με απευθείας ανάθεση (για λόγους επιχειρησιακού επείγοντος), ένα δεύτερο έργο, οπότε και η συνολική αύξηση της δαπάνης ήταν αναμενόμενη. Και η υπόθεση δεν είχε συνέχεια.
Συμπέρασμα: Τότε αναζητήθηκαν ευθύνες για μια υπέρβαση 10%. Σήμερα, για το 69% τι έγινε; Οπως είπε ο Κικέρων: «O tempora! O mores!»

Νικος Δυοβουνιωτης, Πολιτικός Μηχανικός, Κηφισια

Έντυπη

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ